विविध-विधा

प्रेम यात्रामा कुनै अड्चन परेन भने के मजा भो
तिमीसँगको प्रेममा तड्पन भएन भने के मजा भो
जुन कुरा म आफैले बुझ्न सकिन त्यही बुझाउँदै छु प्रिय
तिमीलाई भेट्दा मुटुमा धड्कन बढेन भने के मजा भो ।

प्रेमको नगरी यो सुन्दर संसारमा ईर्ष्याको बिष नछर प्रिय
तिमी ममतामयी नारी हौ नारी नै बनिरहू नागिनको ईख नमर प्रिय
कुण्ठा र ग्लानिले यो सुक्सुकाउँदो रुप जवानी खरानी होला
तिमी धर्तीको जूनले आकासको जूनको रिस नगर प्रिय ।

सायद भुल मेरै थियो
तिम्रो कुनै हात छैन ।

अमुल्य त्यो सिउँदो भरूँ
भो मेरो औकात छैन ।

मक्किएको भत्किएको मेरो घरको छानो मुनी
तिमीलाई रिझाउने सम्पतिको खात छैन ।

मलाई त भाग्यले नै,धेरै पटक धोका दिए
तिम्ले दिए भन्दा ठुलो,अरू कुनै धात छैन ।

चाखिसके सबै थरि,थरि नसा तर
तिमीलाई भुल्न सकँने त्यस्तो कुनै मात छैन।

लुकाएर पिडा मनमा सुकाएर आँशुहरू
कसरी म भन्न सक्छु,नरोएको रात छैन ।

गजल लेख्ने बानी भयो तिमी गएपछि
बदलियो जिन्दगी छाडी तिमी गएपछि

स्वाभिमानी, नेपाली भई, सदा सदा जीउन पाऊँ
त्यही, पहाडी मुलको, कलकले पानी पिउन पाऊँ
वैरीहरू, चाहे धारे हात लाउँदै, आउन या जाउँन,
म भन्छु, नफाटिने गरी, नेपाली मन सिउन पाऊँ ।

जहाँ नदी, खोला र नालाले, भरिएको छ देश
जहाँ हिमाली शिरको काखमा, छरिएको छ देश
सम्भावना धेरै भए पनि जहाँ, लघु-जलबिद्युतको-
त्यहाँ दैनिक १३ घण्टा लोडसेडिंगमा, रुमलिएको छ देश

चर्किएको थियो मुटु फुटाएर गयौ किन?
गन्तव्यमा नपूग्दै हात छुटाएर गयौ किन?

तिमीले छातीभित्र छुरा हान्या भए सही दिन्थे
भाडाका गुण्डा बोलाई कुटाएर गयौ किन?

एकअर्काको अंगालोमा बिलाउने सपना थियो
आज सारा सपनाहरू टुटाएर गयौ किन?

हाम्रो देशका नेतालाई लड्न पाए भैगो
जसरी नि कुर्सीमाथि अड्न पाए भैगो

काग जति कराउँछ पिना सुक्दै जान्छ
महँगा र राम्रा वाहन चड्न पाए भैगो

छड्के नजरले हेरी किन लजाको हो ?
शव्दविहिन ओंठ खोली कस्लाई बोलाको हो ?

तस्बीरमा तिम्रो मुहार मलिन मलिन देख्दा
सवाल उठ्छ हजार मनमा किन टोलाको हो ?

हेरिरह्यौ तिम्ले लाज लाग्यो मलाई
बितेका ती दिन आज लाग्यो मलाई
वारि छु जानु छ पारी तिमी आयौ
सवारी गर्ने जहाज लाग्यो मलाई ।।१।।

सपना देखाएर मुटु टुटाउँछ्यौ भने काली
अब केही बोल्दीन संम्बन्ध छुटाउँछ्यौ भने काली ।

के गल्ती गरे आखिर माया गर्छुभन्दा मैले
म सहिँदिउँला आँसुले चुटाउँछ्यौ भने काली ।

सुनको महल नसके नि संसार दिन्थे खुशीको
आफ्नो भन्दिन भो मेरै बस्ती उठाउँछ्यौ भने काली ।

घेरा दिने भित्तो मलाई घरजम मै छु
भीडमा गिलासको स्वादिलो झमझम मै छु

खाली र रित्तो मन ननाचे के भो र
त्यो पाउजुको झन्कारको छमछम मै छु

कुच खोली, नितम्ब खोली तताउन नखोज
बरफ हुँ जमेको छु तताएर अताउन नखोज

प्यारको प्याला पियाइ राख्यौ गाजलु कटाक्षले
भुत्ल्याइएको केरा बनी मलाई मताउन नखोज

कर्कलो झैं गली सकें, पल्यात पुलुत झरी सकें
गलेको तनलाई, काँपेको मनलाई सताउन नखोज

बृन्दवनमा गोपी कृष्ण के के गर्थे ह्रासलिला
कामिनी गोपी के गर्थे कालेसँग बताउन नखोज

