गद्य कविता

छिरबिरे नयाँ लुगा,
हर्ष उमंगले फुरुङ हुँदै ।
लिङ्गे पिङ्ग र र्‍वाटे पिङ्गहरूमा,
साथी-संगीहरू जमघटसँगै ।
कस्तो यादले सतायो आज,
सम्झे घर घरमा जमरा छरेको ।

मूल ढोकामा घडा थापेर
स्वागतमा आतुर मनहरूको
उत्साह र उमंगको वास्ता नगरि
भवितव्यलाई बनाईएको जस्केला हुदै
आशाहरू चियाउने झ्यालहरू हुँदै
मन अडेका भित्ताहरूलाई जिल्ल पारेर
लुसुक्क कालो विरालो कै चालमा
भित्रिईसकेछ
सधै झै यसपाला पनि
बडा दशैँ

सिssss चुप लाग
एकैछिन शान्त होऊ
प्रशव पीडामा छिन् उनि
एकैछिन धैर्य गर
बरु चाँजो मिलाऊ
चिसो लाग्न नदिन
न्याना पाठकीय मनहरू सिलाऊ
अनि तयार पार थाङ्ना
झट्ट एउटा कलम ल्याऊ
अनि कपीका पाना पनि
शान्त वातावरण बनाऊ
बिल्कुलै हल्ला नगर
उनि वेदनाले छट्पटिएको त
म पनि कहाँ हेर्न सक्छु र?
यद्यपि त्यो पीडाले
असिम आनन्द दिनेछ
किनकि कविताको जन्म हुन गैरहेछ

जन्मियो? अँ जन्मियो
एउटा सृजना जन्मिएछ
वातावरण उल्लासमय छ
साँच्चै कविता जन्मिएछ
अहा! कस्तो सुन्दर

अब म कवितालाई
असिम मायाले सेक्छु

पोहर पनि आयौ
परार पनि आयौ
यसपाली त
कुनै हालतमा नआउनु भनेको थेँ
तिमी त यसपाली झन
गर्बकासाथ गडगडाट आयौ
आउनु नै थियो भने पनि
जनकपुरको रेल झै आउनु नि

दशै आयो भन्दै सबै रमाउन खोज्छन् ।
तर यो दशै किन

सुन्दर शब्द उनका आज
त्यसै त्यसै ओइलिएपछि
साना साना आशा आज
जताततै खोजिरहेछु

तिमीले नबोल्न भन्यौ म चुप लागे
मेरो मन लुटियो म चुप लागे
ममाथि दिन दिनै मुक्का बर्सिए
विश्वासमाथि घात हुदै गए
मेरो शरीर खण्डित भयो

जिन्दगी फूल हो, फुल्छ फक्रिन्छ अनि ओइलिन्छ,
कहिले फक्रिन नपाई ओइली झर्छ,

मध्य रात, निस्पट अँध्यारो,
एकान्त र सुन्यतामा ।
म झल्यास ब्यूँझिएछु,
कहालीलाग्दो ब्यथाहरूसँग सपनीमा ।
–उफ्फ् कोल्टे फेरे झसङ्ग हुँदै,
घुम्न थाले ती यादहरू मानसपटलमा ।

देउता बन्न खोज्दा हजुर
ढुंगा बन्छ मान्छे यस शहरमा
भरिएको मन छ हजुर
खाली छन् मन्दिर यस शहरमा