विविध-विधा

आँसुमा डुब्छ सधैं मनका सबै पाटाहरू
अनयासै फुकाइ दियौ मायाका गाठाहरू

तिमीले साथ छोडेपछि दोधारमा परेको छु
यता कि उता जाऊँ म, धेरै भेटे बाटाहरू

टोल टोल गल्ली गल्ली खुसी खुसी चर्छ साडे
अनुकूल जता हुन्छ उतै उतै सर्छ साडे

सक्ती हुदा पो त रैछ ढलीमली जाही त्याही
आफु जस्तो अर्को आए मौका छोपी लर्छ साडे

फुटेको आँखा
धुमिल प्रकाशमा
मन्द मुस्कान

परेली भाका
प्रतिक्षाको आखाले
समय छेक्यो

साहसी नाम्लो
चिनो साटीरहेछ
दियोको ताप

पछ्यौरी भित्र
बैश छोप्ने प्रयाश
हावाको बेग

गुन्जनगर ४, चितवन

दुरुस्तै देखाउने दर्पण फोड्न सिकिछौ
बाचा गरि आफै बचन तोड्न सिकिछौ
डुङ्गा चढाई समुद्रको गन्तव्यमा पुगे भन्दै
समुद्र को बिचै बाट मोड्न सिकिछौ

गुन्जनगर ४ चितवन

पिरतीको सुन्दर त्यो संसार तिमीले किन ढाल्यौ
यो मुटुमा नबुझिने आगो तिमीले किन बाल्यौ

बिगतका बाचा कसम सँगै खाएका देउरालीमा
बिर्सिएर, रीस-राग तिमीले मनमा किन पाल्यौ।

छैन धनम सँग तिमीलाई पहिले भनेकै हुँ
प्रतिरोषको आगो बाली मेरो माया किन गाल्यौ ।

तिम्रा सारा कुरा सुनी तिम्रो हातमा समाएथें
पिरतीका सुभासिला मिठा बातमा रमाएथें।

जातीत्वको नदी पनि हिम्मतले तरी हामी
समाजको ख्याल नगरी सिन्दुर माथमा सजाएथें।

तिम्रै खातिर मैले सारा घर परिवार समाज छोडी

जिन्दगीको यात्रा हामी सँग-सँगै गरौं भन्यौ
सँगसँगै बाँचु भन्यौ अनि सँगै मरौं भन्यौ।

हेरी बसें तिम्रो बाटो पर्खिएर चौतारीमा
मेलापात गाई-गोठालो बेंसी सँगै झरौं भन्यौ ।

कठिन थियो हाम्रो यात्रा जातित्वको नदी थियो
हात समाई तिमी र म नदी सँगै तरौं भन्यौ ।

त्यही बाटो हिड्नु पर्यो फेरि याद आयो
काल रात्री भइगो आउदा त्यो अधेरी याद आयो

हावा हुरी धुलोसँगै सुकेका ती बुट्यान चिर्दा
खस्ल्याँङ खस्ल्याँङ आवाज अनि खडेरी याद आयो

पातसरी सानो कुवा लामो बाटो अधेरीमा
अञ्जुलिले प्यास मेट्या पधेरी याद आयो

मैले झार्दा उनी थाप्थिन उन्ले झार्दा मैले
आधा आधा पारी खाको चेरी याद आयो

छुट्ने बेला, कसो गरौ कसो, भाथ्यो
लुकी बस्यौ धेरैबेर तेइ मझेरी याद आयो

हजार बर्ष वाँच तिमी भोलि नै म मरी दिउँला
जुन उदाओस् तिम्रो निम्ति, म तारा भै झरी दिउँला ।

फूल बनी फूल्नु तिमी सदाबाहार वगैंचामा
तिम्रो सामु आए भने त्यसै ओझेल परी दिउँला ।

अपांग छु असाहय छु माया विना एक्लो छु म
तिम्लाई बोझ लाग्छ भने भड्खालो म भरी दिउँला ।

सुन्दैछु, मेची र काली पनि चेपिएको छ रे
भुत्ते भो कि गोर्खे खुकुरी नै हेपिएको छ रे

कति धितो राख्नु बिचरो छ सगरमाथा नि
धाक नलगाऊ भो लाजले सेपिएको छ रे

हात मुख जोर्न शीप शिल्प पलायन भए
बचेँका पेटमा अझै रिन खेपिएको छ रे

बुद्ध तिमी कँहा गयौ ? देशमा मारामार भयो
आफ्नै मान्छे बीच पनि पानी वारावार भयो।

मानिसमा मानवता चै बेपत्ता भै हेर आज
नेपालीको शान किन आज हाराहार भयो।

आँसुको भवसागरमा पसे जस्तो लाग्छ
आफ्नै घरमा बनीबास बसे जस्तो लाग्छ

चोट व्यथा पीडा म सहँदैछु जसो तसो
तर मुटुमा तिखो छुरा धसे जस्तो लाग्छ

परदेशमा बसे पनि काली सम्झँदै छु
ससुराकी कान्छी छोरी साली सम्झँदै छु ।

लजाएर बोल्थी सदा ओठ टोकी टोकी
लोभ लाग्दी जीउ भा’की डाली सम्झँदै छु ।

सम्झनामा टोलाउँथी मलाई नदेखेर
कस्ती भई होला सिउँदो खाली सम्झँदै छु ।