ks

मार बरु क्रोध अहम्ता, मर्न नदेऊ प्रेमलाई !
बीज रोप दया मायाको, झर्न नदेऊ प्रेमलाई !

जब मर्छ प्रेम दानव बनी कुकर्म गर्छ मान्छे
सम्हालेर राख, घृणाले, हर्न नदेऊ प्रेमलाई !

संविधान लेख्ने कलम बन्न बाँकी नै छ
कति कति माग रैछ गन्न बाँकी नै छ ।।

सभासदको पद पाएँ, भत्ता खान पाएँ
भन्दै बसे म्याद अझै टन्न बाँकी नै छ ।।

नजाऊ प्यारा देश छाडी एक्लै आज पर्छिन् आमा
बिरामी छन् जेठ चौधमा फेरि अब मर्छिन् आमा ।

सबै छोरा भ्रष्ट्रजाली यिन्ले छोको खान्न भन्दै
मातृभूमि चोखो पार्न सुनपानी छर्छिन् आमा ।

यो देशमा म भएँ अति नजाति,
भनिदेऊ न हे आमा म हुँ के जाति ?
गोद एउटै छ आँचल एउटै छ,
सोँच एउटै छ, रचना एउटै छ
ईश्वरले पठायो शरीर बनाई,
हाड, छाला, रगत, सास एउटै छ ।

बुद्ध भारतमा जन्मेको, सरासर झुट हो ।
हाम्रो इतिहास गौरव, भारतको लुट हो ।

ढल्दा नेपालीको इज्जत, सरकार मौन भो,
गर्दा अनैतिक प्रचार, सोच्छु किन छुट हो?

तिम्रै यादमा तड्पिएर बसेको छु यतिखेर
सम्झनामा आँखाबाट खसेको छु यतिखेर ।

तिमी आउछौ सपनाको बाटो बिराएर
सपनीमै त्यो दिलमा पसेको छु यतिखेर ।

अँधेरी रात थियो, जुन्किरीहरू तँछाड मछाड गर्दै पिलपिल बत्ती बालेर उँडिरहेका थिए । सुनसान सन्नाटालाई चिर्दै बेला बेला झ्याउँकिरीहरू कानै खाने गरी कराउँथे अनि सिरिसिरी बतास चल्दा मकैको पातले पनि संगीतको धुन बजाए झैं भान हुन्थ्यो । पुरै गाउँ निदाएर चकमन्न थियो तर सरीता र उत्तमको आमा मात्र निदाएका थिएनन् । सरीता ढोकातिर हेर्दै बत्ती कातिरहेकी थिइन् । निकै बेरपछि उत्तमकी आमाले सरीतालाई भनिन्, “हेर दुलही काममा गएको मान्छे कतिखेर आउने हो उसलाई कुरेर साध्य हुँदैन, यसरी भोकै नबस जाऊ खाना खाएर सुत ।”

धेरै दिनपछि फेरि तिम्रा पत्र हेर्दैछु म
अतितका याद बल्झी अलपत्र पर्दैछु म
मायाका यी शब्दहरू मुटु छेड्ने बाँण भएछन्
शब्द-बाँण भाँच्न आँशु यत्र तत्र छर्दैछु म ।।

प्रकृतिको अनुपम छटा
सिमसारमा डुल्दा
तिमीलाई नरमाइलो लाग्ला
उकाली, ओराली र देउरालीमा
मनको भारी बिसाउदा
तिमीलाई छटपटी होला
के गर्छौ र !

विश्वासघाती, राष्ट्रघाती चाहिँदैन नेताहरू
बिरुद्धमा जनवादी चाहिँदैन नेताहरू ।।

ठूला आशा देखाउँदै फनफनि घुमी हिंड्ने
जनपीडक कुनै वादी चाहिँदैन नेताहरू ।।

मधेशका फाट पहाडका बेसी हिमाल झन् राम्रा
नेपाली भई अटेर बस्ने संस्कृति छन् हाम्रा

मधेशी, राई, लिम्बु र क्षेत्री, खस अनि बाहुन
सम्बृद्धशाली आधुनिक नेपाल बनाउन आउन !

मैलै दुःख पाउँदा आखिर हजार जुनी बाँच्छ्यौ भने
मरिदिन्छु घाटमा मेरो शंख बज्दा नाच्छ्यौ भने ।

मुटु एउटै तिम्ले फेर्दा मेरो धड्कन चल्छ भन्थ्यौ
अब भन्ऩु के नै छ र मलाई गलत ठान्छौ भने ।

ठाडो घाट जङ्घारमा, छोडी जाने निर्मोहीको, याद्ले किन सताउँछ ?
दोबाटोमा यात्रा अन्तै, मोडी जाने निर्मोहीको, याद्ले किन सताउँछ ?

पिरतीको चिनो भनी, रोपेका थ्यौं फूल्को बोट, फुल्ने बेला हुँदै थियो
फुल्नै अघि जरैदेखि, गोडी जाने निर्मोहीको, याद्ले किन सताउँछ ?

मुक्तिका सपना उनेर
क्रान्तिका लाल लाल झन्डाहरू निर्बाध फहराइए
तर कसले जान्दथ्यो
झण्डाको मुलायम किनाराले
योद्धाहरूकै घाँटी रेटिरहेथ्यो…रेटिरह्यो
चुपचाप … चुपचाप … ।

कोहलपुर, बाँके,
जेष्ठ ९, २०६९

समयमै संविधान जारी गर्नका लागि आज बाँकेको कोहलपुमा रचना वाचन मार्फत साहित्यिक खबरदारी गरिएको छ ।

पूर्णिमा साहित्य प्रतिष्ठान कोहलपुरको आयोजनामा कोहलपुर स्थित लोकतान्त्रिक पीपलचौतारामा सम्पन्न भएको सो कार्यक्रममा संविधान जारी गर्ने समय नजिकिदै जाँदा रचना मार्फत नेताहरूलाई कटाक्ष गरिएको थियो ।

बग्छु जब तरङ्गमा, एउटा लहर हुन्छ
तिम्रो साथमा बाँच्न पाउनु मेरो रहर हुन्छ

आत्मीयता खोज्छ मन्ले, मिठो बोली रोज्न थाल्छ
थोरै गाली गर्दा पनि, मलाई कहर हुन्छ

म तपाईं च्याँच्याँ गरेको ठाउँमा कुसल-मङ्गलका साथ जीवनरथको सारथि बनेको छु । त्यहाँ तपाईं पनि मैले तोते बोली बोलेको र बामे सरेको ठाउँमा स-कुसल रहनुभएको समाचार समेटिएको पत्र भर्खरै मात्र प्राप्त गरेँ ।