kbs

कविता संग्रह निकाल्नेहरूका भीडमा प्रवासमा रहेर पनि धेरैले आफ्ना नामहरू अंकित गरिरहेका छन्। साहित्यको भकारीमा । यसै भिंडमा अर्को एउटा शसक्त हस्ताक्षरको नमुना हो अशोक पार्थिव तामाङ । जस्को कविता सँग्रह “प्रतिविम्व” केही दिन अघि मेरो हातमा परेको छ । जसलाई म समय चोरी चोरी पढ्ने जमर्को गर्दैछु । बिदेशमा रहेर पनि साहित्यप्रतिको झुकावलाई यी प्रवासी मनहरूले त्याग्न सकेका छैनन् । पुराना दिनहरूमा कलाकारिता रुचाउँने अशोक बालककालदेखि नै कविता लेख्न पनि रुचाउँथे । जब उनी बिदेश भासिए अनी उनीभित्र देश प्रेमका कुण्ठित भावनाहरू सल्बलाउँन थाले। बिदेशका भोगाईका उनका प्रतिविम्वहरू शब्दको थुँगा बनेर किताबी रूपमा यसरी प्रतिविम्वित बनेर छाए ।

बोलाएर केही बेर, पर्खिएर गयौ
संघारमा टेकी फेरि, फर्किएर गयौ

बोलाउँदा मुस्कानले, सुस्त समीपमा
कुन्नि के कसुर भयो, झर्किएर गयौ

प्रधान मन्त्री
सोझा जनतालाई
चर्को ब्याजमा
तम्सुक लेखाउने
गाउँको मुखिया बा।

मन्त्री
जनताको भकारी सोर्दै
सरकारको ढुकुटी फोर्दै
आफ्नो सामान जोर्दै
कहिलै नअघाउने
झुसली किरो

झुकेन मेरो शिर कहिल्यै नझुकाऊ तिमी पनि
खाऊ तिमी आफ्नै पसिना यी खेतबारी खनी खनी

नगर भेदभाव कहिल्यै, कसैलाई नहोच्याऊ
नेपाली कोखमा जन्मिएका आफ्नै सन्तान हुन् उनी

किन गर्यौ घात नेता ज्याला पुरा खाएपछि
गुन्द्रुक ढिडो बिर्सिएछौ राजधानी आएपछि

कति बाडयौ सपनाहरू मंसिरको बिस्कुन सरी
के सम्झन्छौ भोका जनता आफु टन्न आघाएपछि

कोर्दै जाऊ कोर्दै जाऊ पानाहरू भर्दै जाऊ,
जति नजिक म आउँछु उति पर सर्दै जाऊ ।।
खुशी लीने चाहानामा आँफै दुःख बेसाउछ्यौ,
अलिकति केही भन्यो बुझ पचाई रिसाउँछ्यौ ।

कोर्दै जाऊ कोर्दै जाऊ पानाहरू भर्दै जाऊ,
जति नजिक म आउँछु उति पर सर्दै जाऊ ।

छुरा झैं छुरिला धारले दुखायो
कोप्यो लौ तिखा तारले दुखायो

बढ्दैछन् शहरमा आतंकै आतंक
दुखायो यहाँ अत्याचारले दुखायो

रमाएँ जसै तस्विर, तिम्रो पाएँ मैले
छातीमाथी टासेँ लाख, म्वाई खाएँ मैले

तिमी साथ हुँदा खेरी, सुस्त छुँदा खेरी
भई पागल खुशीले, गुन्नुनाएँ मैले

म आँखामा बस्ता तिम्ले बिझायो भन्यौ रे
बिझाएरै आँसुले जिउ भिजायो भन्यौ रे ।

होला जातै नमिलेर अनेक कुरा काटेको सुने
मैले त प्रशंसा गर्दा आखिर गिजायो भन्यौ रे ।

मायाको चिनो
लु तिमीलाई मेरो
नयन जल ।

आउँछौ तिमी
हर रात अचेल
शिरानी रुझ्न ।

म गरीब भएर
चलाई राखेको भए पनि ठेला
र तिमीले यसको
चिन्ता लिइराखेको बेला
मलाई
अर्को पीडा थपिए पनि
तिमीले कुनै चिन्ता नगर
तिम्रो घरमा पार्टी चलेको बेला
मेरो घरमा चामल नहुँदा
भोक भोकै बस्दा पनि
छोराको उपचार गर्न नसकी
शोक शोकै बस्दा पनि
मैले बाँच्न सिकेकोछु
मैले हास्न सिकेकोछु
किनभने
भोक मेरो नसा भएको
शोक मेरो नसा भएकोछ ।

विश्वास गरें असीमित बदलामा घात दियौ
बिहानीलाई चुम्न खोज्दा सूर्य छेकी रात दियौ

सुकिसकेको घाउहरू कोट्याएर नून छर्क्यौ
बिर्सिसकेको दुखाईको खातमाथि खात दियौ

फूलको रङ्ग चोरी-चोरी तिमीलाई म सजाउँदिन
निष्ठुरी नै भन तर झुटा कसम भजाउँदिन

नटिपिने जून तारा किन चाहियो तिमीलाई
नछुटिने मिठो माया सुम्पिदिन्छु सधैंलाई
सरिताको धून खोसी तिमीलाई म सुनाउँदिन
निष्ठुरी नै भन तर झुटा कसम भजाउँदिन