जे जे गर्नु गरी सक्यौ, अझ के नै बाँकी छ र
गल्नसम्म गलेको ‘चिन्तन’लाई फेरी पटाउन नखोज

मल्म, बागलुङ

कुच खोली, नितम्ब खोली तताउन नखोज
बरफ हुँ जमेको छु तताएर अताउन नखोज

प्यारको प्याला पियाइ राख्यौ गाजलु कटाक्षले
भुत्ल्याइएको केरा बनी मलाई मताउन नखोज

कर्कलो झैं गली सकें, पल्यात पुलुत झरी सकें
गलेको तनलाई, काँपेको मनलाई सताउन नखोज

बृन्दवनमा गोपी कृष्ण के के गर्थे ह्रासलिला
कामिनी गोपी के गर्थे कालेसँग बताउन नखोज

जे जे गर्नु गरी सक्यौ, अझ के नै बाँकी छ र
गल्नसम्म गलेको ‘चिन्तन’लाई फेरी पटाउन नखोज

मल्म, बागलुङ

निशा पनि छिचोलेर गुण भित्रै छिरेर बसें
आधा रातको सन्नाटोलाई चिरेर बसें

प्रेम बाण हान्थ्यौ, कर्के नजर जुधाएर
त्यहि गुनको पैंचो आज तिरेर बसें

बाह्र गाउँ छिचोल्दा, तन पनि कुप्रि सक्यो
माया रुपी बगैचामा आज फिरेर बसें

कोके बोतल, सुडोल शरीर तिम्रो
धवलागिरी रुपी वक्षमाथि गिरेर बसें

‘चिन्तन’ गरी, मनन गरी तन पनि साटी सके
त्यहि तन आज सारङ्गी झैं भिरेर बसें

मल्म, बागलुङ

एकताको ध्वजा गाड्न किन अघि सर्नु पर्या थ्यो
हिमाल, पहाड तराई एक किन गर्नु पर्या थ्यो

महान नेपाल बनाउने उद्देश्य बोकी अमरसिंहले
ध्वजा गाड्दै टिस्टा नदी किन तर्नु पर्या थ्यो

आज माघे सक्रान्ति भन्छन् हल्का पिएर बस्याछु
कति रुग्ने आरान सँधै सुरतालमा जिएर बस्याछु

तन मन सबै फाटे, टाला टुली पनि बन्ने होइन
फाटेको तनलाई, मक्केको मनलाई सिएर बस्याछु

तन साँचे, मन साँचे, के के गर्छु भनी जिन्दगीमा
थ्री एक्स जातको सुरपान हातमा लिएर बस्याछु

रोजी रोटी, हात मुख जोर्ने आरन बन्द गरे आज
एक दिनलाई भए पनि आज सन्यास दिएर बस्याछु

‘चिन्तन’ मनन कति गर्ने जिन्दगीका पाटाहरु
कति रुग्ने आरान सँधै सुरतालमा जिएर बस्याछु
मल्म, बागलुङ

अवसरले सधैँ लात मलाई नै दियो
विधाताले ठुलो घात मलाई नै दियो

पिरतीको आकासमा कालो मैलो भा’छ
आफ्नै आँखाले वर्षात मलाई नै दियो

मैलेभन्दा पैले नशा यै प्यालाले पियो
खै ! किन हो धेरै मात मलाई नै दियो

दाल पनि गल्ने छैन दैव नलागुन्जेल
कालको बश चल्ने छैन दैव नलागुन्जेल

जीवनमा खुसीयाली, सुखसयल बाहेक
दु:खै दु:ख फल्ने छैन दैव नलागुन्जेल

हराएर जाला प्रेमका समझाना सबै म मरेपछि
कसले दोहरयाउला त्यो इमान्दारी म मरेपछि

फूल सिहार्नेभन्दा चोरने छन यस दुनियामा
भवँराहरू फेरि मडराउने छन म मरेपछि

ताजमहल जस्तै झूठो प्रेमको इतिहास बनाऊँला न
मुमताजको दुःख कसले सुनाउला म मरेपछि

जून पठाइदिन्छु, तिमीलाई तारा पठाइदिन्छु
जिन्दगीका हर खुशी सारा पठाइदिन्छु
तिमीपनि आउछ्यौ भने आऊ प्रिया मैसँग
यहाँसम्म आउने गाडी, भाँडा पठाइदिन्छु

आगोलेभन्दा यादले बढी पोल्छ
आँसुका ढिकाले हेर यही बोल्छ
मूल्य हुदोहो त आँसुको धनी हुन्थे
साँझमा सराबले सबै व्यथा खोल्छ