विविध-विधा

गोली थाप्छु छातीमा बरु बैरी कसै पस्न दिन्न
आमा बेची सन्तान पोश्नेलाई भित्र म पस्न दिन्न (१)

हाल खबर के छ आज भोलि हजुरको
चिठी-पत्र आउनै छोड्यो आज भोलि हजुरको (१)

दुर्पिन डाँडा, डाउहिल पाखा सँग-सँगै घुमेको
आलै छ मनमा सम्झना सबै सधैँभरि हजुरको (२)

चौरस्ता मुनि झरीको याममा पोलेको मकै खाएको
झझल्को ल्याउछ यो बर्षे मास घरीघरी हजुरको (३)

बिछोडको योगमा यो मुटु दुख्छ यो छाती चर्कन्छ
त्यो डाँडा हेर्दै प्रतिक्षा साँच्छ दुई नयन हजुरको (४)

www.samirchhetri.blogspot.com

जीवनमा सबैको नियतिले खेल खेलेकै छ
चोट बोकेको मुटुलाई प्रीतिले खेल खेलेकै छ

बाटोमुनिको फूल म तिमी क्षितिजको अग्लाइ भयौ
एक प्राणलाई दुई बनाउन रुडीले खेल खेलेकै छ

गर्भाशयामा थिएँ म त तिमी जामा लाउँदै थियौ
मैले धर्ती टेक्ने बेला तिमी चाचरी गाउँदै थियौ

देशको लागि हामी सबै जुट्नु पर्यो प्रवासबाट
हेर्न छाडी अरुको मुख उठ्नु पर्यो प्रवासबाट

सुवासिलो ताजा बाग कहाँनेर थियो होला
मैले लिने थुँगा थुँगा फेरि कस्ले लियो होला

आशा मारी बस्ने गर्छु आज एक्लै एकान्तमा
आफ्नो मुटु आफैँभित्र आँशु झर्दा खियो होला

सहिद बनेर चढाएँ, यो माटोमा रगत मेरो
लेखिएन कतै पनि, नाम ‘रामभगत’मेरो !

जिन्दगीको दियो बल्दै थियो मेरो मझेरीमा
मृत्युको तख्ताहरूमा राखिएछ लगत मेरो !

हाँस्दै हाँस्दै रुवाएर गयौ तिमी टाढा
सँग-सँगै भन्दा-भन्दै भयौ तिमी टाढा
इच्छा त थियो मसँग एक भएर बाच्ने
म छु आज तानसेनमा रह्यौ तिमी टाढा ।

यसपाली अस्ताएको, घामको मूल्य तोकिएन ।
गरिबीको पसिनाको, कामको मूल्य तोकिएन ।।

एक छाक एक धरो, पाउन कत्रो संर्घष छ ।
थाप्लोमाथि भरियाको, डामको मूल्य तोकिएन ।।

तिम्रो याद भुलाउन, अलिकति पिएँ आज
यही सस्तो बहानामा अलिकति लिएँ आज

धुजा धुजा परेछ यो, मन मुटु च्यातिएर
फाटेको यो हृदयलाई अलिकति सिएँ आज

दुखेको दिल छाती चिरेर देखाउन नमिल्ने ।
झरेको आँशु हाँसोसँग साट्न नमिल्ने ॥

आगोको रापमा जलिरहेको आत्मा बोकी ।
भोलि के हुन्छ भविष्यवाणी गर्न नमिल्ने ॥

मुटु दुखेर स्वशनै फेर्न गाह्रो भए पनि ।
जिन्दगीको अन्जान यात्रा रोक्न नमिल्ने ॥

जे.पी.”अन्जान”

१
यस्तो लाग्यो यो घामको राप तिमीसँग छ
मेरो हरेक प्रश्नको जवाफ तिमीसँग छ
हेर्छौ मात्र न त बोल्छौ, बोलाउँछौ मलाई
हे ! जून यही रुपको, रवाफ तिमीसँग छ

विरहमा मन मुटु जलेको छ आज
बेदनाले मुटु मेरो बलेको छ आज ।

आफ्नैहरू मुटु पोल्न उद्दत हुँदा सधै
खरानी झै कोमल मुटु डढेको छ आज ।

शान्ति छैन जताततै बुद्ध तिम्रो देशमा
अशान्ति नै लटरम्म फलेको छ आज ।

हृदयबाट माया गर्छ्यौ भने, भन्दिन मेरो जीवनमा नआऊ
मेरो सहयात्री बन्छ्यौ भने, भन्दिन मेरो बाटोमा नआऊ

दोबाटोको चौतारीमा मनको भारी बिसाउन मात्र आउछ्यौ भने
स्वर्ग छुने दुई दिनको माया देखाएर मेरो नजिक नआऊ

बलेसीको पानी झैँ आँशु बगाएर मरुभूमिमा जलिरहेको बेला
क्षणिक रोमान्सको जात्रा हेर्न मेरो दु:खामा कहिल्यै नआऊ

जे.पी.”अन्जान”
दोहा-कतार

शुन्य भयो मन्दिरको घण्टा हरायो
ढुङ्ग्री आमा बुलाकी त्यो कण्ठा हरायो

अङ्ग छोप्ने एकै बित्ता हुँदा पटुकी
गर्मी भो रे पुस माघ ठण्डा हरायो

पर्दा खोली झ्यालबाट, चिहाउँदैछिन उनी
मलाई हेरी-हेरी मुस्कुराउँदैछिन उनी

शीत जस्ती मैले हेर्दा, होईन भनुँ कसरी
बिहानीमा घाम देख्दा, लजाउँदैछिन उनी

सधैंभरि हाँस्न सकिन्न रुनु पर्छ कहिलेकाहीं
मनको पीडा ति आँसुले धुनु पर्छ कहिलेकाहीं

दुखेको घाउ छोपी रंग उडिगा’को मुहार बोकी
झुटो बोली तामा तुलसी छुनु पर्छ कहिलेकाहीं

तालुमा आलु फल्यो नभन्नू
पानीमा आगो बल्यो नभन्नू

रोए’नि पथ्थर, फूलले हान्दा
यो मुटु मेरो, जल्यो नभन्नू

सुने मैले तिम्रो साह्रै प्यार छ रे गजलसँग
ढुक्ढुकीका तरङ्गका, यार छ रे गजलसँग

कसैलै भन्नुपरे, साच्चै मुटु बिझ्ने गरी
आरीभन्दा अझै तिखो, धार छ रे गजलसँग

नियतिको बज्र ध्वनि मन भरी बसिरह्यो
पसिना र आँशु एकै बाटो गरी खसिरह्यो ।

ठेला उठाई रगतले सिंचाएको पाखो बारी
जिउने सानो आधार पनि भेलमा परी धसिरह्यो ।