kbs

पराग
जीवनको डुङ्गामा
तिम्रो प्रेमको चुम्बन
सौन्दर्यको कोमल स्पर्श
अङ्कित हुँदा
खुशीले गदगद हुँदै
सम्बेगात्मक अनुभूतिलाई
अर्पण गर्दै मनको कुइनेटोबाट

खुल्ला देखेँ ढोका, भित्र, पस्न मन लाग्यो
खिस्स हाँसी बस भन्यौ, बस्न मन लाग्यो

थाहा भयो गहिराई, तिम्रो मुस्कानको
जति फस्यो उति उति, फस्न मन लाग्यो

आज भोलि हरेक साँझ
मात्र तिम्रो प्रतिविम्वले
अनायस सताउँछ मलाई
अनि रमाउँछु-
तिम्रो प्रतिविम्वको साथ ।

यो निर्झर रेगिस्तानमा
अरु बिकल्प नै के छ र ?

तिम्रो याद धेरै आयो आज आमा
आँखाभरि आँसु छायो आज आमा ।

मरी मेट्थ्यौ भोक भोकै मेरो लागि
ममताले खुशी ल्यायो आज आमा ।

ध्वस्त नै हो मेरो नाम
ध्वस्त नै हो मेरो काम

मलाई ध्वस्त नै मन पर्छ
ध्वस्तैमा मन अड्छ ।

शान्तिलाई पड्काउदै
कान्तिलाई लड्काउदै
सहमतिलाई अडकाउदै

सीमा निकै दङ्ग थिइन् त्यस दिन । बिजयले उनको रुपको प्रशंसा गरेको थियो । ऐना अगाडि घण्टौं समय बिताइन् ।

आफ्ना आँखाहरू साँच्चै नै मृगका झैं नै देखेकी थिइन्, ओठहरू कमलका पात झैं, अनि गालाहरू रगत चुहिएला जस्तै ।

“ओहो! मैले त साँच्चै नै ऐना हेर्नै बिर्सिएकै रहेछु ।”

सीमा आफ्नो कपाल सुम्सुम्याउँदै एकहोरो हुन थालिन् । बिजयले भनेका कुराहरू एक एक गर्दै सम्झन थालिन् ।

बोल्दा पनि आगो फ्याली बोल्छ मान्छे आज
थाहै नपाई कोमल मुटु बनाएर खाग ।

मनोमानी किन भन यही मुटुमा बसी
अन्तै बसाइँ सर्यौ किन मनमा छुरा घसी
अरु सबै लुते स्याल आफू सोच्छ बाघ
थाहै नपाई कोमल मुटु बनाएर खाग ।

नेपाली नै बनेको छ दास नेपालीको
यही हो कि परिचय खास नेपालीको

स्वतन्त्र भै बाँच्न पाउनु मौलिक हक हो भन्दै
भर्दा रै’छन् बन्दूकमा सास नेपालीको

ठिक्क कुराको जवाफ
पर्दामा विचार तेर्साउन हुन्थ्यो
अचाहिँदो कुरालाई
केको उत्तर
मान्छे पनि कस्ता फत्तुर !

बोकेर अंगालोमा
जीवनका एक हुल विवशता
जीवनकै भीर उक्लिनुपर्दा
बढिरहेको श्वासप्रश्वाससँगै
चाल्दै पाईला लामा छोटा
गतिमान ढुकढुकीको बेगसँगै
अर्थहिन लक्ष्य प्राप्त गर्ने तत्परता

तिम्रै लागि भनी जिएँ यो जिन्दगी आधा-आधी
छुरी बोकी किन तिमी सधै मेरो अघिपछि

बलेसी भई आँखाहरू ताल बनेका छन
आफ्नै भन्ने मान्छेहरूले जाल बनेका छन
कता जाऊँ अब मैले काँडे तारको बार छ नि
बार नाघी जादाँ उता खुकुरीको धार छ नि