धुलो पीठो हुँदा पनि

धुलो पीठो हुँदा पनि अझै सानो हुन्छु भन्छ
छचल्किदै पोखिइने आँशु झरी चुन्छु भन्छ ।।

न त कहिले शान्त हुन्छ न त बस्छ चुप लागी
भिजाउँदै तकिया नि एकोहोरो रुन्छु भन्छ ।।

बुझाएर कहिले पनि नसकिने मेरो मन
बगाएरै अँश्रुधारा पीडा सबै धुन्छु भन्छ ।।

बेदनाले पोलिरहने मुटु छ यो छातीभित्र
बेदनाकै संगीतमा एउटा गीत बुन्छु भन्छ ।।

धुलो पीठो हुँदा पनि अझै सानो हुन्छु भन्छ
छचल्किदै पोखिइने आँशु झरि चुन्छु भन्छ ।।

सृजना न्यौपाने
दमक, झापा