गद्य कविता

आगोभन्दा तातो
हिउँभन्दा चिसो
मुटु बोक्नेहरू

तिमीले मलाई घमण्डी भन
वा अहंकारी मान
सप्पैलाई एउटै तुलोमा
राखेर जोख्ने तिम्रो बानी
मलाई मन पर्दैन

जननी जुन आफ्नो
जन्म अनि भबिष्यदाता
जिन्दगीको ठुलो खेलको मैदान
जँहा अरु धेरै प्रतिस्पर्धी

मनभित्र अनगिन्ति मनहरू
मरिरहन्छन् ।
मनको संघारमा
फूल जस्तै
मनहरू सुस्तरी
झरिरहन्छन् ।

यहाँ अचम्म गरियो
‎बलत्कारमा तीन जना मारियो
‎उनी बेहोश भई मारिईन
देख्ने दुवैलाई बोलाइयो
‎धारिलो हतियारका धारले
‎पालैपालो छियाछिया पारियो

प्रिय विशाखा !
मैले तिम्रो उत्पति र
उन्नतिको
बालुवा चपाएर
भोक टारेको युगौं बित्यो,

एक अन्जुली
सपना बोकेर
मिरमिरे बिहानिमा
निस्कान्छ आजिबुङ माइला !
घरको बलेसी टेकेर
टक्क उभिन्छ,
र
राख्छ शिर, त्यही भुईमा,

गणतन्त्रको उदय पश्चात पनि
कुर्सीको लुछाचुडी भएको छ
सारा लाप्छेकाँडाँहरु
कलिलो कोपिलालाई
घोप्न तल्लिन् छन् ।
पारिजातका फुलहरु
फुल्नै छाडि सके
डाँफे चरी नाँच्न भुली सके
भमरा डुल्दिन पो भन्छ
फुलको पात पातमा
हाङ्गा हाङ्गामा
म सोध्छु
यो सवथोक किन ?
ऊ भन्छ
अम‌ृत विष बन्न पनि सक्छ
विष पिएर
विना काल
मर्न चाहन्न
बर्षौ बाँच्ने सपनाहरु
त्यसै तुहिन दिन्न
आहा !
त्यो भमराको कस्तो तपश्या
कस्तो अडिग छ
चनाखो छ
तर हामी अरुको ईसारामा
नाँच्न चाहाने
कस्तो बुद्दु रहेछौँ ।।।

लेखकको परिचय

विक्रम नेपाली(पवन)
बेथन ४ रामेछाप

ऊ बादल हो
हज्जारौं माईल पर उसको माईती घर छ
जहाँबाट ऊ तात्तिन्छे, रापिन्छे र उठ्छे
मनसुनी र पश्चिम वायूको झोक्काले उसलाई उडाँउछ ।

कुम्लो ठीक पार
लट्ठी ठीक पार
भुराभुरीहरू तयार हौ
दौरा छुट्यो कि
चौबन्धी छुट्छ कि
हस्याङ्फस्याङ गर्नु छैन