पद्य कविता

गफ दिन्छौ फुर्ती दिन्छौ ठुला भाषणका भर
धम्की दिन्छौ जलाई हिड्छौ नेपाली झुपडी घर
थियो मिचो गरी हिड्छौ छैन तिमीलाई डर
कसरी गर्न सक्छु म तिम्रो भावनाको कदर

गमलाको फूल झैं …

गमलाको फूल जस्तै जीवन फुल्न पाए
माहुरी झैँ परिश्रमले त्यसमा भुल्न पाए
कति सुन्दर बन्थ्यो होला यो जिन्दगी हाम्रो
दुनियाले भन्ने थियो अहा कति राम्रो

अड्कलेको पानी पनि पुग्ने जरा-जरा
गमलामै ढकमक फुली दिन्छ बरा
मग-मग दिन्छ बास्ना खिच्छ हाम्रो मन
स्वच्छ बन्छ मनमस्तिस्क चंगा हुन्छ तन

ओहो कति गरौ बर्णन गमलाको फूल
थुंगा-थुंगा बैंश नाच्छ सौन्दर्यको मूल
मोहित पार्ने सबैलाई धन्य तिमी फूल
छुटायेंकी अझै केहि भयो कि क्येई भूल

भित्री आँखा सुन्दर भए संसार पनि सुन्दर
भित्री आँखा कुरूप भए कुरूप नै छ संसार
गमलाको फूल जस्तै बनाउ भित्री आँखा

कविता काब्य लेख्त छु

बसन्ती बाग झैँ तिम्रो रुप माधुर्य देख्तछु
नसकी बस्न म त्यसै कविता -काब्य लेख्तछु |

मेनका उर्बसी सारा तिम्रा सामु सबै फिका
लगाउछु सधै तिम्रो रुप -लावान्यको टिका

पाई स्पर्श मायाको न्यानोपनको अनुभूति
रोमान्चित हुन पुग्छु म काप्छ्न् रोम कति-कति

ब्रम्हाले पनि के सक्लान् म के सक्छु र बर्णन
गर्न म रुपको तिम्रो गर्छु यो दिल समर्पण

सुन्दरता मै छ आनन्द यसैमा शुख तृप्ती छ
बैराग्य हुन्न यसमा आभा ,कान्ति र दीप्ति छ

हराउन चाहान्छु म तिमीमा मद-होसले
कराउन चाहान्छु म प्रदीप्त भई जोसले

देविचरण भण्डारी “सरोज “

परिश्रम नगरी कसैले पाईदैन मिठो फल
इनार आफै आउदैन मुखमा बनेर पवित्र जल
प्यासी नै जानु पर्छ खोजनलाई इनर कल
पाँउ र हातको संयोजन भई जन्मछ शारीरिक वल

ज्युँदै सम्झी अटल मनमा सजाए
मृत भनी सल्लाह दिंदा हप्काए तिमीलाई
तिम्रो त्यो उज्याले टहकिलो रुपमा छ चमक
मृत भन्दिन म पाप लाग्छ हिड्छै लमक लमक

चिनेका छौ तिमीले यहाँका ठुलाबडा माहाजन
फूलेका छौ आफैमा तिमी छाती फूलाईकन
मृत सम्झुँ कसरी म मृत संज्ञा दिए पनि
बुझेका छौ संसारलाई स्थिरै भए पनि

सुन सुन साथिहो म केहि भन्छु
महाकवि देवकोटाको सवाइ कहन्छु
उन्नाइस् सय छैसट्ठी साल कात्तिकको मैना
तिहारको लक्ष्मी पूजा कवि जी को जन्म

नाम पनि लक्ष्मी प्रसाद राखे आमा बाले
अक्षर चिन्दैदेखि उनी कवि बन्न थाले
दश वर्ष उमेरमा स्कूल गएकाथे
स्कूलमा पुगेकै दिन कविता सुनाए

साँचो कुरा लेखौँ भने ज्यान, जागिरको आश छ
नलेखौँ त छातीभरि पीडाहरूको ह्रास छ
ज्यान, जागीर असुरक्षित हुने ठाउँमा बास छ
आँ गर्दा अलङ्कार बुझ्नोस् भन्ने मेरो आश छ

कृषि पेशा सबैभन्दा पुन्य भनी कहलिन
त्यही पनि निधारे हुँदा सधै हिलो सुकाइने

त्यही पीडाले सहर पसी ब्यापार थालेको थिएँ
अस्वस्थ्य प्रतिष्पर्धामा थलिनसम्म थलिएँ

प्रतिष्ठित पेशा ठानी लेख्न थालेँ शुरु बुरु
पारिश्रमिक नलिएमा छापी दिन्थे खुरुखुरु

