kbs

अनुभुतिको एउटा क्षण
“जतिसुकै कुरुप भए पनि आखिर आफ्नै आमा हुन”
 

झुल्कियोस दैलो दैलोमा अँध्यारो चिरी ज्योति
धेरै भयो निभेको खुशी आऊ उषा लाली पोती

पसिना माग्ने माटो रगतको छिटामा रम्दैन
श्रम र शीप कदर भए फल्छ यहीं मोती

सदभावको बाताले आस्थाको छानो कसम
झरी छेकिन्न कसै आर्काको छातामा ओती

रहेन अस्तित्व तिम्रो अब
खै! तिम्रो रूपको महत्व
अनि खै तिम्रो मीठो
अभिनयको औचित्य ?
सब छताछुल्ल भए
तिम्रा भावनाहरू ,
अनि धमिला बागमतीमा
अनुवाद भयो तिम्रो त्यो

कहिलेकाहीं बिर्खुरामलाई अनेक सुर चढ्छ । यो चोटी उसलाई झारफूक गर्ने विद्या सिकेर ठूलो धामी झांक्री वन्न रहर लाग्यो ।

खोलो तरी  आयौ अझै टाढा भए जस्तै  भयो
भन्थेँ अझै  मेरै भनी सुन्दा तिमी मस्तै  भयो ।
 
माया गरेँ अन्जानमा सच्चा पृया पाएँ भनी

फूल सम्झी टिप्न खोजें काँडा रहिछौ तिमी
कहिले चढ्न नसकिने डाडा रहिछौ तिमी

घाम जूनभन्दा पनि टाढा भैछौ तिमी
यो मायाको संसारभन्दा टाढा गैछौ तिमी
प्रेमिकाको आवरणमा चुडेल रहिछौ तिमी

यसपाली नि तिम्रो चोली फेरिएन  मेरी सानी
गरीबलाई यसपाली नि हेरिएन मेरी सानी

धनी मानी जति सबै दशैँद्धारा घेरिएछन्
ढुङ्गे गाह्रो कमेरोले घेरिएन मेरी सानी

चिठी पत्र छैन तर सम्झनाको खात् आयो
कहिलेकाहीं मात्र आउने उमंगको मात् आयो
सम्बन्धमा ऐंजेरुले जरा गाड्ला होस राख्नू
दसैं दैलो टेक्दाखेरि हर्षको वर्षात् आयो

भैरहवा , रुपन्देही

करुण चित्कार मनमा लिएर
आँशुका थोपाहरूलाई
मुटुको घडामा समेट्दै
बन्धकी हाँसो उकास्न
म परदेशिएको मान्छे ।

बिवसता मेरो नजिक थियो
त्यो क्षण ,
अनि पीडा आफन्त थियो

बैँशालु त्यो उमेरमा, तातो हावा चल्न सक्छ
मात धेरै चड्यो भने, जवानी त्यो ढल्न सक्छ।
 
पुर्णिमाको जूनसँगै, मन्द मन्द हिँडे पनि
सामिप्यमा दुई जोवन, तात्तिएर बल्न सक्छ ।
 

पुरा होउन् तिम्रा इच्छा लक्ष्यहरुले शिखर चुमुन
शत्रुहरू हटून सबै मित्रहरूले हरपल झुमून्
 
दिर्घायुको कामना छ सुस्यास्थ्यको आराधना
सुभावना जागून सबै कुभावना पाखा लागून्