विविध-विधा

आशा जति पानी भयो आँखाबाट छुटिरह्यो
बाध्यता र विवशताले घरि घरि चुटिरह्यो

देखेकी थिएँ सपना जुन अन्धकारमै बिलाएछ
पर्खिनेछ लाग्थ्यो तर समय यो गुडिरह्यो

लेखेको छु एउटा गजल मात्र तिम्रा लागि
लेख्दा नयन भए सजल मात्र तिम्रा लागि

म त भोगेको छु झुपडीका ब्यथाहरू
यहाँका सारा महल मात्र तिम्रा लागि

_______________________________
जिउदो हुदा……
________________________________
गाउँको त्यो शान्ति छाडी शहरमा झर्नुभयो ।
सङ्घर्षको मैदान छाड्ने कायर जस्तै पर्नुभयो ।

शहरमा आउनु भयो तपाईँले के पाउनु भयो ?
धनी हुने स्वप्न बोकी सात समुद्र तर्नुभयो ।

बेंसी झर्छु बिहानै म ओरालीमा खोज्नु
साँझ घर फिर्छु फेरि उकालीमा खोज्नु

मंसिरैमा धान झार्ने खलामा म हुन्छु
असारैमा खेतबारी र आलीमा खोज्नु

गाई बस्तु, घाँस काट्दै डाँडा पाखा डुल्छु
भञ्ज्याङैको बर-पिपल सियालिमा खोज्नु

के कर्मले हसाउँछ कसले थाहा पाउने
के कर्मले डसाउँछ कसले थाहा पाउने

हेर जे देख्यो राम्रो भन्यो अघि बढ्दै गयो
कहाँ यो त बसाउँछ कसले थाहा पाउने

मानिसको स्वभाव कस्तो पत्थर बन्न सक्छ
कसो गरी रसाउँछ कसले थाहा पाउने

तिमीहरूले गर्ने घात कहाँ कम छ र ?
बेमौसमा हुने वर्षात कहाँ कम छ र ?

रोजगारीको नाउँमा मानव तस्करी हुँदा
बेरोजगारीको जमात कहाँ कम छ र?

