ks

लाजको तिम्रो गहनालाई किन राख्छ्यौँ लुकाएर
कति चढ्यो बैँश अब हेर्छु चोली फुकाएर ।

भरिएको यौवनमा बैँश आज चढ्दा खेरी
यो उमेरमा लाग्ने प्यास, बस्छ्यौ कति सुकाएर ।

पिता पं भीमप्रसाद शर्मा कट्टेल र माताा लीलादेवीका सुपुत्र सोमराज उपाध्याय कट्यालद्वारा रचित महाकाव्य को नाम हो “विद्रोही काले”। सोमराज उपाध्यय कट्याल को जनम १९९८ साल फाल्गुन महिना छ गते मंगलबार ढुङ्गेधारा गौरीगाउँ सङ्खुवासभा, कोशी अञ्चलमा भएको र आफ्नै जन्म जिल्लाको परिवेशमा उहाँले लेख्नु भएको छ यो महाकाव्य। यो महाकाव्य ४६४ पृष्ठको छ। यसको प्रकाशन जुही प्रकाशन, झर्रो नेपाली घर चन्द्रगढी झापाले गरेको छ र मूल्य रु १०५० मात्र छ। यो महाकाव्यको लेखन थालनी २०२३ सालमा गरिएको भए तापनि महाकाव्यको लेखन २०३६ साल बैशाखमा समाप्त भएको र प्रकाशन भने २०६५सालमा भएको छ।

मेरै देशमा जन्मे बुद्ध, सत्य कहीँ लुक्छ र ?
कराउँदैमा काग यहाँ, पिना कहीँ सुक्छ र ?

धन्को बर्कत् देखाउँदै, झुट्को खेती गरी हिँड्छन्
चिच्याउँदैमा सुक्या घोक्रो, त्यसै कहाँ फुक्छ र ?

यत्तिखेर म तपाईं च्याँच्याँ र म्याँम्याँ गरेको क्षेत्रमा कुसल-मङ्गलका साथ जीवनरथको सारथि बनेको छु । त्यहाँ तपाईं पनि मैले तोते बोली बोलेको र बामे सरेको ठाउँमा स-कुसल रही शिक्षण पेसामा आबद्ध भइरहनुभएको सु-समाचार समेटिएको पत्र भर्खरै मात्र प्राप्त गरेँ ।

यो ! भितामा नयाँ पात्रो लगाएर गयो
फेरी एउटा सालले ! अघाएर गयो

ठडिएका थिए धेरै, सपनाका महल
आँधी हुरी सुनामीले, बगाएर गयो

“एका बिहानै उठेर अब फेरि गाउँ चहार्ने बेला भो हैन तेरो यसो घरमा बसे र! केही सघाए पनि त हुन्थ्यो नि खै के भन्नु र! यस्तासँग यसो आँफै जानेर देखेर काम गरे नि त हुने नि सानो भए पो कति अराउनु !” – भगिराजकी आमाले गनगन गर्दै थिइन ।

“भर्खर गाई-बस्तु पाखा लाएँ अब के गर्नु परो सबै काम सकें त हौ कति कराएको ?” यति भनेर भागिराज उम्कन खोज्दै थियो ।

भूमध्यसागरीय बयली हावाको षोडशी स्पर्शमा
जैतुनका फूलहरू झर्न थालेपछि
अप्रिल महिनाको इजरायली भुइँ
सेतो खैरो फूलतन्नाले ढाकिएपछि
बैशाखे न्यानो घाम हिमालपारि कल्पिँदै
नयाँ बर्षको नयाँ उमङ्ग

(१) नयाँ बर्षको
पुरानै आगमन
पात्रो फेरियो ।

(२) फेसबुकमा
कामनाको ओइरो
बिस्तारै पढ ।

सप्ना साकार पार्नलाई जुट्नु पर्छ आफैँ !
दिन बनाइ रातलाई उठ्नु पर्छ आफैँ !

देश सिंगार्ने चाह भए स्वदेशकै तीरमा
परिश्रमको गिट्टीहरू कुट्नु पर्छ आफैँ !

नयाँ बर्ष यसपाली चै बिधान लिई आऊ
गरिबका समस्याको निधान लिई आऊ ।

रक्तिम किरण पूर्वतिर सधै जगमगाउने
बुकुरामा सुभासिलो बिहान लिई आऊ ।

बक्लौरीलाई छोडेर चितवन टाँडी आएँ
तिम्रो लागि भनेर म घरबार छाडी आएँ

छेकेको थ्यो मेरो बाटो समाज परिवारले
भागी भागी हुँदै जंगल म झाडी झाडी आएँ

ए ढ्वागको बुख्याँचा बुनेर
कति दिन सताउँछौ
मान्छे र उसले अरूप्रति गरेको
असल शोचलाई
ए कति दिन गिज्याउँछौ