गद्य कविता

म देख्दैछु
हिमाल रुदैँछिन्
पहाड ढल्दैछिन्
अनि तराई बग्दैछिन्
सायद देश दुख्दैछ
हो यति बेला देश दुखेको छ
र मसँग भाव व्यक्त गर्न शब्दहरू छैन

निला निला गगन
सेता बादलहरू
हरियो चौर
रङ्गीबिरङी फूलहरूको
एउटा सुन्दर बस्ती छ
जहाँको धर्ती
मायाका शीतहरूले सिञ्चित छ
हो त्यस्तो बस्ती छ
जहाँ म पुग्न सकिरहेकी छुईन

आव्हान गरिरहेछ बस्तीले
सुकोमल बाहुहरू फिँजाएर
आत्मीयताका रङगहरू पोतेर
निश्चलताको मुस्कान छरेर
हो त्यो बस्तीले मलाई बोलाईरहेछ

स्वन्त्रताको घाम उदाएको
चेतनाको बिगुल फुकिएको
मानवताको विचारहरू पोतिएको
आस्थाका किरणहरू छरिएको
यस्तो लाग्छ त्यो कुनै बस्ती नभएर
स्वर्गको कुनै टुक्रा हो
जहाँ देव बास गर्छन्

आज अलिकति रमाएर उसले पिईदियो
तर फेरि भोलि त रुनु नै छ ।

आज अलिकति हाँसेर उसले बोलिदियो
तर दुःख झन जेलिएर जादै छ ।

आजभोलि म देख्दैछु
बुद्धका जस्ता मन भएकाहरू
बिशाल हृदयका मेरा बन्धुहरू
खै किन हो एक अर्कामा
वैमन्श्यताको रङ्गहरू छ्याप्दैछन्
द्वेषका घोलाहारु खन्याउदैछन्
वरपीपल छोएर
मनहरू रुवाएर लड्दैछन्

जमरा र टिका थाप्न यसपाली त आइन आमा
बिदेसीको कर्मै यस्तो बिदा मैले पईन आमा
बाटो हेर्दै होलान सबै म आउने आसै आसमा
आँशु खस्छ सम्झनाको प्रत्येक गासै-गासमा आमा

आहा! म मरिसकेछु
हो आज म मरिसकेछु
तर, तर मृत्युको बाहुपाशमा
तिम्रो कठोर बाहुपाशमा भन्दा बढी
स्वर्गीय आनन्द भोग्दैछु
किन थाहा छ ?

दशैँ आयो तिहार आयो,
जीवन जिउने बहाना ।
अशन्तुष्टि मानव जाति,
बढ्दै जान्छन चाहना ।
सत्यको लागि गर्नै पर्छ,
संघर्षको सामाना ।
हार कहिल्यै हात नलागोस,
यही नै मेरो बडा दशैको शुभकामना

टापु थियो उभिएको म
चिच्याउँदै थिए जनताहरू
वेदना थियो रोदन थियो
भन्दै थिए एक अर्कासँग
हाम्रो त देश बेचियो रे !