विविध-विधा

ओठ ओठ जुधाई मस्ती गरेको भुल्या छैन
रातो लाली मेरो ओठमा सरेको भुल्या छैन

झरना सरी झरेको केश, मुहारबाट हटाएर
चुमेर ओठ सुस्तरी तल झरेको भुल्या छैन

यसपालीको दशैं टिको लाउन पाइन आमा
मुन्लानमा छु धेरै टाढा आउन पाइन आमा।

घरमा भएको सुको पिठो तुल्याएर खानु
आफ्नै हातले पकाएर ख्याउन पाइन आमा।

सबै सँगै बसी आज दुख सुख मिलाई
बिनायोमा झ्याउरे भाका गाउन पाइन आमा।

सत्ता जित्न पाए बिकास गर्छु भन्थ्यौ पहिले तिमी
देश यो हालतमा पुर्‍याइ चुप’चाप अहिले तिमी

सुस्त छन् चल्ने पाइँला छेपारोले झैं रंग फेरि
ठूला-ठूला भाषण ठोक्ने गर्छौ,अझैँ जहिले तिमी

हिजो-आज फेरियौ रे भन्नै पर्ने भा’को छ
लामो कुरा गर्छु भन्दा सातो किन गा’को छ

संसार यो तिम्रो मात्र पेवा हुँदै होइन
बोल्न सक्ने बेला-बखत् हाम्रो पनि आ’को छ

सिधा-सादा मानिसको जमाना नै छैन
बेइमानले इमान् सब बेची पनि खा’को छ

१)खसी हरायो
बिर्सनुभयो कि त!
दशैं आएको

भन्दछन् सबै संघारमा दशैँ आयो सुन
बिहानी बनी खुशीयाली कति छायो सुन ।

चाडबाड् भनी सबै हेर कति खुशी हुन्छन्
दु:खले दिक्क पीडित् मन्ले सुख पायो सुन ।

बसन्त फर्की रनबन कति हर्ष छर्छ
खुशीको गीत कोइलीले मीठो गायो सुन ।

बुकी फूल फुल्दा म फुलें लेकमा
हिउँ खोली तर्दै कति डुलें लेकमा !

घुम्दै आएँ रारा देखि च्छोरोल्पा सम्म
फूलमा भुल्ने भमरा झैं भुलें लेकमा !

कति राम्रो रैछ आहा! रुपै रानीको
मन मस्त भई म त झुलें लेकमा !

टुटाउँदै फेरि साइनो गाँस्नेहरू मौलाउँदै छन्
छिमेकमा मर्दा पर्दा हाँस्नेहरू मौलाउँदै छन्

दुर्जनको होला पालो त्यसैले त आज भोलि
टुसाउदैका टुना मुना माँस्नेहरू मौलाउँदै छन्

साँरक्षीत छन् दोषीहरू टाउकेबाटै यो देशका
गोडछु भन्दै हागा सबै लाँस्नेहरू मौलाउँदै छन्

सज्जनलाई आफ्नै गाउँ साझ बिहान भर छैन
मध्य रातमा सडकमा बास्नेहरू मौलाउँदै छन्

सड्यन्त्र का हिमायती लाचाहारी र भ्रस्टचारी
समान यौटा खोल अर्कै टास्नेहरु मौलाउदै छन्

दु:खै दु:खको आँधीले चुटे पनि
खुशी थिएँ म तिमीले लुटे पनि !

पिरतीमा यस्तै चलन हुँदो रहेछ
हाँसी दिन्थें म तिमीले कुटे पनि !

पिरती यो मुटु भित्र फुली रहेछ
तिमी सित जुनी जुनी छुटे पनि !

तिम्रो सिउदो मेरै हातले भर्न तयार छु
हात समाई संगै खोला तर्न तयार छु
हामि बीचको दुरी अझै कम गर्न चाहन्छु
इसारा देउ मात्रै तिमि तिरै सर्न तयार छु

जुवा हार्ने अभागीलाइ नि माल आउदो रैछ

तिमी बन्द कोठाभित्रै कति बस्छौ सानी
टप्प टप्प आँखाबाट कति खस्छौ सानी।

अन्याय र अत्याचार सही बस्छु भन्दै
निर्धो बनी मनको गाँठो कति कस्छौ सानी।

निस्क अब विद्रोहको ज्वाला मुखी बनी
झुटा कुरा प्रपन्चमा कति फस्छौ सानी।

शायद भाग्य लेख्ने मसी कालो परेछ
लज्जा छोप्न मागेको त टालो परेछ

मिल्ने भए फेर्थे बरु भाग्यलाई पनि
फेर्नै भनी खोजेको त जालो परेछ

दर्ह्यो भाग्य हुनेलाई हाँसो र खुशी
मेरो भागमा बेखुशीको पालो परेछ

किन गर्यौ काम यस्तो मुटु जलाउने
ढुंगा हानी मन्तालमा किन चलाउने

भनुँ भने तिमी आफू बिग्रेका नि हैनौ
बिगार्यौ यो मेरो मन सिँगै गलाउने

बोलाएर बाटो लाग्यौ पर्खेका चैं छैनौ
किन व्यर्थ सुतेकाको निँद् खल्बलाउने

अझै पनि मेरो माया लाग्दो होला तिमीलाई
तीता-मीठा सम्झनाले डाक्दो होला तिमीलाई

टाढिएका तिमी भन हाल्खबर के छ साथी
कल्पनाको कुहिराले ढाक्दो होला तिमीलाई

कालो रात अँध्यारो छताराजून छैन राति
बादलुले लुकाएर ढाँट्दो होला तिमीलाई