editor

कहिल्यै नमेटिने दाग छ, यो जीवनमा
आफूले भोग्नु पर्ने भाग छ, यो जीवनमा

आफू त भरिया हुँ, कुल्ली जीवनयापन
सँधैझैं खोलेसँग साग छ, यो जीवनमा

रहस्यभित्र पक्कै रहस्य छ
रहस्यभित्र केही अवश्य छ

पारियो सखाप पूरै त्यो वंश
सम्पूर्ण नेपाली आज नैराश्य छ

सँधै यो फूटेको कर्म, श्रीमानको पाउमा छ
भन्ने बेलामा धर्मपत्नी, दासीको ठाउँमा छ

खै के नै विराम थ्यो, आफूलाई था भएन
खै किन होला मलाई, सिध्याउने दाउमा छ

जून छ तर अँध्यारो, यहाँ जून न भा जस्तो
नुन छ तर अँध्यारो, खल्लो नुन न भा जस्तो

सतीले सरापेको देशमा, राम्रो गर्नै नहुने रै छ
सर्वस्व त्यागेर पनि, मान्छेमा गुण न भा जस्तो

कोपिला नफुल्दै टिप्न थालेछ त्यो विहानीमा
उमेर नपुग्दै माया लाएछ त्यो जवानीमा

समयले कोल्टे फेर्दा कस्तो आँधीवेरी चलेछ
आलोचना गर्ने ठाउँ नै छैन त्यो कहानीमा

घोप्छ भाला घाउ चराएर फेरि
मर्छ कि भनेर डराएर फेरि

तड्पेर फेरि पनि मेरै यादमा
किन होला मन पराएर फेरि

शुरुमा त्यो फूलले हिर्कायौ तिम्ले
यसरी मलाई आफ्नो बनायौ तिम्ले

ढाँटेछौ हाँसी खुसी राख्छु भनेर
छल गरी छातीमा टँसायौ तिम्ले

किन होला झुक्दैछ यो धर्तीको शिर
यस्तै रै छ भाग्य यो नेपालीको तक्दिर

बुद्ध त याँबाट बसाइँ सरी सक्यो
मात्र हाम्रो घरमा बाँकी रह्यो तस्विर

हारेर पनि बाजी मारेर गई
यता न उता आज पारेर गई

कथै विचरोलाई उनले आज
विना अर्थमा बार बारेर गई

शायद समयलाई गर्न सकेन काबु
एक्लै टहल्लिरहेथ्यो मनोज बाबु
झ्वाट्ट मेरो उपस्थितिमा टक्क अडियो
दु:खेसो साथीको आँखामा पढियो

“ए मनोज के भो तँलाई यस्तो
शुन्यमा एक्लै झर्या तारा जस्तो”
“लाजै लाग्छ यार, के भनुँ तँलाई
धोका दिई बिन्दुले डिभोर्स गरि मलाई”

आज त्यो निर्दयीले लुटेपछि हार भो
सबैबाट गिरेपछि बाँच्नु के आधार भो ?

डर थियो आफूमा थाहा पाउला भनेर
मजबुरीले आज ममा बारम्बार भो

तिम्रो हृदय फूल जस्तै कोमल छ कि ढुङ्गा जस्तै साह्रो छ
अहिले यसै भन्न सक्दिन म, भन्न अलि गाह्रो छ
तिमीले जस्तो टेन्सन दिदैंन बरु आनन्दै आनन्द दिन्छ
त्यसैले मलाई तिमी भन्दा यही मधु प्याला प्यारो छ ।

पत्रकारहरुले देखेको लेख्न कलम चल्छ
चित्रकारहरुले देखेको लेख्न कुची र रङ्ग चल्छ
मलाई भने तिम्रो नाइटोको खोपील्टो देख्नै हुन्न
किन हो किन न्वारानदेखिको जङ्ग चल्छ ।

देश निकै छट्पटायो, आऊ न फेरि गौतम बुद्ध
सुख शान्ति लड्खडायो, आऊ न फेरि गौतम बुद्ध

छाडातन्त्र भएको छ, प्रजातन्त्र अचेल भरि
सद्भावना डगमगायो, आऊ न फेरि गौतम बुद्ध

त्यसै त्यसै व्यस्तताले हो वा,
मेरा अनेकौ बाध्यताले,
दिन दिन आफूलाई,
उनीहरूको सेवामा लिन,
आफ्नो भने हासो हुरीले उडाए झैँ,
खै कहाँ हरायो कहाँ,
हेर्दा हेर्दै आफूलाई,

पर्खिदैछू बिहे गर्न तर्किएर नजानुस् है
आएपछि फेरि बिदेश् फर्किएर नजानुस् है

सँगसँगै जिउने रहर जिन्दगीका हर प्रहर
मेरो हजुर शिरमा सिन्दुर् छर्किएर नजानुस् है

अजम्बरी माया रैछ धन कैले हुन्न रैछ
सम्पत्ति कै पछि पछि लर्किएर नजानुस् है