ks

१) तिमीलाई देखेर अब कति मान्नु हर्ष
तिमी आयौ भनेर मैले कति गर्नु खर्च
तिमीले प्रगतिको हुरी त कैले ल्याएनौ
केवल पात्रोमा मात्र पो छाएछौ नयाँ बर्ष !

बेंसी फुल्यो लालुपाते, लेकै गुँरास
किन किन यो मनमा लाग्छ उराड
मन बुझाऊँ कसरी
यो मनमा सम्झना
आई रहन्छ झल्झली ।

आफू जन्मी-खेली हुर्किएको बाग झैँ लाग्ने ती बस्ति आज जीवनको उत्तरार्धमा मसानघाटको आकृतिमा आफ्नै नजर सामु मुस्कुराई रहेको आभाष लाग्छ । खै कसरी ब्यक्त गरौँ यी समाज र ढडेन झैँ लाग्ने मेरो मनको कथा व्यथा । हो साँच्चै कुनै ढडेन भन्दा कम छैन मेरो मन भनौँ जीवन । जहाँ कुनै फूलहरू मुस्कुराउँदैनन् । तर, तर सबै भोग्न, हेर्न अनि बाँच्न विवश छु ।

नसोची देशै जलायौ नेता !
कुनामी आँधी चलायौ नेता !

नठानी आफ्नै विरामी आमा
लगाई पासो ढलायौ नेता !

शान्ति आजको आवश्यकता हो
त्यही हाम्रो तृप्ति हो
त्यही नै अरबौंको समृद्धि हो
प्राणीमात्रको शान्तिको चाहनामा
कसैले कुठाराघात गर्न पाइन्न
चट्याङ्ग पार्न पाइन्न
असिना झार्न पाइन्न ।

बिकुलप्रसाद र उनको छिमेकी नानीराम वीच आ-आफ्ना नातिका झगडाको बिषयलाई लिएर निकै भनाभैरी चल्यो । विवाद बढ्दै गए पछि उनीहरूका श्रीमतीले एक अर्काको इज्जत नंग्याए । त्यतिले भएन उनीहरूका छोराहरूले हात सुर्कासुर्की गरे झगडा चुलिदै गए पछि बुहारीहरूले एक आपसमा कपाल भुत्ल्याउन पुगे । गाउको जनसरकार सदस्यले आफ्नो अध्यक्षलाई उजुरी जाहेर गर्यो । दुई तीन जना भरुवा बन्दूक र कटुवा पिस्तोल बोकेका जनसुरक्षा कर्मीहरू अघि पछि लाएर अघि गाउँका बाख्रा शहरमा लगेर व्यवसाय गर्ने बाख्रा ब्यापारी “निर्जन” लाख्र्याक लाख्र्याक आई पुग्यो । पुराना फाट्न लागेको कम्ब्याक्ट ड्रेस लगाएको जन सरकार प्रमुखले सबै झगडाको बिउ बुझ्यो ।

रगतको खोलासँगै बग्यो देशको माटो
निर्दोषीको ज्यान लिँदै खस्यो देशको माटो ।

आफ्नै बाटो बिरानो भो चिनिँदैन मित्र
छुरा धसी खुन पिई रंग्यो देशको माटो ।

सधैँ सुनौली बिहानीले शुभ संकेत छर्दछ
तापनि यहाँ विश्वाशघात हुन्छ
त्यसैले मानव भयभित भएर कामिरहेको हुन्छ
धुरुधुरु रोइरहेको हुन्छ
शान्तिको कामना गरिरहेको हुन्छ
तर निलो आकाशको क्षितिजले पनि शान्तिको प्रत्याभूति गरिरहेको हुन्छ ।

जसले जे-जे भने पनि साक्षी प्रज्ञा हरि नाम हो
जसले जे-जे गरे पनि साथी आफ्नो अन्तर्दृष्टि हो ।

भन्ने मुखलाई थुन्न सकिन्न, भनी राखुन सहन्छु म
गर्ने हातलाई रोक्न सकिन्न, गरिराखुन् सहन्छु म ।

मलाई जन्माउने
मेरी पुजनीय आमा
आज त मुसुमुसु हाँसिन्

आकाशभरि उज्यालो हुँदै आइरहेछ
मनै रमाउनेगरी
शान्त शितल हावा
देशभरि बहिरहेछ

सकेन
उसले अक्षरहरु
राम्ररी चिन्न

दुई दिने पिरती के लायौ तिमीले
मायाँजाल रचेर फसायौ तिमीले

अर्कैको साथमा सजिनु थियो त
व्यार्थैमा रुवाई के पायौ तिमीले

मनमा आउन सक्छ
नचिनेका मान्छेप्रतिको अड्कलबाजी
कोही मान्छे दयालु होलान्
कोही मान्छे रिसालु होलान्
कसैको नाम कालु होला
कसैको काम चालु होला

कुनै समय सडकको किनारमा पंक्ति बद्ध भएर उभिएका राता, सेता र निला शिरिषका फूलहरू फुलेकोले मनमोहक दृश्य देखिन्थ्यो त कुनै समय तिनै फूलहरू पातसँगै झरेर सारै नै उराठ लाग्दो देखिन्थ्यो । यसरी नै कुनै रात पारिजात र रातकी रानी फूलहरूको मग मग बसना चल्थ्यो भने कुनै रात झुपडीहरूबाट दर्दनाक चित्कार सुनिन्थ्यो । दुई चार जना भेला भएर कुरा गर्न र कुनै सामाजिक कार्य पनि गर्न नसकिने अबस्था हुँदै गैरहेको थियो ।

सपना हजार देखाएर उता नाता जोड्यौ किन
मुटु लगी आखिर घाईते बनाएर छोड्यौ किन ।

तिम्रो बाटो पर्खिएर जिन्दगी नै काट्छु भनी
वारी आउँदा बेँसीबाटै, बाटो अन्तै मोड्यौ किन ।