विविध-विधा

चुनाव आएपछि नेताहरू गाउँ आउछन्
जनताको घरआँगनमा आफै धाउछन्
जब सत्ताको कुर्सीमा पुग्छन् नेताहरू
थाहा हुदैन खै कता कता हराउछन्

एक्लो यो जीवन र हाय ! शुन्यताको रात
कसले बुझिदिने यो मन दुखेको वात ।

जसलाई यो हृदयमा सजाएको थिएँ मैले
उसले नै दिई यहाँ हरे ! कति ठूलो घात ।

मीठो भाषण
अमिलो छ विचार
नेपाली नेता
१

हाम्रो संस्कार
निमन्त्रणा भोजको
ढोकामा ताल्चा
२

सहमतिमा भाँजो हालेर देश बन्दैन वैद्य बा
यात्रु बसमा आगो बालेर देश बन्दैन वैद्य बा

भाषण र बक्तब्यबाजीमा जनताका निम्ति भनेपनि
जनताकै सामू सोमत् फालेर देश बन्दैन वैद्य बा

उस्ले पाल्यो भन्दैमा आफूले पनि पाल्नै पर्छ र ?
पार्टी-पार्टी भित्र गुण्डा पालेर देश बन्दैन वैद्य बा

भत्केका छन जनताका मन-मझेरीहरू भत्केका छन
बन्दको राजनितिले टालेर देश बन्दैन वैद्य बा

शान्तिपूर्ण मार्ग छोड्नु उचित होइन ‘भनेर भन्नुस’
फेरि द्वन्द्व र मुठभेड थालेर देश बन्दैन वैद्य बा

सच्चा ब्यक्तित्वको नाउ कहीं छैन
चोखो पिरतीको, गाउ कहीं छैन ।

दिन रात रुन्छु, घरी घरी एक्लै,
बह पोख्ने यहाँ, ठाउँ कहीं छैन ।

तीजको रहर पनि गयो बरिलै
खुसीको लहर पनि गयो बरिलै

दु:ख सुख सबैमा घुम्छ फन्फनी
कैयौंको कहर पनि गयो बरिलै

१ खाली पैताला
चप्पले आशाहरू
साला ! जिन्दगी

२ भुताहा घर
काठमाडौँ शहर
एउटै लाग्छ

सोध्नेहरू सिधै मेरो नाउँ सोध्छन
नाउँसँगै घर अनि गाउँ सोध्छन

दुखाउँछन् मुटु पहिले बेस्सरी
ठिक्कपार्दै पछि दुख्या घाउ सोध्छन

मेरो साथ छाड्यौ अनि उस्को हात समाएर गइहाल्यौ
पराई डोली चड्यौ अनि मनमनै रमाएर गइहाल्यौ

सुख पनि दुःख पनि आधा आधा भाग लाउँला भन्थें
खुशी पोको पार्यौ अनि ब्यथै-ब्यथा थमाएर गइहाल्यौ

गरिबिको भुमरिमा म त यसै गुमनाम भएँ
धनिमानी रोज्यौ अनि आफू नाम कमाएर गइहाल्यौ

रहरको लागि रहर पालेर के काम
आफूसँग भएको खुशी बालेर के काम

प्रपंचको आवरणमा लुट छ सर्वत्र
जो देखियो एक एक गरी टालेर के काम

१. कायम होस
बिचारको उत्सर्ग
सगरमाथा ।

२. त्यो रुखो बारी
बगाएर पसिना
मलिलो भयो ।

अन्जानमै दुई मन जोडिदिने, भगवान पक्कै छन्
प्रेमको परिभाषामा मोडिदिने, भगवान पक्कै छन्

हरेकपल खुसी राख्छु, बिरानो त्यो हाम्रो सहरमा
मेरा खातिर परिवार छोडिदिने, भगवान पक्कै छन्

जिन्दगीको नाउ यो ढलपल देख्दैछुम
दुख पीडा ब्यथाहरू पलपल देख्दैछुम
सारा सपना हुरी आई उडाउने पो हो कि
यता उता चारैतिर हलचल देख्दैछुम

एक रात गजल भन्दै थिए अब गजल नलेख्नु है
सधैं आफ्नो बाटो हिँड्नु कहिल्यै मलाई नदेख्नु है ।

सम्झना गरी मेरो घरी–घरी मकहाँ धाएर
हेर! अब त तिमीले संघार मेरो नटेक्नु है ।

शिशिरले हल्लिएको पात प्यारो लाग्छ
तिमीसँगै पूर्णिमाको रात प्यारो लाग्छ

लजाउदै मेरो सामु जब मुस्कुराउँछ्यौ
लुकी लुकी देखाएको दाँत प्यारो लाग्छ

जिन्दगीमा नँया कदम उठाएछौ बधाई छ
बालसखा प्रेम हाम्रो टुटाएछौ बधाई छ

जुन तारा दुई हामी नछुटिने बाचा थियो
नगासिने गरी नाता चुटाएछौ बधाई छ

म आगो हुदा कतै तिमी पानी बनि दिन्थ्यौ
सम्बन्ध त राम्रै थियो छुटाएछौ बधाई छ

मन माग्यौ मन दिएँ मुटु माग्यौ मुटु पनि
पिरतीका सबै चिनो फुटाएछौ बधाई छ

बेहोसि भै म बाँचेनि के भयो र तिमीलाई
नँया मान्छे नँया नाता जुटाएछौ बधाई छ

हिजो आज कामभन्दा छलफल हुन्छ धेरै
काटमार,चोरि, भ्रष्टचार पलपल हुन्छ धेरै।
सोझा साझा ईमान्दार भेटाउनै गाह्रो भो
हरेक साँझ बिहान चोक र गल्लीहरूमा खलबल हुन्छ धेरै।।

कसैलाई मासुभात कसैलाई नून
कोही छन् नाङ्गा कसैको जीउभरि सुन
माया, ममता, स्नेह भन्नलाई मात्र हो
ढुङ्गो पग्लिएला छैन मान्छेलाई गुन ।
१

मान्छेबाटै मान्छकै लागि अनेक जाल रचिन्छ
दुई पैसा झर्छ भने शिरदेखि पाउसम्म घसिन्छ
जति थुपारे नि नपुग्ने भो अब धनको राश
हेर, जमाना आयो कस्तो यहाँ आमाको दुध बेचिन्छ ।
२