विविध-विधा

तेत्तीस कोटी देवताको बास छ मभित्र
देवताभन्दा धेरै ज्यूँदा लाश छ मभित्र
हिमाल बेच्यौ, नदी बेच्यौ, मेरो अस्मिता आँशु बेच्यौ
बेच्न बाँकी घिटीघिटी सास छ मभित्र ।

प्रेमको कामनाको यस्तै भक्ति सदा संस्कार बनोस्
शान्ति, सद्भाव, ममता, प्यारको जीवन अलंकार बनोस् ।

संसार उजाड मात्र हुन्न, प्राकृत कला हो यो साउन
पतझड पार्ने शीशिरमाथि मेघको यस्तै हुंकार बनोस् ।

मैले माया गर्दा तिम्रो मन छुन्छ छुन्न
आज सामू पर्दा तिम्रो मन छुन्छ छुन्न

थामी दिने हात दिए साथ पनि दिए
मेरो आँसु झार्दा तिम्रो मन छुन्छ छुन्न

हाँस्नु साथी धेरै धेरै दुःख हटोस् पर पर
नाँच्नु साथी धेरै धेरै खुसी आओस् वर वर ।।१।।

शितल छाओस् वसन्तको बहार सधैँभरि
बाँच्नु साथी धेरै धेरै सुख छाओस् वर पर ।।२।।

हातमा ठेला,निधारमा ऋणका पोका जनता
सधैँ नाङ्गा सधैँ सधैँ भोका जनता
छिमेकीको घाँसपातमा उफ्रन्छन् बाख्री नेताज्यू
तिनै पछिपछि लाग्छन् बोका जनता।

छट्पटिदै चिहानमा लाश हुन्छ मेरो
आइनौ नै भने अन्तिम सास रून्छ मेरो

बन्ने भए पत्थरले लोग्ने मान्छेहरू
बेदनाले हृदय यो किन छुन्छ मेरो

धुलो पीठो हुँदा पनि अझै सानो हुन्छु भन्छ
छचल्किदै पोखिइने आँशु झरी चुन्छु भन्छ ।।

न त कहिले शान्त हुन्छ न त बस्छ चुप लागी
भिजाउँदै तकिया नि एकोहोरो रुन्छु भन्छ ।।

भित्र भित्रै तिम्रो जाली खेलले पोल्यो मलाई
सोझो पनको फाइदा लुट्यौ झेलले पोल्यो मलाई ।।

समाजको मुख राख्न तिम्रो हात समाएथें
पहिलो प्यारलाई बिदा दे’को रेलले पोल्यो मलाई ।।

एक

असिनाको विल्ने बानी
बारुलाको चिल्ने बानी
मानिसमा भएको खराबी
औला दिंदा डुडुल्लो निल्ने बानी ।

मस्त मस्त चाल अनि लजाउने बानी उनको
मन्द मुस्कान अधरमा सजाउने बानी उनको

मेहेन्दीले रङगीएका हातमाथि चूरा अहो!
झिन्झिन् झिन्झिन् झिन्झिन् झिन्झिन् बजाउने बानी उनको

तिमीभन्दा पहिला आमा लैन स्वर्ग तर्न पाऊँ ।
हाँसी हाँसी काखमा तिम्रो अब आमा मर्न पाऊँ ।

आँगनीको डिलमा यो साल सयपत्री फुल्दै होलान
गैरी खेतमा धानका बाला लहलह झुल्दै होलान ।

आलो पालो मेला पर्म गाउँमै कुटो कोदालोमा
लेक-बेँसी साथी भाई काम काजले भुल्दै होलान ।

म सम्झनामा तापेर अचेल सुकाउँदैछु परेली
आँशुको खहरे रोक्नलाई उठाउँदैछु परेली ।

उनी आँउदा हर रात स्पर्शले सेक्न यो तन
भिजेका सम्झनाहरू मेटाउन लुकाउँदैछु परेली।

जीवनको जटील मोडमा साथ दियौ तिमीले
दु:ख झेल्दा सहयोगको हात दियौ तिमीले

सारथीबिनाको एक्लो जीवन यात्रा गर्दा
सँगसँगै अघि बढ्ने बात दियौ तिमीले

बिदा गर्दा मुस्कानमा मोती जड्नू तिमी
मेरो लाश चिता चढ़्दा डोली चढ़्नू तिमी

सँगै कहाँ रहन्छन् र ? आकाश धरती
त्यै भएर बादलकोमाथि अड्नू तिमी

सोझा सिधा मान्छेहरू सधै रुनु पर्ने रैछ ।
आफ्ना भन्ने आफन्तले दुःख पीडा भर्ने रैछ ।

आकश ओढी सुत्नेहरू धर्तीमा पल्टिराछन्
यो मान्छेले नजन्माए कहाँबाट झर्ने रैछ ।
आफ्ना भन्ने आफन्तले दुःख पीडा भर्ने रैछ ।