विविध-विधा

अमृत भनेर मैले बिष पिएको रै’छु
जीवन दिएर मैले मृत्यु रोजेको रै’छु

आँसु पुछेर उनको आफैँ रुँदैछु आज
यो खुसी लुटाई मैले आँसु साँचेको रै’छु

भिजेर उनको विष ढल्दैछु सडकमा

बिरानो यो मुलुकमा बन्धकीमा हाँसेको छु
हाँसो खुसी आँसु पीडा लिलाममा राखेको छु ,
 
फर्की आउँछु उकासेर थैलो साहुलाई बुझाइकन
सकेसम्म लिलाम पनि निफन्ने सोच राखेको छु ,
 

तिमी भए तुषारोमा फूल फुलाई दिन्छु

कठाङ्ग्रिए हुरी बतास माझ भुलाई दिन्छु

बर्षातमा पानी बनी झर्ने गर्छिन अरे

काखमा राखी मनभित्रै घाम झुलाई दिन्छु

नजाऊ भनेको मान्दै नमानी
गयौ प्राण-प्यारा इच्छा नजानी ।

बिगार् यौ मलाई प्यारी भनेर
रुवाएर एक्लै माया नधानी ।

बिदेशी भएझैँ बस्छौ निरासी
सुकाएर मेरो आधा जवानी ।

नेता देख्दा यस्तो लाग्छ चोर देख्छु म त,
सिंहदरबार सुँगुरको खोर देख्छु म त ।

शत्रुले’नि खाए देश,पत्रुले’नि खाए देश,
बिदेशीको हातैभरी बाग्डोर देख्छु म त ।

हिजो हामी छुट्ने बेला पानी पर्न लागेकोथ्यो
बौलाएर चाहनाले मन्को सिमा नाघेकोथ्यो ।

बाच्छिटाले हान्छ भनी झ्याल बन्द गर भनें
मेरो मन्ले केबल तिम्रो बचावट् मागेकोथ्यो ।

पक्कै पनि हिजो पानी पर्‍यो होला थोपा थोपा
तिम्रो शिर हुँदै पाउ झर्‍यो होला थोपा थोपा ।

बर्सिएर आकाशबाट कोमल् ति अंग छुँदा
लाजमाने जस्तो पनि गर्‍यो होला थोपा थोपा ।

देख्नुभए “ईश्वर!” मलाई, देखाईदिनुहोला
नसके नि एउटा पत्र लेखाईदिनुहोला

भगवान नि भन्छन सबले बहुरुपी छ रे
दुईचारजना मिली बाटो छेकाईदिनुहोला

भन्या सुन्छु कही कतै हुन्छ अरे यतै

बर्षिएर आम्दानी मालामाल छ रे तिम्रो
आजभोलि जवानी फालाफाल छ रे तिम्रो

तिमी भन्थ्यौ सधैं तिमीलाई अङ्गालोमै बेरी बसम
बिर्सिएर सारा संसार तिमीलाई नै हेरी बसम

चोट जति मेरै भाग देखेनछ अन्त कतै
आँशु पिई बाँच्ने भाग्य लेखेनछ अन्त कतै

यति विशाल ब्रम्हाण्डमा अनगिन्ती फाँटहरु
भत्काईदियो महल मनको टेकेनछ अन्त कतै

थपिरहयो- थपिरहयो भार सधैं दु:ख पिरको

जिन्दगी कहिल्यै नमेटिने मीठो आश रैछ
निराशामै अल्झिदिने जिउँदो लाश रैछ ।