कविता

लौ त माका फुँई हो,
थाल अब चाकरी बजार्न !
राष्ट्रवादको नारा माथि लाठी बजार्न
अब भारतीय विस्तारवाद- मुर्दावाद नभन,
भारतीय निष्ठावाद- जिन्दावाद भन।
अमेरिकी साम्राज्यवाद – मुर्दावाद नभन
अमेरिकी रामराज्यवाद – जिन्दावाद भन।

यात्रा
जिन्दगीको दौडमा जिन्दगीलाई उछिन्न नसकेर
बिपनाका तिता प्रखालहरू नाघेर
मनमस्तिष्कको फलैचामा थकाइ मार्दै
पानी पिउन पन्धेंरीमा पुग्दा
धाराबाट नै अशान्तिका तपकानाहरू
टप…… टप….. खस्दा

मेरो तारगेट जहिल्लै पनि
सडकमा हुन्छ
सदनमा हैन
मेरो तारगेट जहिल्यै पनि
खात्ते र दरिद्रहरुको पेटमा हुन्छ

शीतलहरमा
रहर थियो
मलाई पनि घरमा
एउटा हटहट हिटर ल्याएर
निरन्तर अग्नि तापिरहने

विशाल ब्रह्माण्ड
सफेद संसार
रङ्गिन दुनिया

घरका सबै
बेरोजगार मोबाइलहरू
फोनभन्दा पनि

बिहान म
उठ्नै बित्तिकै
पहिलो किरणसङ्गै

म अन्धो छु
म अनपढ छु
म बिरामी छु
म बेहोस छु

दुनिया दिनानु दिन रोगी हुदैछ
यो दुनिया
कालान्तर भविष्यमा क्यान्सर

साहुको ऋण तिरुला भन्ने शायद तिम्रो लक्ष्य थियो,
हुनसक्छ रमिते पाखाको कलिलो अनुहारसँग
प्रीति गाँस्ने योवनको रहर थियो,
नत्र एकलै लाहुरे भएर सपनाको महल सजाउने
तिम्रो मनको आकांक्षा थियो,
त्यही तिम्रो लक्ष्यहीन आकांक्षाले
सयपत्री र सुनखरी फुल्ने देउराली पाखा तिन्न सकेन,

साउदी अरेबियाको मुजहद्दिन
ओसामा बिन-लादेन
र इराकका सद्दाम हुसेनलाई
खाडी मुलुकहरुको इन्धन उद्योगहरुमा
आफ्नो अधिकार जमाउन नपाएर
खेलाडी अमेरिकाले
लाख अरबौ डलर खर्चिएर
मृत्युडण्ड दिएर
अनि उनीहरुको सर्वनाश गर्यो।

घरजग्गा नाम निशान
नभएको बञ्जारा हु म

आऊँ हामी होली खेलौँ एकजुट बनी
रङ्ग मात्र दलौँ सबलाई आफ्नो भनी

नसमाऊँ लोला अनि प्लास्टिकका पोका
त्यस्मा पानी छ्याप्दा त धेरै देखेँ रोका ।

म पत्थरको निर्जीव देव भइदिएको भए
भर्थें होला भोको पेट दूध र नैबेधको भोगले
पुजिन्थें होला सुगन्धित पुष्पचन्दनले
ओतिन्थें होला गजुरे धातुछानाले
कास ! म सजीव भिखारी जन्मे
भौँतारिरहेको छु जिन्दगी जिउन
जीवन बाँच्न फालिएको नैबेध खोज्दै

कल्पनाको क्याम्भसमा
कहिलेकाही म
भावनाको ब्रस कुदाउँछु
अनि रंगाउँछु
मेरो सपनाको ताज महल ।
मेरो ताज महल
मार्बलले बनिएको छैन,
न त किम्ती पत्थरहरू नै ।

तिमी र म फरक फरक सहरमा
एकैसाथ हरायौँ ।
फरक फरक वस्तीमा
फरक फरक बाटो बनाएर हरायौँ ।
तर,
खोज्नेले एउटै आरोप लगाइ
एउटै सहरमा खोजे ।

शादीशुदा थाहा पाएपछि लाइक हराएको छ ।
पैसा नभएको थाहाएपछि आफन्त हराएको छ ।
त्यसैले होला दुःखको भारी विसाउँदा,
गोहीको आँसुले सम्वेदनशीलता नाप्न कठीन भएको छ ।
वर्षको एकदिन मनाउने प्रेम दिवसमा पनि प्रेम हराएको छ ।
पाप धुरीबाट कराएको छ ।
वास्तबमा प्रेम दिनेका लागि हो,
दिएर विर्सनेका लागि झन् हो ,
तथापि
गगनभेदी नारा लगाएर के गर्ने ?
प्रेमदिवस उच्छवास दिवस भएको छ ।

‘मेरो योसँग यत्ति लिन बाँकी’ आदि सम्झनामा बाहेक,
अरु केही खाँटीहरु भेट्टाउन पनि मुस्किल छ ।
खुर्पेठ्याक लाउना खोज्नेहरु धेरै भएर होला,
यो दुनियाँ प्रेम प्रेमनगरीबाट विस्थापित भएर,
पैसाका पछि हारालुछ लाग्दा,