विविध-विधा

कति सारो मातेकी हौ, हुन्न भन्दा भन्दा पनि,
काउकुती लाग्छ छुँदा, छुन्न भन्दा भन्दा पनि !

पाखुरीमा दम हुँदा, खाडी देश छिर्नु पर्यो,
स्वभिमानी म नेपाली, पराई सामु गिर्नु पर्यो

मन थिएन देश छाड्न, बाध्य भएँ छाड्नलाई,
टाढा भयो आफ्नो देश, सम्झी मुटु चिर्नु पर्यो

आयौ केही पलको लागि रुवाएर जानु रैछ
उसैसँग मिल्दो जोडी सुवाएर जानु रैछ ।

धेरै पछि गाउँघर देखेर म रोएँ
निस्ताएका वर-पीपल भेटेर म रोए

वालक कालमा क ख ग घ पढ्ने साथीहरू
कोही नहुँदा बग्यो आँशु छेकेर म रोएँ

मखमली सयपत्री गोदावरी फूल्दा
खाली भयो गला ब्याथा लेखेर म रोएँ

भाइ पूज्न दिदी बैनी न आएर निराश हुँदै
आँगनको डिलको ढुंगा टेकेर म रोएँ

खै के भो के भो आजकल मलाई, आफैलाई थाहा छैन,
जता हेर्छु न्यार्सो लाग्छ, बाँच्न मनै ला’छैन !

छटपटी छटपटीमा रात बित्यो
कुतकुती कुतकुतीमा बात बित्यो

आँखामा आँखा ओठमा ओठ
एकै झमटमा यौवनको बात बित्यो

स्वर्गे भएछ
घर्ती सेते दाइ त
भेट्न सकिन!

उनीसँग वालिङ् मेला घुम्दा मज्जा भयो
छायाँपारि ओठ जोडी चुम्दा मज्जा भयो ।

डरैडरमा सास बढ्यो देखेभने गालपर्ला
लुकी-चोरी जवानीमा हुम्दा मज्जा भयो ।

आहा कस्तो आनन्द आँखा मन्द मन्द
एकैचोटी होश हवास गुम्दा मज्जा भयो ।

गगनचुम्बी आकाशले रुपरङ्ग फेरे जस्तो
त्यही रंगमा उनीसँग झुम्दा मज्जा भयो ।

मौनताभित्र हराए सरी भयो नि जिन्दगी
आफैंमा पनि डराए सरी भयो नि जिन्दगी ।

सुन्यता भित्रै छाउँथ्यो हरे! मनको मौनता
अनायस फेरि कराए सरी भयो नि जिन्दगी ।

आशाको झिनो लहरा तान्दै बाँचेथ्यो यो तन
अन्यत्र टाढा सराए सरी भयो नि जिन्दगी ।

एक्लो यो मन एकान्त पन कहिले सम्म हो ?
उराठ बाग चराए सरी भयो नि जिन्दगी ।

खडेरीले माटोसरि मुटु जलायो
चैत मासा खडेरीमै पात पलायो!

देखिएन मङ्सिरमा माया पिरती
पिरतीको रानी महल कल्ले ढलायो?

फेरिएन बैशाखमा नयाँ काँचुली
जिन्दगीले पुरानै त्यो खाता चलायो!

पुरा बित्यो त
घरको सफाइमा
आजको दिन

म नेपाली हुँ मेरो पनि आफ्नै गाउँ छ,
सगरमाथाले चिनिएको उच्च नाउँ छ

हेर्दा मन्त्रमुग्ध बनाउने मनोरम दृश्य
बुद्धको जन्मथलो घुम्नै पर्ने त्यो ठाउँ छ

आँखामा राख्दा पनि नबिझाउने नेपाल
तर निर्धो बाँच्न गाह्रो बजारको भाउ छ

शुभकामना दिनु पर्दैन नयाँ बर्षमा
आइपर्ने दु:खहरु टर्दैन नयाँ बर्षमा

फलोस् फुलोस भनेर कसैले भन्दैमा
सुकेको फुल रङ्ग भर्दैन नयाँ बर्षमा ।

नयाँ बर्ष, तिमीले एउटा आयाम थाल्नु पर्‍यो
चेतनाको दियालो निभाए, तिमीले बाल्नु पर्‍यो

धुजा धुजा भै मक्किसक्या छ इज्जत आबरु नि
सकेदेखि आउनु, देश यो मिलेर टाल्नु पर्‍यो

भोका छन यहाँका उपियाँ उँडुस जति डसे नि
खोजी खोजी लेराउ अचुक ओखती हाल्नु पर्‍यो

खै कसरी कुहियो टाउका ती आलु कुहिए झै
गनाउन थालेछ गिदीको फोहोर फाल्नु पर्‍यो

पिउनु नै के पानी मिसाई पिएपछि सराब
अलिकति अलिकति लिएपछि सराब

पिए भने बोतलभित्रै घुले पो त मजा
किन पिउने आधै होसमा जिएपछि सराब

किन पिउँछ्स्? नसोध ए मन! तलाई पनि था’ छ
निश्ठुरीले चोटैमा चोट दिएपछि सराब

उसै भिजेको’थ्यो जीवन आँसु भेलमा डुबी
अझ च्यात्यौ अनि मैले सिएपछि सराब

विहानभरि
कान्तिपुरी नगरी
हुस्सुले ढाक्यो,

घामको लालीमा तिम्रो तस्बीर भेटियो
फूलको डालीमा तिम्रो तस्बीर भेटियो ।

शहरमा पर्चा भेटें तिम्रो मात्र चर्चा भेटें
उनका तालीमा तिम्रो तस्बीर भेटियो ।

डाँडापारी दाउरा घाँस धेरै गर्यौ अरे
खोला-खालीमा तिम्रो तस्बीर भेटियो ।

कतिलाई बाड्ने गर्छौ तिम्रो तस्बीर
खेतको आलीमा तिम्रो तस्बीर भेटियो ।