अरूको निम्ति मर्ने र मार्ने खोक्रो उद्देश्य बोकेको हाम्रो संस्कृति हाम्रो परम्परा र हाम्रो इतिहास हाम्रोलागि किन ? हाम्रोलागि अर्थहीन छ यो हाम्रो अतितको गाथा
अँध्यारोमा वेदाङ्किनी उदाई दियोको सलेदो छोटो- तेलको किमत महँगो छ । मैनवत्तीको शिखा पग्लन्छ निरन्तर मुद्राको मोल कति नै र मान्छेको भूगोल सस्तो सहरमा मान्छेको अँध्यारो मन
उस्तै खोज
उस्तै आविस्कार
खाली फरक नामहरु
यात्रा गरिरहनछन
अस्तित्वो खोजिरहन छन /
मेरो मन भरि आजकाल !
मन , मन नभएपछि
आखाहरु निदाउन बिर्सिनछन /
अनि
पलायन हुन्छन सपनाहरु
तिम्रो मन महासागर हो,
सदा माछा भै आउनेलाई बास दिनु
अनि आहारा दिनु तिम्रो धर्म।
तिम्रो हृदय मन्दिर हो,
आशा बोकी आउने भक्तहरुलाई
उमंग र उत्साह दिनु तिम्रो धर्म।
तिम्रो बोली सञ्जीवनी हो,
रहेन अस्तित्व तिम्रो अब खै! तिम्रो रूपको महत्व अनि खै तिम्रो मीठो अभिनयको औचित्य ? सब छताछुल्ल भए तिम्रा भावनाहरू , अनि धमिला बागमतीमा अनुवाद भयो तिम्रो त्यो
हेरन त्यो बादल कती खुशी साथ दौडेको
एक्लै हिड्दा झनै खुशी
उतिखेरै टुटेको छ
उतिखेरै जुटेको छ
तर पनि
निस्फिर्की साथ हिडेकै छ
एकनाशले दौडीरहेछ स्वतन्त्रपुर्बक/
शहर माथि छु भनेर खुशी पनि छैन
दशै के हो दसै हो यो निर्धा कंगाल जो मर्दछन
दसै होइन दशै हो यो बसि जो मोज गर्दछन
भेडा च्यङ्रा खसिहरुको अन्त्यस्टिको दिन
बली नै दिन पर्ने हो त साच्चै, त्यो चै किन
आज यस अन्तराष्ट्रिय अदालतमा वर्षौवर्षदेखि उत्पीडन र यातनाका घाउहरू लिएर उपस्थित न्यायिक फैसलाको लागि प्रतिक्षित एउटी सीताको पक्षमा बयान दिन म एउटा साक्षी कठघरामा
