विविध-विधा

जलिरहेछ मन मेरो कहाँ पोखुँ ठाउ छैन
गलिरहेछ शरीर तर ठम्याउने पाउ छैन

सँगालेर चोटहरू बाच्नु यहाँ गाह्रो भो
दुखिरहन्छ छाती तर देखाउने घाउ छैन

एकान्तमा सधै भरि कल्पनामै डुबेर म

सुन्नेले नसुनेपछि के भनाइ भो र यहाँ
देख्नेले नदेखेपछि के गराई भो र यहाँ

रहरै भयो:

रहरै रहरको संसारमा बाच्ने पनि रहरै भयो
एकथोक पाउन कति गुमाइयो त्यो पनि रहरै भयो |

मागे जति दिदै गय पाउन उनीलाई
हरेक पल उनलाई खुशी देख्ने पनि रहरै भयो

दसैं अली पर सरे नि हुन्थ्यो
दशा यो लौन टरें नि हुन्थ्यो

ऋणको थुप्रो पोहोरको उस्तै छ
कसैले आममाफि गरें नि हुन्थ्यो

दु:ख हर्छौ रे माथि कही छौ रे
हे भगवान तल झरें नि हुन्थ्यो

झुल्कियोस दैलो दैलोमा अँध्यारो चिरी ज्योति
धेरै भयो निभेको खुशी आऊ उषा लाली पोती

पसिना माग्ने माटो रगतको छिटामा रम्दैन
श्रम र शीप कदर भए फल्छ यहीं मोती

सदभावको बाताले आस्थाको छानो कसम
झरी छेकिन्न कसै आर्काको छातामा ओती

सपनीमै तिम्रो नजिक आउन पाए हुन्थ्यो
रातैभरि प्रितीको गीत गाउन पाए हुन्थ्यो

सधैंभरि कहाँ देखूँ भईरहने यो मन
आजैदेखि मायाप्रेम लाउन पाए हुन्थ्यो

तिमीसँग प्यारो लाग्न थाले साथहरू

निभेको आगो ताप्न नजाऊ
पर्दैन नाक राख़्न नजाऊ ।

आफ्नो लाज देखाई देखाई
अर्काको इज्जत् ढ़ाक्न नजाऊ ।

घॉटी हेरि हाड निल्नु भन्छन्
बिशाल हड्डी ताक्न नजाऊ ।

ऋणको भार सानै लगाउ

खोलो तरी  आयौ अझै टाढा भए जस्तै  भयो
भन्थेँ अझै  मेरै भनी सुन्दा तिमी मस्तै  भयो ।
 
माया गरेँ अन्जानमा सच्चा पृया पाएँ भनी

जति दूर भए पनि मेरै समीप सर्छ गजल
झर्न नदिई आँसुहरू भित्रैबाट हर्छ गजल

दुनियाँले लत्याएको मेरो चोखो मायालाई
उसको सुन्दर संसारभित्र भरपेट भर्छ गजल

सानो सानो खोली आउँदा आफ्नाले छाडे पनि

देश छोडियो
टुप्पो मा खुदामोनो
धनको आशा

बिरानो ठाउँ
बिक्षिप्त अनुहार
तिम्रो कुलेसो

कामुक रात
तिमी सँग को यात्रा
चुर्लुम्म डुब्दा

यसपाली नि तिम्रो चोली फेरिएन  मेरी सानी
गरीबलाई यसपाली नि हेरिएन मेरी सानी

धनी मानी जति सबै दशैँद्धारा घेरिएछन्
ढुङ्गे गाह्रो कमेरोले घेरिएन मेरी सानी

दशा बोकी आयो दशैँ टार्ने अब कसो गरी?
नदेखे नि हुन्थ्यो यसले बार्ने अब कसो गरी?

चिठी पत्र छैन तर सम्झनाको खात् आयो
कहिलेकाहीं मात्र आउने उमंगको मात् आयो
सम्बन्धमा ऐंजेरुले जरा गाड्ला होस राख्नू
दसैं दैलो टेक्दाखेरि हर्षको वर्षात् आयो

भैरहवा , रुपन्देही

निवेदन छ जीवनमा टेवा दिन पाऊँ
बिन्ती “अनु” हजुरलाई सेवा दिन पाऊँ

मुहारमा मुस्कान छर्न, खुशीहरु समेटेर
रुपा, बेगनाश, रारा अनि फेवा दिन पाऊँ

ईश्वरलाई दे’खी छैन, भा’को हजुर मेरो

बैँशालु त्यो उमेरमा, तातो हावा चल्न सक्छ
मात धेरै चड्यो भने, जवानी त्यो ढल्न सक्छ।
 
पुर्णिमाको जूनसँगै, मन्द मन्द हिँडे पनि
सामिप्यमा दुई जोवन, तात्तिएर बल्न सक्छ ।
 

मुर्खसे बालको ढिन्गो हो, हो पाडरी पाडरी
किन मान्छे पशु भा’को जीवन बाँच्नु कसो गरी
 
अर्काको आँगको लिखा देख्छ आफ्नो आँगको भैसी नदेख्नेले

नझार्नु थियो आँशुको सागर मैले, झारें तिम्रो  सामू
मेरा मनका सारा ब्यथाहरू पनि, सारें तिम्रो सामू
 
दुखको सागरमा पौडीरहेथें, पाएँ तिम्रो न्यानो हात 

यसपाली होईन अर्को साल, आउँला दशैंमा।
हजुरहरूको हातको टिका, लाउँला दशैंमा।।
 
चौरासी ब्यञ्जन जुटाउन सकेन, बिदेश बसी,
ढिंदो सिन्की जेछ घरमा, खाउँला दशैंमा।