विविध-विधा

नेपाल, तिम्रो सेवा गर्छु म
ओठमा लाली मुस्कान छर्छु म !

ज्योति जगाई सबको मनमा
हरपल तिम्रो पीर हर्छु म !

जति बिघ्न वाधा आई परे नि
कर्तव्य पथको नदी तर्छु म !

पराइको माया भन्दा घरायसी कल मिठो
काचो र कट्मेरो आफ्नै खेतको फल मिठो

भो कुरा नगरौ ब्रम्हापुत्र र मिसिसिपीको
दुर्गन्धित नै भए पनि बागमतीको जल मिठो

पार्टी वर्ग राजनीति बर्षौदेखि भोगिरा’छौ
लाग्यो मलाई सबैभन्दा साहित्यिक दल मिठो

वर-वर नआऊ कान्छा दिलमा ठाउ छैन
पाना पाना पल्टाई हेर तिम्रो नाउ छैन।

लोलो पोतो नलाऊ धेरै नजीकमा आई
तिम्रो अघि लागि जाने मेरो दाउ छैन।

जे जे भयो बिर्से मैले अतितका सारा
मलम पट्टि लगाईसकें मनमा घाउ छैन।

महाभारतको त्रासमा सास फेर्नुपर्छ,
सानै भुल नभै पनि बास फेर्नुपर्छ ।

शैक्षिक कानुन छ रे सुन्छौँ मात्रै हामी,
सौताका सन्तान भयौं आश फेर्नुपर्छ ।

आफ्नो त आजै छैन भोलि के को हुनु,
त्यसैले आजैदेखि गाँस फेर्नुपर्छ ।

गौरवले नेपाली हुँ भन्न पाइएन ।
देशको पहरेदार बन्न पाइएन ।

साहुको खेतमै सधैं दिन बिताए नि
कठै हाम्ले आफ्नै भनी खन्न पाइएन ।

के भनौ खै! खुट्टा तान्दै ठिक्कै सबैलाई
कसैलाई देशभक्त गन्न पाइएन ।

जिन्दगीको अन्तिम पल आउँदा कस्तो होला
आँखाअघि मृत्युले मुख बाउँदा कस्तो होला

शरीरभरिको बश्त्रहरू सारा उतारेर
सेतो कफन मैले लाउँदा कस्तो होला

चिया बगानमा घुमी – घुमीकन पड्नु को अर्थ छुट्टै
लाइन् मिची मिची कन अघि बड्नु को अर्थ छुट्टै

सगरमाथा चुचुरोमा पाइला राख्न जाने पनि
सिखर चुम्ने बहाना हो चड्नु को अर्थ छुट्टै

सञ्जिवनी सरिकै अमृत प्याला पाएको छु
मृगतृष्णा मेटाएर सँगै बाँच्न चाहेको छु ।

ध्वनि नै अतिसुन्दर कोइली कै जस्तो स्वर
शब्द सुनी मख्ख पर्दै नशा-नशा छाएको छु ।

प्रहरमा खोज्दै थिएँ चन्द्रमाको शीतलता
रसिलो त्यो धर्तीतिरै प्रीति जोड्न आएको छु ।

चैत बैसाखको खडेरीले सुकेका ति पातमा माया
छाम्दा जरा जस्तो लाग्ने मायालुको हातमा माया

लेख बेसी चर्दै जादा हुन्छ यात्रा रमाइलो
एकपाइलेमा ढाकर बोक्ने बटुवा को बातमा माया

सबेरैनि फेरीआज बिरे बोल्यो मातका कुरा
लुकाएछ महिनौ सम्म नाखोलेर घातका कुरा

संगै संगै हुर्की बढी संगै बित्यो आधा जीबन
सुरुमा चाही ठिकैहुने पछी किन जातका कुरा

तिम्रो चाला देखे पछि आज मलाई डर लाग्यो
सम्हालेर पठाऊन मलाई त्यहा कर लाग्यो

आयौ तिमी रिसायर सधै भन्दा फरक गरी
बाधक सधै बानीरहने मलाई तिम्रो थर लाग्यो

यो मनको एउटा कुरो भन्न बाकि थियो
बिचमै छोड्यौ किन यात्रा टन्न बाकि थियो

हेराहेरा मात्र भयो दुई किनारमा पुग्दा
किनार जोड़ने एउटा पुल बन्न बाकि थियो

समयको गति कसैले लाँदैन
साथमा सारथी कसैले लाँदैन

मरेर जाने चोला हो मान्छेको
मर्दा सम्पत्ति कसैले लाँदैन

बास्ना आएकाहरू गन्हाए, अचम्मै भो
गन्हाउनेहरू बास्ना आए, अचम्मै भो ।

बत्ति कात्नेहरू अन्कनाए, अचम्मै भो
डोरी काट्नेहरू खन्खनाए, अचम्मै भो ।

चौबन्दी र फरियामा कति राम्री मेरी मायालु
रिसाउँदा झनै राम्री रिसाई देऊ न फेरि मायालु ।

सम्झी रहन्छु तिम्रो रुप गाजलु त्यो नयनको
बसेको छु परदेशमा तिम्रै तस्बिर हेरी मायालु ।

अभागीको पुर्पुरो यो जहाँ गए नि उस्तै रैछ,
महंगी र अभावको हिमाल जत्रो ढेरी मायालु ।