विविध-विधा

“सपना साचेकाहरुलाई”

सपना पूरा हुदैछ तिम्रो माला उनि बस ठुली
साइत यही मङसिर हो कुल घरान पस ठुली ।

औंला भाची धरै बसेउ बल्ल आज दिन आयो
नाइ किन भन्नु छ र लगन गाठो कस ठुली ।

पूरा नहुने त्यस्तो सपना साचेर के बस्नु
मन रुन्छ त्यस्तो धुनमा नाचेर के बस्नु ।

ज्युँदो लास न हो, बाँचेर के भो !
हाँस्नै सक्दैन मन, बाहिर हाँसेर के भो !

कोही किन्छन काइदाका लागि कोही बेच्छन् फाइदाका लागि
कम्मर मर्काइ–मर्काइ तिम्ले नाचेर के भो !

योमन दुख्छ आँसु बग्छ, रगत बगे सरि यहाँ
बेहोश हुन्छु पागलसरि सम्झी घरि घरि यहाँ

तड्पी तड्पी बाँच्नु पर्ने कुन भाग्यको खेल यस्तो
छिया छिया हुन्छु मुटु सोच्छु अनेक थरी यहाँ ।

आँशुसँगै माया तिम्रो नसाटे नि हुन्छ प्रिय ।
अति माया गर्छु भनि नढाँटे नि हुन्छ प्रिय ।

तिम्रो मनको कुना कुना चहारेर निस्की सकेँ
घिउसँग मनकै लड्डु नचाटे नि हुन्छ प्रिय ।

दिएका ती साथ छोड्यौ किन
आज अन्तै बाटो मोड्यौ किन

तिमीले जस्तो कालोलाई सेतो भन्न जानिन मैले
आत्मा बन्धकी राख भन्नेका कुरा मानिन मैले

स्वाभिमानको मोल के था’ ईमान बेच्नेहरूलाई
चोर बजारका नक्कली मान शान छानिन मैले

बिना बिधि-बिधान, कस्तो पूजाको उपसना गर्नु
शाधक फटाह थे आफूलाई योग्य ठानिन मैले

भैंसी बेचेर भिसा किन्छ सन्ते
खाजा सामल सातु पिन्छ सन्ते !

भिरमा के फुल्थ्यो र जिन्दगी
भन्दै त्यो झीरमै उनिन्छ सन्ते !

मीठो मायाँ दमिनी साइँलीको –
अनि आमाको आश छिन्छ सन्ते !

साहसको आसुँ झार्न सिकायौ अनुराधा तिमीले
राहतको पुल तार्न सिकायौ अनुराधा तिमीले ।

ममत्वको भिक्षा बाँड्न लगाई मनबाटै यसरी
कलेजीको माया सार्न सिकायौ अनुराधा तिमीले ।

हिंडेकीथ्यौ कछुवाको चालमा गन्तब्यमा पुग्न नै
कहिल्यै नि हुन्न हार्न सिकायौ अनुराधा तिमीले ।

नारीहरू बन्दछन् नि अति नै कोमल र कम्जोर
मनलाई हुन्न मार्न सिकायौ अनुराधा तिमीले ।

आफ्नासँग छुट्दा रोएँ
नियतिले चुट्दा रोएँ !!

कस्तो बगरसरह सुनसान देख्छु
मात्र पत्थर छ खै भगवान् देख्छु।

नाम जपेर खाने भए बदनाम
भ्रष्ट, पदलोलुप मात्र महान् देख्छु।

मेरो शान्त जिन्दगीमा कसले हल्ला चलायो
कहिल्यै नउठ्ने छाल पनि उर्लेर भेल आयो

पत्थर भइस् भन्दथे तेरो छैन केही मोल
मेरो मूल्य आउने गरी कसले छिनो चलायो

को चिन्दथ्यो र यसलाई भीडमा अनि बजारमा
साँच्चै सबको आँखाको नानी कसले बनायो

आजको यो प्यारो रात तिमीलाई दिऊँ लाग्यो
बाटुलो मुहारमाथि मिठो चुम्बन लिऊँ लाग्यो ।।

कता कता विरानो यो भूमि टेकी बस्दा पनि
प्रेमको मिठो उन्मादलाई अन्त गराई दिऊँ लाग्यो ।।

अहँ, केही छैन खोट यो मनमा
तथापि छँदैछ चोट यो मनमा !

ठान्छु यो नियतिको खेल होला
उम्रन्न फूलको बोट यो मनमा !

लाग्छ मायाको चिजै यस्तो-
हुँदैन हाँस्ने अठोट यो मनमा !

सुन्दैछु म नेपालमा जताततै किल्ला गाडिदैछन् अरे ।
आमाकी ती छोराहरू इर्ष्या भाव बोकी भाँडिदैछन् अरे ।