विविध-विधा

यमराजको भरौटेले, डस्न बाँकी छ
मुटुमा तिखो छुरी, धस्न बाँकी छ

मरेतुल्य भा’ छु यहाँ जिउँदो लास झैं
हो मलाई चितामा मात्रै कस्न बाँकी छ

तिम्रा वचन मान्छु भन्दै अझै सम्म बाँचेको छु
मायाप्रेममा त्याग हुन्छ रुन्छे हाँसो हाँसेको छु

सोमरसलाई अमृत ठान्दै म त नाचेको छु
त्यही रस नै थोरै तान्दै आज सम्म बाँचेको छु

फूलसँग आँखा जुध्नु, भुल रैछ मेरो
मलाई नै आँशु दिने, फूल रैछ मेरो

मेरो संसार तिमी हौ, भन्दै सजाउँदा
मेरै फूल आँशु दिने, मुल रैछ मेरो
मलाई नै आँशु दिने, फूल रैछ मेरो

(एक नजर हेरे पुग्छ)2 प्यार चाईदैन
त्यो भन्दा अर्को ठूलो संसार चाईदैन !

याद आउदा एक पल बस एक पल सम्झिदीनु
बरु मलाई जीवनको आधार चाईदैन….
त्यो भन्दा अर्को ठूलो संसार चाईदैन !!

अलिकति पिएर खै, जिन्दगी के सार भयो ।
अलिकति जिएर खै, जिन्दगी के पार भयो ।।

नशा भित्रै लुकाएर, जिन्दगीको अर्थ कहाँ,
बुझ्नै पर्ने अनौथोको, सिंगै उपहार भयो ।

तिम्ले लेखेको चिठी र फोटा,लाग्छ जलाई दिउँकी?
तिम्रो लागि बैसाखे मुना बनि, फेरी पलाई दिउँकी?

फेरी सम्झिन्छु पटक-पटक,मन मनैमा कुरा खेलाई
लाग्छ तिमी संगै बिहे गर्ने पो, कुरा चलाई दिउँकी?

यो जोवन अन्तै साटेको भए
मै मरी जाउला ढाटेको भए

तिम्रै केशमा डोरी झै छु म
सत्य! अरुको बाटेको भए

दिलमै राख्या’छु तिम्रो तस्बिर
धरोधर्म सानु फाटेको भए

जीवन मेरो तिमी बिनाको

अरुको नासो चिनो सबै जलाई दिनु
चोखो मन मुटु मिनाजी मलाई दिनु

माग्दिन सुमेरु पर्बत हजुरलाई
अन्धाकारमा मनको दियो बलाई दिनु

तिमी बिना जसोतसो, जीवन चलेकै छ ।
कृष्णपक्ष अँध्यारोमा जीवन बलेकै छ ।।

गाह्रो हुँदो रैछ साँच्चै, जीवन चलाउन,
भित्र भित्रै खरानी भै, यो मन जलेकै छ ।

अचम्मको हुँदो रैछ, पर्खाइको पीडा,

शिशिर आयो, झारेर पात
मनमा रह्यो, दु:खको खात

उमेर सँगै, पाइला चाल्दा
गाह्रो भो बुझ्न, प्रेमको जात

देशको बिकास गर्न पाइला चाल्नै पर्छ अब
भ्रष्टाचारि बस्ने कुर्सि बाल्नै पर्छ अब

पायो भने सबै खाने सुगुँर जस्तो बानी यिनको
घुस् खाने मुख यिनको टाल्नै पर्छ अब

जात मात्र मान्छे भयो, बोलाउने नाउँ छैन
धर्ती ओछ्यान ओढ्ने आकाश, अरु कुनै गाउँ छैन

हिउँ जम्छ शरीरमा, भोक बल्छ पेटभरि
रछयानको सिता बाहेक, अरु केही खाउँ छैन

उसले गर्ने माया पनि लाग्न थाल्यो जाली अचेल
कुन्नी कता हराएछ मेरी आफ्नै काली अचेल

तिमीलाई हेर्न पाए पुग्यो अरु चाँहीदैन भन्थी
मलाई देख्दा अन्तै तिर किन भाग्न थाली अचेल

देख्दिन म आजभोलि हरायौ कि मेरी सानु
मैले साथ छोड्छु भनि डरायौ कि मेरी सानु

भेट्न जादा तिमीलाई कोठा बन्द भा’को पाए
पहिले बस्ने कोठा अन्तै सरायौ कि मेरी सानु

एउटै ठाउँको बसाइ हाम्रो सारी अन्तै गयौ किन?
आँखा भित्र आँशु मात्रै भरि अन्तै गयौ किन?

तिमी पनि रुन्छ्यौ होला एकान्तमा कहिलेकाही
काम दुबै रोई बस्ने गरी अन्तै गयौ किन?

जिउँदिन भन्छु म, तिमीसँग जीवन ।
हुँदिन भन्छु म, तिमीसँग जीवन ।।

बाध्यताले मात्रै, कहाँ नै हुन्छ र,
रूँदिन भन्छु म, तिमीसँग जीवन ।

काल्पनिकताले, मस्तिष्क भित्र,