मधुपर्क २०६६ असार

तिमीसामु भर्खरै आइपुगेको छ
मेरीआमाको जुनी
आफूसँगै बोकेर-
अभावको आँधीले लछारेको घुम्रे कपाल

उल्टो वेगमा हुरी आयो एक्कासि
नाङ्गो नाचमै छुरी आयो एक्कासि ।

आँखाभित्र राख्यौ भने सबले देख्न सक्छन्
मुटुभित्र राखिदेऊ नदेखेरै भाग्छन्

भो अघाएँ नथाप्नुस् पिरो भो अब
लिनु धेरै थियो त्यही तिरो भो अब ।

तिम्रो हातले सूर्य बोक्यो !
अनि पो बिहान आयो !

रातभरि जूनले छेक्यो,
अनि पो त ज्ञान आयो!

नसुनाउ भो अब मलाई भूल भयो जिन्दगीमा
माया जोख्ने बानी तिम्रो घाटा भयो जिन्दगीमा ।

उषा उजेली रङकी तरेली
झरी अँधेरी रजनी धकेली
चरीबरी रुखभरि कराए
सङ्केत नौला दिनको गराए ।

जमात छ बेग्लै
फगत ‘ऊ’ एक्लै
अपमान पिउँदै
अभाव सिउँदै
हिँडिरहेछ कलेटी ओठमा
हस्यौली पोत्दै
वियोग उस्तै, विछोड उस्तै… ।

यो मनले मागेको तिमीलाई पाएँ मैले
खोजीखोजी हृदयमा तिमीलाई सजाएँ मैले ।

कृष्णजीको मुरली नि कति बज्थ्यो खेतबारी
तिमीलाई पाउन मुरलीको गीत गाएँ मैले ।

हिँड्नु हुन्न त्यै पुरानो चालले अब
फेर्नुपर्छ काँचुली नेपालले अब ।

अस्मिता यो भूमिको अस्तित्व राष्ट्रको
बेच्न नपाओस् कुनै दलालले अब ।

आफ्नो भाग्य आफैँ लेख्ने दिन आएको छ
लक्ष्य पुग्ने साइत आज बल्ल जुरेको छ ।

स्वर्गको फूल
धरतीमा फुलेछ
निमोठी हाले ।

झ्याउ पलायो
पोखरी भरी टम्म
माछो रमायो ।

प्रिय,
ढुङ्गाहरूसँग मुटु हुँदैन
ढुङ्गाहरूसँग मन हुँदैन
ढुङ्गाहरू घर बनाउन काम लाग्छन्
ढुङ्गाहरू मन्दिर बनाउन काम आउँछन्

कागजमा युगको आफ्नो पहिचान कोरी देऊ
यस राष्ट्रको गौरव र स्वाभिमान कोरी देऊ ।

जनयुद्धमा जसले दिए आहुति प्राणका
ती देशभक्त सहिदको बलिदान कोरी देऊ ।

धत्तेरिका !
एक-दुई अँगालो मात्र भए पनि
अमर-माया पैँचो दिने
कोही छैन
पाएको भए राम्रै हुन्थ्यो नि त
हैन र ?
सके सास छँदै तिर्थेंं
नसके दर्गाहमा तिर्थें
सारा जुनी आफ्नो
साहू तिरेरै त बित्या छ ।

अँजुलीभरी मलाई माया कोसेली दिएर
जीवनभरको व्यथा दियौ कसरी रोजेर ।

हाँस्दा देखेँ माया तिम्रो सुकुमारी फूल
तर रहेछ जीवनभरको मुटु पोल्ने भूल

व्यस्त चौबाटोमा-
मौन निःशब्द र स्थिर
ठिङ्ग उभिएको थियो
एउटा सालिक ।
जसको ओठमा –
ढकमक्क फुलेको थियो
दम्भको गुलाबी फूल
अनुहारमा पोतिएको थियो

कथाका पात्रहरूझैँ रूप फेरेर
माया लाउने
आँट त छ मभित्र
तर
अप्ठ्यारोमा, हलो अड्काएर
गोरु चुटेझैँ
म आफ्नै उडानहरू
निमोठ्दैछु पटकपटक ।

‘हाम्रो देश गाउँले बनेको छ
हामी गाउँ जानुपर्छ’
धेरै वर्षदेखि सहर पसेको
एक कविले यो कुरो सुनिरहेको थियो ।

सडकपेटीमा व्यापार-व्यवसाय सञ्चालन गर्ने बनियाकी कनियाले नाभिस्थलको मसल प्रदर्शित गर्दै पसल थापेर बसेकी रहिछिन् । बटुवाका आँखा न ठहरिए, त्यतैतिर भतुवा लाग्न गई हाल्यो । हेर्दाहेर्दै कलियुगी केलीको भयभीत मृगिणीका जस्ता आँखामा मेरा पापी आँखा जुधेर अनपेक्षित दुर्घटना निम्त्यायो । दुर्घटनामा उनाउ कोही परेनन्, मै अभागी परेँ ।