गद्य कविता

बिमला !
के तिमी पनि यही बाटो जान्छौ र

यो त मैले हिँडिसकेको बाटो
अनुभूत गरिसकेको बाटो
अभ्यास गरिसकेको बाटो
यो बाटोमा कुनै चौतारी छैन
कुनै देउराली छैन ।

यो त मैले भोगिसकेको बाटो

तिमी थियौ
म थिएँ
हामीमाथि अनन्त आकाश थियो
र, मधुर वर्षात् थियो
प्राप्ति/अप्राप्तिको हिसाब थिएन
‘तिम्रो’ र ‘मेरो’को कुनै किताब थिएन ।

आगो फलाउँदै मनमा
निफन्दैछु पीडाका विस्कुनहरू
उफ
कस्तो दशा हो यो
कि नियति नै यस्तो हो

कविता र मुक्तक बन्छन्
मेरो आत्मकथाहरूले
निबन्ध नै निबन्ध बन्छन्
मेरो तनको व्यथाहरूले
गजल बनी गुन्जिएन
मेरो दिलको चोटहरूले
देश बनाउने सभासद बनेन ।

उसले एक जना मारेथ्यो जेल गयो
कानुनले धावा बोल्यो
किनकि ज्यान मार्नु कानुनमा अपराध हो ।
तर एकदिन जेल तोड्यो, बाहिर आयो
उ विद्रोही बन्यो
विद्रोह उसको रगतमा थियो

सबै मान्छे बिक्री हुँदैनन्
व्यर्थै तिमी किन्न नखोज
भेटेजति, देखेजति
सबको मूल्य जान्न नखोज ।

कागजका सादा पानामा
आशाका रंगीन चित्रहरू कोर्दै
असंख्य उपेक्षित आँखा र प्रतिबद्ध मनहरूबाट
उद्देश्यको उकालो उक्लन
शब्दयात्रा आरम्भ हुने गर्छ
भावहरूको पवित्र यात्रामा

तिमीसामु भर्खरै आइपुगेको छ
मेरीआमाको जुनी
आफूसँगै बोकेर-
अभावको आँधीले लछारेको घुम्रे कपाल

जमात छ बेग्लै
फगत ‘ऊ’ एक्लै
अपमान पिउँदै
अभाव सिउँदै
हिँडिरहेछ कलेटी ओठमा
हस्यौली पोत्दै
वियोग उस्तै, विछोड उस्तै… ।

प्रिय,
ढुङ्गाहरूसँग मुटु हुँदैन
ढुङ्गाहरूसँग मन हुँदैन
ढुङ्गाहरू घर बनाउन काम लाग्छन्
ढुङ्गाहरू मन्दिर बनाउन काम आउँछन्

व्यस्त चौबाटोमा-
मौन निःशब्द र स्थिर
ठिङ्ग उभिएको थियो
एउटा सालिक ।
जसको ओठमा –
ढकमक्क फुलेको थियो
दम्भको गुलाबी फूल
अनुहारमा पोतिएको थियो

कथाका पात्रहरूझैँ रूप फेरेर
माया लाउने
आँट त छ मभित्र
तर
अप्ठ्यारोमा, हलो अड्काएर
गोरु चुटेझैँ
म आफ्नै उडानहरू
निमोठ्दैछु पटकपटक ।

‘हाम्रो देश गाउँले बनेको छ
हामी गाउँ जानुपर्छ’
धेरै वर्षदेखि सहर पसेको
एक कविले यो कुरो सुनिरहेको थियो ।