ks
नि:शब्द मन
विश्वमान चित्रमा
संसारैभरि सुशान्ति छर्यौ तिमीलाई प्रणाम छ
संबिधान लेखनलाई धकेल्ने, तारिख कहिलेसम्मनमेटिएको घाउ
मसँगै पढ्ने साथीहरू मध्ये सम्झना र गम्बे असाध्यै मिलनसार साथीहरू थिए । सम्झना डाँडाटोलको पुजारी ब्राम्मणको छोरी, मभन्दा दुई महिनामात्र दिदी थिई । उसको वुवा पञ्चेकालमा वडा अध्यक्ष थिए रे । जिल्लाको अड्डासम्म राम्रै पहुँच भएका नेता । समय अनुसार रंग बदल्न सिपालु सदावहार नेताको रुपमा गाउँलेहरूले बुझ्थे । गाउँघरमा दुःख, अनिकाल आईपर्दा गुहार्ने तिनै सम्झनाको घर थियो ।
त्यो आकाश यो जमिनको हिसाब चुक्ता गर्नु छ
छिनोको चोट नखाई पत्थर मूर्ति बन्दैन
नसुनाऊ भो जिन्दगीका, दुखेका ती पलका कुराकामको मूल्याङ्कन
कवि प्रेमप्रसादले काम गर्दै आएको कार्यालयको वार्षिकोत्सवको दिन नजिकै आइरहँदा सहकर्मी साथीहरूले उनले गरेको कामको प्रशंसा गर्दै भने, “यसपाली वार्षिकोत्सवको अवसरमा कविजीले पुरस्कार पाउनै पर्छ ।”
कवि प्रेमप्रसाद इमान्दारीताका साथ काम गर्न कहिल्यै पछि पर्दैनन् । उनको कामको प्रशंसा सबैले सधैंँ गर्छन् । हरेक वर्ष उनले काम गरेको कार्यालयको वार्षिकोत्सवका अवसरमा तीनजना कर्मचारीलाई उत्कृष्ट कर्मचारीको रुपमा पुरस्कार दिने चलन छ । तर उसको मनमा भने आफूले पुरस्कार पाउँछु जस्तो लाग्दैन ।
सखडेश्वरी भगवती माता !
अहो ! कस्तो अनर्थ यो घरमा नैनी पसिरा’छ
कतिसम्म कुर्न सक्छौ र तिमी ?
आज चार वर्ष बितिसकेछ तिमी र मसँगै नबसेको पनि । सानै उमेरमा तिम्रो र मेरो विवाह भएको हो । तर विवाहलाई म अहिले पनि कसरी सम्झने कल्पना र सम्झना मात्र त बाँकी छ नि हैन र ? जीवनका आरोह अवरोहहरूमा सँगै जिउने र सँगै मर्ने भनेर हामीले अग्निलाई साक्षी राखेर खाएका कसम अनि अग्निको फेरो लगाएर कोटीकोटी देवताहरूलाई साक्षी राखेका थियौं । तर आज आएर किन यो अवस्था आएको छ मलाई थाहा छैन । किन किन तिमी र मसँगै बस्न सकेनौं । आखिर किन यस्तो भयो ? सबैलाई थाहा छ तिमीलाई र म पनि राम्रोसँग मनन गरिरहेकै छु । समाजलाई पनि थाहा छ हाम्रो बारेमा र किन हामीसँगै बस्न सकेनौं भन्ने कुरा पनि तिमी र म मात्र होइन अरु वरपरका छरछिमेकहरूलाई पनि राम्रोसँग थाहा भएकै कुरा हो । तर समाजको अगाडि किन तिमीले मेरा लागि यति धेरै त्याग गरेको देखाउँछौ ? म अहिलेसम्म पनि जान्न सकिरहेको छैन
एकैनास बगे हुन्थ्यो पिरतीको खोला !
ए गाँट्ठे !
१. मान्छे