झिल्को सानु नसम्झ हे हठपते बन्ला फिलिङ्गो भरे ।
कैयन् छन् उसका कणा मिलनमा, राँको बनी पोल्छरे ।।
सन्ठीको तगारो नठान बलियो, त्यो हुन्छ निस्कामको ।
मान्छेको भुसमा जमेर रहँदा, पर्ला असर दूरको ।।

खोलाको छहरो सधैं नगिचमा, पर्दा हुने दुर्गती ।
बन्ला त्यै गतिको असाध्य कमिलो, टोक्ने बिशालू अति ।।
साचेको मनमा भए पथ सधैं, सोझो बुझेको भए ।
सप्रिन्थ्यो पछिको नितान्त पथनै, राम्रो हिडेको भए ।।

जहाँ भन्यो हुर्र त्यहाँ पुगिन्थ्यो
जस्ले भन्यो त्यै सँग नै घुमिन्थ्यो
जे गर्न हुन्थ्यो मनमा विचार
तत्काल त्यो काम पुरा गरिन्थ्यो ।

तुम्लिङबाट उठेर गयो उकालो चढेर
खाँदबारी बजार राम्रो छ हेर अघाडी बढेर
मरुवा हुदै भञ्ज्याङ पुगो यो पाङ्मा गाऊँ हो
रमाइलो फाँट हरियो वन सेखाहा गाउँको

चिप्लेगाउँबाट सीतल ताप्दै भोटेबास पुगियो
उकालो काटी रमिते डाँडा छ्याङ्कुटी पुगियो
शिरिरी हावा छ्याङ्कुटी भञ्ज्याङ्ग रमिता हेरेर
सुस्तरी हिड्यो गोगने हुँदै चिचिला पातल

There’s a whole world around me
But You know?
There’s a different world world inside me
Might it be more bigger than the outer one
Sometimes I want to make
You plunged into may world
Sometimes .. I want to come out of my world
Come out and cry loud
” Let me be Freee!! ”

There are many dramas created around me
But you know?
My life is no less than a drama
Might it be more dramatic than the outer one
More often I want
You to stop this drama
Sometimes …. I want to listen my inner me, whisper myself
“Come Out! Stretch your wings
Live live a Bird ”

वाच्नेछौं रहि स्वस्थ हामी सबनै, सोची भलो जीवन,
गर्नु हुन्न कुनै खराव चिजको, सेवन् मनैमा गुन ।
खाने गर्नु छ है शरीर वलियो, पार्ने ती खानाहरू,
मैलो भो नलगाउ गन्ध त दिने, फोहोर नानाहरू ।।१।।

धोई सावुनले पखाली कर ती, खानू छ खानेकुरा,
बस्ने ठाउँ सफा गरेर घरका, फाल्नू झिंगा माकुरा ।
मीठो स्वाद हुनेछ भनेर मुखको, खाना निकम्मा लियौ,
निम्तो कालमहाँ गरेर तिमीले, त्यो मन्द विषै पियौ ।।२।।

चितवन एक जिल्ला हो नारायणी अंचलको
चितवन भन्ने सुन्नासाथ मेरो मन् पनि चंचलभो
चितवनको सदरमुकाम भरतपुर हो
नारायणगढ यहाँको ठूलो नै शहर हो

सीमाना यस्को पूर्वमा पर्छ मकवानपुर लौ
नवलप्रासी पश्चिममा पर्ने सीमाना यस्को हौ
उत्तरपट्टि तनहु, गोर्खा दक्षिणमा पर्सा छ
जंगल बढी भएको हुँदा प्रसस्त बर्षा छ

आफूभित्र हराएको विरानो त्यो मान्छे हु म
तिमीलाई विना स्वार्थ माया गर्ने मान्छे हु म
डडेलोले सिद्दिएको एक्लिएको मान्छे हु म
जिन्दगीले धिक्कारेको सरापेको मान्छे हु म

तिमी मेरो जिन्दगानी स्विकारेको मान्छे हु म
तिमीलाई सदा आफ्नो मुटु मान्ने मान्छे हु म
तिमी हास्दा दङ्ग पर्दे मुस्कुराउने मान्छे हु म
तिमी रुदा एक्लो हुँदा आशु झार्ने मान्छे हु म

टपक्क टिपी फूल यो चटक्क लाउँ शिरमा
धपक्क बाली दीप यो झपक्क छाउँ भिरमा
लमक्क लम्किदै अघि तनक्क तन्किदै बडुँ
गमक्क गम्किदै सदा थपक्क टाकुरा चडुँ