विविध-विधा

मन भित्र सानो बस्ने ठाउँमा एउटी छिन्
मसँग जीवन काट्ने गाउँमा एउटी छिन्

कत्ति धेरै भाग्यमानी ठान्दछु म आफूलाई
संसारको खुशी दिने बाहुमा एउटी छिन्

म एउटा कविता लेख्दा लेख्दै रोकिएँ
फेरि प्रेम कथा लेख्दा लेख्दै रोकिएँ

जब उस्ले आम्दानीको हिसाब खोजी
आफ्नो जायज्याथा लेख्दा लेख्दै रोकिएँ

शुन्य आभा मन पराउँनेहरू धेरै
रिपू रवि मानी डराउँनेहरू धेरै
बादलुकै फरियामा लुकेर बस् तिमी,
चन्द्र जवानीमा कराउँनेहरू धेरै

www.facebook.com/poet.raja.giri

गैरो समुद्र
मापन गर्न देऊ
शिखरको उचाइ
१

कस्तो बासना
फूलझैं फुलेको त्यो
तिम्रो शरीर
२

मेरो लाश चितामा जल्दै गर्दा
रापिएका मुढाहरू बल्दै गर्दा

तिमी नजिकिंदै एउटा तस्बिर् खिच्नु
मेरो शरिर आगोमा गल्दै गर्दा

जताततै तिम्रै चर्चा, सुनेर पो टाढा भए
स्वार्थरुपी तिम्रा गुन, गुनेर पो टाढा भए

धनिमानी मान्छेलाई, रोज्ने तिम्रो निधो हुदाँ
सिसा जस्तै फुट्ने सपना, बुनेर पो टाढा भए

पर्खदैछु यसपालीको चुनाब एक भोट बोकेर ।
असफल त्यो संबिधान सभाको चोट बोकेर ।

अब छान्नु पर्छ हामीले पुर्ण सक्षम सभासद,
कुनै भुल नगरी ती असक्षमहरूको खोट बोकेर ।

दिन ढल्नेछ अनि सुरु हुनेछ रातको कुरा
हुनेछ मायाको नाममा प्रशस्त-मातको कुरा

मान्छेहरूसितै यो सहर पनि मदहोस हुनेछ-
अनि हुनेछ निर्घात प्रतिघात र घातको कुरा

दूधसँगै बिरालो, साक्षी राख्यो उस्ले
आमा कसम भन्दै, ढाँटी राख्यो उस्ले

गर्नु थियो धेरै, अर्म पर्म कर्म
भोलि गर्छु भन्दै, थाती राख्यो उस्ले

फाटे पनि मन मुटु सिएको नै राम्रो हुन्छ
हिम्मत गरी सबै सामू जिएको नै राम्रो हुन्छ

मनभित्र चाह लुकाई गुम्सिएर रहनुभन्दा
मिलीमिली कहिलेकाहीं पिएको नै राम्रो हुन्छ

आफन्तको प्रगतिमा भुतुक्क भै मर्छन मान्छे
दु:ख पर्दा बिर्सी दिन्छन हदै तल झर्छन मान्छे

सोचेका छन् ठूलो ठालु जान्ने बुझ्ने आफू मात्रै
फाइदा हुने कुरा आए आफैँ अघि सर्छन मान्छे

हाँस्ने क्रममा हिजोसम्म दाँतहरू देखाएथेँ
जीवन बाँच्नेहरू मध्ये आफ्नो नाम लेखाएथेँ

तर आज अनायासै मौसम खग्रास बन्न थाल्यो
ब्यर्थै फूल सम्झी मैले काँडाहरू सजाएथेँ

केही मुक्तक
भावना क्षितिज
महेन्द्रनगर, कञ्चनपुर

हुनेका सुना भित्ता छन्
नहुनेका घरवार रित्ता छन्
गजवको छ चलन यहाँ
मानिस मानिसका कित्ता छन् ।
१
यो धर्ती आकाश एक हो सब
‘मानवता हो ठूलो’ भन्छ मानव
साँच्चै छ भने यहाँ मानवता
आखिर किन विभाजित छ यो भव ?
२
के छ र आफ्नो जीन्दगी सारा बाटो भयो
मनको आँखा उघारि हेर खोटो भयो
किन काँडा नै काँडा नुबिझुन यहाँ
जीन्दगीको यो यात्रा अलि छोटो भयो ।
३

जति चोट दिन्छौ देऊ छाती थापी सहुँला म
छोडी जाने भए जाऊ प्रतिक्षा मै रहुँला म ।।१।।

यही बेला पोखी हाल गुनासो छ भने केही
के भरोसा जिन्दगीको भोलि हुँला नहुँला म ।।२।।

घरिघरी बिफल योजनाहरू
अनि यसैले दिए बेदनाहरू

आफ्नो भन्ने हुँदा मात्रै हो
दु:ख पर्दा शुभ-कामनाहरू

चाँदनीको कालो धब्बा पनि लाली लाग्छ
तिमी बिना शहर यो खाली खाली लाग्छ

पीडामा छु रोएको छु यस्तो बेला भने
किन किन सम्बेदना पनि ताली लाग्छ

१)
कोही भन्छन् मुक्तक, तमाखु खाने चिलिम भित्रको आगो हो
कोही भन्छन् मुक्तक, आगोको फूल फुल्ने कविताको हाँगो हो
म भन्छु मुक्तक, समयको पहाड माथि कोढ लागेको बेला
एकै सबल प्रहारले कोढ हुत्याउने पानीको छाँगो हो ।