तीन चार गोली निलेका निडर छातीको पालो आयो अब
महिला, दलित, गरिब र जनजातिको पालो आयो अब
कति हेर्ने बूढाहरूका दाह्री, जुँगा फुलेका ती अनुहार,
बाजेहरू, बाटो लागे हुन्छ छोरा नातीको पालो आयो अब
म सँग प्रेम गरेर तिमीले त नोट पाइनौ होला
घृणा गर्छु भन्नलाई देखाउने खोट पाइनौ होला
आखिरमा छोड्न समेत तयार भयौ तिमी मलाई
फूलको बास्ना थाहा पायौ काँडको चोट पाइनौ होला
कस्तो सपना गरीब दु:खी ठुला-ठाला सबै रोएको देखेँ
उजाड वन पाखा अनि खोला नाला सबै रोएको देखेँ
ऐठन लाग्यो धेरै पटक गए राति सपनीमा
धान मकै फापर अनि कोदोको बाला सबै रोएको देखेँ ।
(१)
तिमीलाई माया गर्ने मान्छे एक दिन पराई हुनेछ ।
हेरी बस्छु बाटो तिम्रै घरमा रुवाई हुनेछ ।
मैले ला’को प्रीत सम्झी मर्ने बेला आऊ है तिमी,
जिन्दगीको अन्तिम क्षण नि तिम्रै कुराई हुनेछ ।
नशालु तिम्रो नयनले केही भन्न खोज्दै छ
सुम्सुमाउदै हातले धड्कन गन्न खोज्दै छ
कामेका ती अधरले कस्तो रसपान गरायौ
भिजेर सारा सरीर भित्रभित्रै बल्न खोज्दै छ
तेत्तीस कोटी देवताको बास छ मभित्र
देवताभन्दा धेरै ज्यूँदा लाश छ मभित्र
हिमाल बेच्यौ, नदी बेच्यौ, मेरो अस्मिता आँशु बेच्यौ
बेच्न बाँकी घिटीघिटी सास छ मभित्र ।
लेख्छौ भने भोकानाङ्गा गल्लीहरूको कथा लेख।
गल्लीभित्रका रुवाई र बिचल्लीहरूको कथा लेख।
ए कविज्यू, भोक, रोग, शोकका लागि यौवन बेच्ने
सुकुम्वासी टोलका ती डल्लीहरूको कथा लेख।
आफन्त र पराइ, उस्तै लाग्न थाले अचेल
आफ्नै ठानेका पनि, देखेर भाग्न थाले अचेल
खै कस्को बिश्वास गर्ने यहाँ, सबै उस्तै भएपछि
दुख पर्दा खेरी यहाँ, शत्रु पनि जाग्न थाले अचेल
एक)
(१)
तीन चार गोली निलेका निडर छातीको पालो आयो अब
(१)
(१)
तेत्तीस कोटी देवताको बास छ मभित्र
एक 
तिमिले नै मलाई हाँस्न सिकायौ