गद्य कविता

राति १२ बजे
सुनसान रातमा,
मेरो माया उपर
जब तिमीले अस्वीकृति जनायौ…..
मुटु दुख्यो,
छाती चर्कियो ।

फक्ताङ्लुङ्को फेदीमा
एउटा थेप्चे नाख
एक तमासले उफ्रन्दै छ,
हातमा मिराक लिएर —
उद्घोस् युद्धको गर्दै छ ।
ऊ भन्छ —
सेम्याङ्फुङ, सिरबन्दी,
ने:से र लाङ्बाङ्गी,

सायद कल्पनामा म पनि उँडिरहे
त्यो आकाशिदो क्षितिज ताकेर
बायुपंखी बेल सापट लिएकोछु

चिसो बतासले
कान चुमेर
मुटु छिचोल्दै गर्दा
तिम्रो न्यानो स्पर्शको
सम्झना बोकेर
भौँतारिरहेछु
यो कंक्रिटको जङ्गलमा

जीवनका हरेक सालहरू मेरा
आफ्नै काल भई पर्खिरहेका छन्‎
जीवनका हरेक महिनाहरू मेरा
‎सापट र बैना भई तर्किरहेका छन्‎
जीवनका हरेक हप्ताहरू मेरा
मेरा कब्जाबाट छलिहरेका छन्‎

खहरेमा बग्ने कुनै खोला होइन जिन्दगी
छानी छानी सामान हाल्ने कुनै झोला हैन जिन्दगी

मूल्य सोधेर गरिएको प्रेम
प्रेम गरेर तिरिएको मूल्य
आँखामा लालीगुराँस फूलाएर
ओठमा ढकमक्क आस्थाका रंग भरेर
परिपक्व आफनै चाहनाको गुडमा
प्रेमका अविचलित दियो बल्नु छ

म एकै क्षण जेलबाट निस्किएर
नखुलेको आकाशबाट फुत्किएर बन्धनमुक्त भएँ
खै कसरी ब्यक्त गरूँ तिमी सामु
खै कसरी पोखुँ भावना
सम्हालिन नसकेर पोखिएँ म
उम्लिएको पानी झै
छरिए म, च्यातिएका फूल झै

मेरो एउटा कथा सुन पिरतीको मुल थियो
त्यही मुलमा पानी पिउनु मेरो ठुलो भुल थियो

उनको तस्बिर हेर्दा लाग्थ्यो चमेलीको फूल थियो
दौडिँदै गएँ उनीलाई हेर्न त्यहाँ सानो तुल थियो

एक तमासले
हेरी पठाउदै छु
२०११ लाई !
उ जाँदै छ, गयो ।
लागेको छ
केही दिएरै गयो,

सात समुद्रपारि
उजाड मरूभूमि
जाडो गर्मी धुलो
अनि म

ब्यस्तता
बाध्यता
खल्बलिएको दिमाग
अनिश्चित जीवन

खालमा अन्तिम दाउ,
द्रौपदी राखेर
आशा विछयाउँछ
युधिष्ठिर !

अब तिमी नआऊ
तिमी न आएकै जाती
मेरो क्षितिज रग्ताम्य पार्न
मेरो आँगन मसानघाट बनाउन
तिमी अब दोहोर्‍याएर नआऊ
कहिले बम बारुद बन्यौ
कहिले आतंक रात बन्यौ

संबिधान,
शहिदहरूको सपना
साकार हुने गरी बनोस ।
संबिधान,
जनयुद्धको महान उदेश्यहरू
आत्मासाथ गरेर बनोस ।