विविध-विधा

जति सुन्यो सुनौ लाग्ने बोली हजुरको
झनै यो मन अल्झाउने चोली हजुरको

सयौ मोहित हुन्छन् जब झर्छ तप्प तप्प !
प्रेमरसले भरिएको सोली हजुरको

हजार आउछन् प्यासी बन्दै मेट्छन् तिर्खा पनि

पहिलो भेटको जुनेली त्त्यो रात कसरी भुलुँ म
प्रीत साट्दै चुमेका ती हात कसरी भुलुँ म

ख्याल ख्यालमै पुगेछु म तिम्रो समीपमा
त्यो यात्राको सुनौलो तिम्रो साथ कसरी भुलुँ म

शहिदले देखाएको बाटो हिँडी पुरा गर्नु छ।
छाडेर गएका काम सबै अधुरा गर्नु छ।।

पुस्तौं देखी उडाएको छैन सुर्य र चन्द्रमा
उज्यालो पार्न रात बस्ती मधुरा गर्नु छ।

अस्तित्वनै गुमाएछु परदेशको बसाइमा
घायल बनी लडेकोछू आफ़न्तको डसाइमा

सबैले पिउँदा हुने, के हुन्छ म पनि पिउँदैछु मित्र
अरु मधु प्यालामा जिउँदा म पनि जिउँदैछु मित्र

सुरु गरें मैले पनि आजै देखि ठाडो घाँटी लाउँन

साहनुभूति किन गर्छौ जग्घार तरेपछि
सहयोग किन एक्लै काम फत्ते गरे पछि

धेरै स्वार्थी छौ तिमी उसै गरि बैगुनी पनि
सम्झिन्छौ मलाई नै केही समस्य परे पछि

न सोध न मेरो हाल, देशको नै बेहाल छ
भोली झन के हुने हो? यही ठुलो सवाल छ

निहित स्वार्थमा जुटी, ढुकुटी लुटेकै छन
गरीबहरूलाई भने सधैंको अनिकाल छ

आज भोलि टाढिदैछौं, यति छिटो अघायौं कि
मेरो माया लत्याएर अन्तै माया लघायौ कि

तिमीनै तँ एकथ्यौ जस्लाई आफ्नो ठान्थे
मेरो खुशी चुँडेर अन्तै दियो जघायौ कि

साथी सोध्छ घर कहाँ कसले के गरेको देशमा?
मैले भन्छु बुद्धले हिँजो शान्ति छरेको देशमा।।

सुस्ता टिष्टा काली सम्झी रुन्छौं हामी आज पनि,
मै हुँ जेठो छोरो भनी आमालाई नै हरेको देशमा।

आफ्नो सानो खरको झुप्रो छाउने कहिले होला
हाम्रो घरमा नयाँ नेपाल आउने कहिले होला

जनताको आय तोक्ने खान्छन् आधा लाख बढी
नेपालीले बाह्र हजार पाउने कहिले होला

स्कुल जाँदा सिनेमा धाँउदै म त कवि भएछु
ब्याँसि गोठमा गित गाँउदै म त कवि भएछु

अँधेरीमा पूर्णेको जुन बन्न सिक काली
पित्तल हैन एक नम्बरी सुन बन्न सिक काली

उठ्दा बस्दा यो धर्तीमा श्रमको जाल बुन्दै
सिरेटोमा मखमली ऊन बन्न सिक काली

गुराँसमा रंगिएर बसन्ती बन भित्र

तिम्रो सामु मनको गांठो खोल्न पो नसकेको,
माया गर्छु नि तिमीलाई भन्न पो नसकेको

गजल फुर्छ, शायर फुर्छ, डुल्छ मन चञ्चल,
कुरा बुझन लाटी मात्र उड्न पो नसकेको
माया गर्छु नि तिमीलाई भन्न पो नसकेको