गद्य कविता

शुष्क मनका धाँजाहरूमा
भरिइरहेछन् –
आवर्तित समय विम्वहरू ।
अतीतका
कुइनेटाहरूमा अलपत्र
स्मृतिपटको सग्लो अक्षर
जिन्दगी उपहास लेखिरहेछ ।

हो तिनै हुन् वर्गमित्र
हो तिनै हुन् असल मित्र
रगतलाई पसिना बनाएर छाक टार्नेहरू
फाटेको टालेको कमसल लुगा लगाउनेहरू
हिलो र माटोसँग नाता गाँस्नेहरू
कठोर परिश्रममा पनि हाँस्नेहरू

१
चोखो माया चिनिनौ, मेरो कुरा सुनिनौ
किन यसो सान्नानी, केही पनि भनिनौ
दुखायौ
दोबाटामै पाउ रुकायौ ।

(१)

कविजी !
सुन्दर, शान्त, विशाल
त्यत्तिखेरको तिमो आँखाको नेपाल
र, आज छटपटाइरहेको
हाम्रो आँखाको वास्तविक नेपाल
तुलना गर्ने हिम्मत गर्दै छु,
कविजीका विरुद्ध उभिँदै छु ।

देश दुखेको बेला
अलिकति खुसी समेट्न खोजिदै गर्दा
मेची भक्कानिएर डाको छाड्दै रुदोछ
महाकालीको पीरहरू हृदयभित्र उकुस मुकुस हुन्छ
कसले रोपिदियो सन्तानको गिदीमा
जात र धर्मको निको नहुने घाउ

के भनु सानु पराईको हात समाई हाल्यौं ।
साँचो माया गर्छु भन्थौं अब अन्तै रमाई हाल्यौं ।

चाहेका खुसीहरू सस्तो हुदैन
त्यो विस्वासका इट्टाहरू पोलेर
जोडिएको घर जस्तै हो जहाँ
रहरहरू बग्रेल्ती डंगुर लाग्छन
प्रत्यक पटक हार्दै अनि बल्ल जीतको स्वाद
मुटुसम्म पुग्छ र भन्छ खुसी आयो ?

प्रतिकूल परिस्थितिमा
हिम्मत सहास र वीरता,
हारहरूमा प्रेरणा र आशा,
मान्छेको मनमा मान्छेकै निम्ति आत्मीयता,
यी सुरुवात कहीँबाट हुन्छ भने ?
म त भन्छु,
प्रेमबाट जन्मन्छ सबथोक !

जिन्दगीको रंगमञ्चका नाटकीय पात्रहरू
न कुनै स्कृप्ट छ न कुनै संवाद नै
कथाबिनाका पात्रहरू
एकोहोरो कराईरहेछन चिच्याईरहेछन!

मेरो मन,
सम्झनाले आकुल व्याकुल भएको मन
सधैँ सम्हालेर राख्न खोज्छु
यसै यसै बरालिन्छ
उडिदिन्छ हावासँगै!

कोरिदिन्छ लक्ष्मन रेखा मान्छेहरू कोर्नलाई
गजधम्म पल्टन्छ र निदाएको स्वाँग रच्छन
किनकि उस्ले नै तोड्नुछ कोरिएका सीमा
मर्यादाका पर्खाल ढाल्नेहरू रेखा हेर्दैन
अतिक्रमणका फसलहरूमा मलजल गरे भो
असभ्य भन्नेहरू संग स्वच्छन्दताको ससभ्यता छदैछ

जुधाई नजर पिलायौ अधर
भरोसा गरे मिलायौ जहर
जवानी तिम्रो अन्धो छ संसार
सजिलै गुलाम बनायौ शहर

डराउनु सट्टा म हासे किन
पत्थर कै अघी उठायौ पत्थर
बलुवा सही साथीत्व छाड्यौ
गुनासो छैन गरायौ बगर

बिझेको काँडा झिक्दैथे म त
दुनियाँ भन्छन झुकाए नजर
जुधाई नजर पिलायौ अधर
भरोसा गरे मिलायौ जहर