छन्द कविता

नजानु हैत लाहुरे भई कतै बिदेशमा
डटेर पौरखै यहीं गरौं बसी समाजमा
भिडेर नित्य देशमै छ काम यो बिकासको
दिएर चित्त मेलमा सिकेर कार्य बेसको |१|

जताततै छ काम यो, मधेशमा पहाडमा
गरेर खानु पर्छ है लिएर सीप हातमा
किसानको बिकास यो, परिश्रमै निकास हो
मिलेर हिड्नु पर्छ है, सुमार्ग यो बिकासको |२|

बिदेशमा गए कतै, हुदैन है बिवेक पो
बिवेकले स्वदेशमा, सहस्र प्राप्त हुन्छ जो
कि सैन्य राष्ट्रको भई, म देश नै बनाउँछु
कि शान्ति कायमै गरी, म राष्ट्र नै मिलाउँछु |३ |

गरी अठोट आफुले, नताक दुष्टको मुख
दुखी भए सबै जना, हटाउँ है सबै दुख
पुकार राष्ट्रको यही, छ देशमा कठैबरी

हाम्रा राम्रा समतल भुमी, अन्न राम्रो फलाई,
दिन्छन् भोका जनहरुमहाँ, खान मीठो कमाई ।
हाम्रै सारा रनवन समेत्, लोभलाग्दो भिरालो,
जानौँ यै हो घर जडिबुटी, को पहाडी उकालो ।।

खोजी पैसा नहिड बटुवा, यो छ आफै नजाती
बाटो हिड्दा अति असजिलो, हेर फर्कि पछाडी
पैसा ठूलो नभन कहिले, हुन्छ है यो बिषालू
हेर्दा झट्टै नजर यसको, लट्ठ पार्ने नसालु

देख्तै पैसा नजरकतिको, तेज आफैँ बडेको
कस्ले धेरै धनबटुलने, आज होडै चलेको
सारा मान्छे नगद बटुली, संग्रहैमा जुटेको
उठ्ने गिरने दमछ यसमै, हेर दाँजेर यस्को

खबर्दार सुने नेता, देशबिक्रि भयो भने
देशको निम्तिमा फेरी, देशबासी उठेभने

आँधीबेरी चलाएर, सागरै उर्लिए सरी
ताकेर टाउको तिम्रो, हान्नेछन् फेर बेसरी

झण्डा हाम्रो विचलित नभै, राष्ट्रको सान राख्ने ।
नेपालीको अटल गरिमा, देश आफ्नै सिँगार्ने ।।
यै झण्डाले मुलुक कसरी, दिन्छ फेरि चिनाई ।
रातो राम्रो रबि र सशीको, चिन्हले राष्ट्रलाई ।।

फर्फर् फर्फर् गिरी उपरमा, झण्डा यो फर्फरायो ।
हाम्रो सानो मुलुक यसरी, विश्वले चिन्न पायो ।।
यै हो राम्रो मुलुक एसिया, भित्रको सानु देश ।
रातो झण्डा फर फर सधैँ, सूर्य चन्द्रै बिशेष ।।

मान्छे हो अति दुष्ट छौ किन अहो सार्‍है नराम्रो खुनी ।
तिम्रो त्यो मति भ्रष्ट भो अनि भयौ राँगो सरी वैगुणी ।।
राम्राको नगरी विचार तिमिले खाली नराम्रा छ जो ।
हत्या लुट छलै गरेर नपुगी माग्यौ अरे दाइजो ।।१।।

बाबाको करमा परेर पनि ती छोरी पढेरै रहे ।
आमाले ममता गरेर सुखले छोरी बढेरै गए ।।
पूर्णिमा जुनकै समान कसरी ठूला भये ति वरा ।
छोडी जानु बाबुका घर कठै क्यै छैन झै बीचरा ।।२।।

प्रतिज्ञा मैले यो यमसित गर्याँ जन्मि अब ता ।
सिताराम् भज्न्या छू विषयहरूमा छाडि ममता ।।
प्रतिज्ञा सो बिर्सीकन जन धनै खोजि डुलियो ।
सिताराम् भज्न्या हो शिव शिव उसै आज भुलियो ।।१।।

सिताराम् भज्न्या छू भनिकन प्रतिज्ञा अघि गरी ।
गयाको होस् आइस् कति दिन भजिस् भन् अघि सरी ।।
यसो भन्नन् ख्वामित् मकन यमराज् तेस् बखतमा ।
कसो भन्नू मैले भुलिकन रह्याँ एस् बखतमा ।।२।।

सानी तिमी मायाकी खानी हौं ।
साँच्चै मेरी दिलकी रानी हौ ।

रुप तिम्रो धपक्कै बलेको ।
देख्दा मुटु छ मेरो चलेको ।

फूलको थुँगा टिपेर तिमी शिरमा सजाऊ
बैंशालु मन भाकेर माया दिलमा रमाऊ ।

चन्द्रमा जस्तो उज्यालो मुख आउँछ झल्झली
रातमा तिमी सपनी हुँदा पसिना खल्खली ।

संसार कै अति सुन्दर भूमि देवस्थलै हो नेपाल !
चाँदी टल्किएझैँ टलक्क देखिने उत्तरका अग्ला हिमाल !!
कर्णाली, कोशी, गण्डकी र महाकाली, मेची, रापती!
फलनेछं गहु, धान, मास, मसुरो तराइ का फाँट ती !!

हिलो मैलो हट्दै हटेन,
पानीको रिमझिम छुट्दै छुटेन
साचो मनले पूजा कहा ?
आडम्बरले छोड्दै छोडेन

भगवतीको नाम गरी,
पशुबलि दिने प्रथा
रिन-धन सबै गरी,
दशै मान्ने सबको व्यथा