‘हामीलाई अक्सर डर देखाइरहने यही हिउँ यही पहिरो र यही मर्स्याङ्दीमा सौन्दर्य देख्नुहुन्छ, तपाईंहरू तर कहिल्यै देख्नुहुन्न चिसोले सुन्निएका हाम्रा मन र सुकेका हाम्रा आँखाहरू ।’
नेपालीहरूको महान् चाड दसैँ पर्वले हाम्रा घरआँगनमा प्रवेश गरिसकेको छ । हिजो शनिवारदेखि घर एवं शक्तिपीठहरूमा घटस्थापना गरी जमरा राखेर मनाउन सुरु गरिएको यो पर्व यही असोज १२ गते सोमबार विजयादशमीको दिन समा
पुरानो नेपालको घुस्याहासँग नयाँ नेपालको घुस्याहाको जम्काभेट भयो । दुवै एकअर्काका नजिकका सम्बन्धी नै थिए । नयाँ नेपालको घुस्याहा पुरानो नेपालको घुस्याहाको ज्वाइँ पथ्र्याे । सायद भान्जी-ज्वाइँ । अथवा बह
महाकवि लक्ष्मीप्रसाद देवकोटाले जीवनको अन्तिम क्षणमा भनेका थिए-‘मुनामदन बाहेक मेरा अरू सबै सिर्जनाहरू जलाइदिनु ।’ सिर्जनाहरू मध्येबाट किन मुनामदनलाई मात्र माया गरेका होलान् त ?
नित्सेले भने- “ईश्वरको मृत्यु भयो ।” ईश्वरको लासको छेउमा टुक्रुक्क बसेर उनले यो कुरो भनेका थिएनन् । बरु मानवसभ्यता र आधुनिक चेतनाको भौतिकस्तर बढ्दै गएपछि मानवजीवन र जगतको गतिविधिलाई हेर्दै भनेका थिए ।
“नारायणगोपाल हुने रहर त सबैले पाले तर नारायणगोपालले हासिल गरेको तालिम र कठोर अभ्यासतिर कसैले ध्यान दिएनन्,” संगीतकार दीपक जंगमका यी शब्दहरूभित्र लुकेको छ, आजको पुस्ताको गायकीको यथार्थ । यसभन्दा ठ
साँच्चै नै भन्ने हो भने नुवाकोटको नाम उच्चारण गर्ने बित्तिकै मलाई जननी जन्म-भूमिश्च स्वर्ग-दपी गरियसी भन्ने वाक्यांशले मथिङ्गलमा केहीबेर संस्मरणात्मक खेलहरू खेल्ने गर्दछन् । यति हुँदाहुँदै पनि हामी मा
जीवन वयको आरोहण जति अगाडि बढ्दै जान्छ, विचार अनुभूतिमा पनि त्यस्तै परविर्तन हुँदै जाँदो रहेछ । कताकता हार्दिकता पनि लाटो बन्दै जाँदो रहेछ । व्यावहारिक प्रवञ्चनाको गधा भारपछि बाध्यतावश जति ठू
आज यस अन्तराष्ट्रिय अदालतमा वर्षौवर्षदेखि उत्पीडन र यातनाका घाउहरू लिएर उपस्थित न्यायिक फैसलाको लागि प्रतिक्षित एउटी सीताको पक्षमा बयान दिन म एउटा साक्षी कठघरामा