यादहरुले दिलमा यसरी घर बनाईरहेछन
सम्झनाले पुरै विरानो शहर बनाईरहेछन ।

साला, आमाले मुर्ती पूजेको पूज्यै छिन
छोराहरुले मन्दिरमा जहर बनाईरहेछन ।

भोकले मरेको समाचार काखी च्यापेर
कवि सिङ्गो भट्टी पिउने रहर बनाईरहेछन ।

रहर लाग्दो आसाहरू मरेपछि रोएँ
जिन्दगानी पिरै पिरले भरेपछि रोएँ

निरासाको बादललाई हटाउँन खोज्दा
लथालिंगै रहरहरू छरेपछि रोएँ

भिरको चिण्डो
न उँधो न त उँभो
रमिता मात्रै

चाँगे: ५
ताप्लेजुंग

हाम्रो चोखो प्रेम
छुटाएर गयौ शरू॥
अफ्नो नबजिबन
जुटाएर गयौ शरू॥

सुन्दर ति सपना बोकि सघै जिउने भन्थेऊ
आज पूरै सपना बुझाएर गयौ शरू॥

मायाको सम्बन्ध सधै अमर हुन्छ भन्थौ
प्रेमको इतिहास मेटाएर गयौ शरू॥

तिमै लागि यो धर्ती बाचेको थिए
अरूसगै सिउदो भोराएर गयौ शरू॥

रंगिन जिबन तिमि आफु जिई
मलाई आशुमा डुबाएर गयौ शरू॥

जिन्दगी आँसुको पोखरी झैं भयो
नालमा मिर्किने टोकरी झैं भयो

दर्दले स्वास नै बन्द पो हुन्छ कि ?
हर्घडी कालको कोठरी झैं भयो

मनका मेरा वेदनाहरू कसरी पोखुँ तिमीलाई
ढल्पलाएका यी नयनले कसरी हेरुँ तिमीलाई

तिमी थियौ र म थिएँ सपना थियो सुन्दर सुन्दर
ओझेल भयौ आँखाबाट कसरी देखुँ तिमीलाई

काम दाम उस्तै उस्तै रूपमात्रै फेरिएको
संस्कार र प्रवृत्तिमा पूर्वरूपले घेरिएको

ठूलो आशा गर्नु हुन्न यिनको भर पर्नु हुन्न
कहाँ भूल्न हुन्छ सबले सबको गला सेरिएको

अब पनि नाटक हेर्दा पथ्य र नेपथ्यको
विकृति र विसङ्गति अति रैछ बेरिएको

बादलुको घुम्टोभित्र तिमीलाई, हेर्ने बानी परेको छु
तिम्रो साथ सँगै गजल, केर्ने बानी परेको छु

नजर लाग्छ भनी तिमीलाई, हजारौको माझँमा
मुटु माझँको घेरा भित्र, घेर्ने बानी परेको छु

यो देशमा संविधान बन्ला? प्रश्न उठेको छ
संघीयता र पहिचान बन्ला? प्रश्न उठेको छ

नेपालबाट छुवाछुत हटाउँछु भन्छन् सबै
साँच्चै नै यो अभियान बन्ला? प्रश्न उठेको छ

”सयौं थुँगा फूल हामी” सयतिरै फर्केका छौं
यही हाम्रो राष्ट्रगान बन्ला? प्रश्न उठेको छ

भ्रष्टाचारी फटाहा कै पूजा हुन्छ आजभोलि
सच्चा मान्छे भगवान बन्ला? प्रश्न उठेको छ

शहिदको सपना ती बलात्कृत भएपछि
कोही फेरि बलिदान बन्ला? प्रश्न उठेको छ

गुप्तेश्वर-३,रामेछाप
हाल:अबुधाबी,युएई

कसैको जालझेल कसैको पढाइ रहेछ
धनको टुप्पोको आखिर एउटै चढाइ रहेछ
भेट्नेलाई यहाँ सबैथोक
नभेट्नेलाई सधैँको दौडाइ रहेछ

जब हृदयलाई केहीले डस्छ नजानी नजानी
अनि आँखाबाट आँसु खस्छ नजानी नजानी

भो अब छाती पोलेको गुनासो गर्दै नगर
भनेकै थिए दिलमा ऊ बस्छ नजानी नजानी

लाखौँ युवा प्रवासमा लुटिएको कस्ले देख्ने ?
स्वदेशमा झुपडी त्यो चुहिएको कस्ले देख्ने ?

सरकार छ रमिते झैं मनोमानी दलालको
सोझा सिधा दाजु भाइ ठगिएको कस्ले देख्ने ?

रावणको गोडा मोल्न रामहरू तल्लिन छन्
सीताहरू सीमापारि बेचिएको कस्ले देख्ने ?

सातै सुर जान्दापनि बिग्रिएको धुन जस्तै जिन्दगी यो….
लाखौँ तारा बिच रही एक्लिएको जुन जस्तै जिन्दगी यो….

साथ दिन्छ सँधैभरी दुनियालाई हाँस्न , बोल्न , उभ्याउन ….
त्यही साथलाई दुनियाले नै लत्याउने ढुङ्गा , माटो , अनि चुन जस्तै जिन्दगी यो….

दोबाटोमा माया छाडे पछि थाहा भो।
मेरो चोखो माया मारे पछि थाहा भो।

सगै जिउने,बाच्नि भनि लाको माया
मलाई एक्लै पारे पछि थाहा भो।

हासो खुसि साटि-साटि बेचेको थियौ प्रिया
तर माया आज अन्तै सारे पछि थाहा भो।

मायाको गन्तब्यमा पुग्ने तिम्रो त्यो सपना
बिचबाट नै अन्तै बाटो मोडे पछि थाहा भो।

सधै अमर रहने हाम्रो प्रेम सम्बन्ध
चोखो प्रेमको नाता तोडे पछि थाहा भो।