विविध-विधा

जित्न चहाँदा मैले, तैले हराइस् समय
बस्न चहाँदा त्यो मुटुमा, बास सराइस् समय
सबथोक तैले नै देखाउँछ भन्थे सबैले
उल्टो मेरो नै बेहाल तैले गराइस् समय

जिउने आगो फुक्दा फुक्दै भयो जीवन खलाँती
रुने आँखा सुक्दा सुक्दै भयो जीवन खलाँती

रोग दोष राजा देउता सके जति उपचार गरें
विशेक होला ढुक्दा ढुक्दै भयो जीवन खलाँती

यो मनले आँटेको त्यो मुटु फाटेपछि
भगवानको के दोस् माया साटेपछि
मायामा विश्वास हुनै छाड्यो आज
विश्वास नै तोडी सधैं भरी ढाँटेपछि

१
जेठ उन्नाइस
आरुबोटे पागल
भन दीपेन्द्र ?

विरागः
भ्रष्टलाई किन किन बोल्नै सारो छ
बोले पनि मनको कुरा खोल्नै गारो छ ।।

खिरै पनि उसका लागि फाल्ने कुरा भो
हाम्रा लागि ढिंडो रोटो मात्रै चारो छ ।।

स्वास्थ्य रक्षा गर्नलाई भासन दिँदैछन्
त्यसलाई नाश गर्ने तिनकै धुलो छारो छ ।।

विना पानी हाम्रो जीवन कहाँ चल्ला र
पानी हैन हावा मात्रै आउने धारो छ ।।

अरूतिर विकासले अघाइसकेछन्
विकासमा ता हाम्रो गाई अझै थारो छ ।।

मेरो अस्ती तिमीमा खोएर बितेको छ
हिज म भित्रको तिम्रो याद धोएर बितेको छ
तिम्रो र मेरो रातमा बस् यति नै फरक छ
तिम्रो सोएर बितेको छ मेरो रोएर बितेको छ

— समीर

मलाई जस्तै तिम्लाई नि, बाँच्नु खल्लो ला’को छ कि ?
तिम्रोतिर टोलाई राख्ने, नौलो रोग आ’को छ कि ?

मेला –उत्सव चाड-पर्व, लाग्न छोड्यो रमाइलो
तिम्रो पनि मेरो जस्तै,मन उडी रा’को छ कि ?

केही कुरा हराएझैं, मनको भित्री ढुकुटीको
नभेटिने आशंकाले मनै खिन्न भा’को छ कि ?

नून बोकी जुम्ला हुम्ला पुर्याउनेलाई सलाम
सीमा बाँध्न जनताहरू सुर्याउनेलाई सलाम

मरेपछि पुज्ने चलन रोक्न आजैदेखि
ज्यूँदा शहीदका गीत फुर्याउनेलाई सलाम

परैबाट आँखा जुधाउँदा रहेछन्
नजानी नजानी बाेलाउँदा रहेछन् ।।

नजीकै बसेमा असल् हुन्छ भन्थे
उनी दूर बस्तै सताउँदा रहेछन् ।।

विरागः
हिमालको थाप्लो पनि चुरे जस्तो लाग्न थाल्यो
छानिएको नेतो पनि भुरे जस्तो लाग्न थाल्यो ।।

समृद्धि र सुखी भन्ने मुख मुखमा नारा थियो
सुरुवातै नगरेर तुरेजस्तो लाग्न थाल्यो ।।

आश्वासनका पुलिन्दा जो रातदिन बर्सिएका
भासन सुन्दा कुम्भकर्ण घुरेजस्तो लाग्न थाल्यो ।।

रात साँझ युवा पुस्ता विदेशतिर लर्को लाग्दा
तिनको भाग्य तिनैभित्र पुरे जस्तो लाग्न थाल्यो ।।

गणतन्त्र भन्ने कुरा देशभित्र हुलेपछि
बाघलाई मोटो सिकार जुरे जस्तो लाग्न थाल्यो !

मेलम्चीको हालत देखी भान हुने राजधानीमा
विकासले अर्को युग कुरे जस्तो लाग्न थाल्यो
विकासले अर्को युग कुरे जस्तो लाग्न थाल्यो ।।

मुक्तक १
न्याउली चरीसँग रुँदा, संगीतको धुन भन्छ्यौ
यादै यादमा तड्पाएर, पार्ने हौ कि रुन भन्छ्यौ
सायद कर्म यस्तै छ कि, बाँचुन्जेल जिन्दगीमा,
सधैंभरि देखिरहने, आकाशको जून भन्छ्यौ

कामहरु जोखेर गर्थ्यो उ
र उँचो दर्जामा पर्थ्यो उ !!

खुसिका पुलिंदा बाँडिन्थे
दुख चैं आफैमा भर्थ्यो उ !!

साथीको घाउ सुकाउन
जहल्यै अघाडी सर्थ्यो उ !!

गाँठो फुकाल्न खप्पिस थियो
न उफ्रिन्थ्यो न त झर्थ्यो उ !!

दैवले मार्न खोजेकै हो
त्यत्तिकै कसरी मर्थ्यो उ !!

कतार बस्थें दुबै बस्थें नेपाल बस्न सकिएन
बन्दुक बोकी भाइ मार्न जङ्गल पस्न सकिएन ।।

खानै पर्यो लाउनै पर्यो परिवार पाल्नै पर्यो
छाती माथि यसै तिखो छुरा धस्न सकिएन ।।

रात दिन घरबार धान्न धौ धौ हुँदा पनि
कसैलाई सामन्तीले जस्तो डस्न सकिएन ।।

बेइमानीको कौडो पनि खाइएन जिन्दगीमा
इमान्दारी बेची बेची तल खस्न सकिएन ।।

के गर्नु र व्यवहार चलाउनै पर्दो रैछ
थाप्ला भरि सेतो विभुत घस्न सकिएन ।।

ओ तथागत !
ढाँट्नु न बिराउनु
तिम्रो नयन ।।