kbs
धेरै भयो सम्झनामा तिमी नआएको
छातीको दुध मेरो बागमतीको ढलमा हाल्यौपरिवर्तन
जीवनमा के के न गर्छु भन्ने लाग्थ्यो । उमेर छदाँ त उडेको चरा नै समातुँला झै लाग्थ्यो । घमण्डले छाती धक्क फुल्थ्यो । भलै डक्टर, ईन्जिनियर, पाईलट बन्ने सपना देखिएन तर पनि केही फरकशैलीको काम गर्नेछु भन्ने कुराले जरो गाडिरहन्थ्यो । अरुभन्दा पृथक देखिन मन लाग्ने। सायद यही घमण्डीपनाको चरमता थियो। कसैले भनेको नमान्नुमा गर्व महशुस गरिन्थ्यो । यद्यपि साथीहरूको निम्ति ज्यानै हाजिर हुन्थ्यो । कसैले चलनचल्ती अर्थात फेसनको कपडा आफ्नो जस्तै लगाएको देखियो कि भोलिपल्टदेखि त्यो कपडा आफ्नो शरीरमा घुसाउँदै नघुसाउने बरु च्यातिएकै भएप नि पुरानै लाउने तर् अरु भन्दा पृथक हुनै पर्ने। अहिले सम्झिँदा पनि आफैँ देखि घृणा लागेर आउँछ आफ्नो बानी देखेर ।
मोहनी लागे झैँ टुना र मुनालेनेपाल आदिवासी जनजाति चलचित्र महोत्सब कतार-२०११ मेरो नजरमा
चलचित्र भन्नाले मेरो बुझाइमा एउटा समय बर्बाद गर्ने खेल हो जहाँ केही पात्रहरू विभिन्न बहानामा नखरा पार्छन, मनोरन्जनको नाममा मुर्ख दर्शकलाई लुट्छन, संदेश मुलक र चेतना मुलक चलचित्रको नाममा विसंगति र अस्लिलाता देखाउछन । किनकि मैले १२, १५ वर्षसम्म हेरेको चलचित्रबाट त्यही सिकेको थिएँ र पाएको थिएँ र अझै पनि नेपाली चलचित्र त्योभन्दा माथि उठ्न सकेको छ जस्तो मलाई लाग्दैन पनि । तर यहाँनिर बडो गजबको कुरा र गर्वको कुरा मैले के पाएँ भने आदिवासी चलचित्र कुनै पनि बिदेशी चलचित्रभन्दा मैले कमको पाँईन । जुन मैले नेपाल आदिवासी जनजाति चलचित्र महोत्सब कतार-२०११ बाट थाहा पाएँ । केही समय अघिसम्म साथीहरूको आग्रहलाई सिधै इन्कार गर्दै आफूलाई चलचित्र उति रुची नभएको बिषय हो भन्दै आएका थिएँ । तर अन्तमा जानै पर्ने बाध्यता पर्न आयो । एकदुई जना साथीको आग्रहलाई मैले इन्कार गर्नु उचित लागेन । त्यसो त महिनाको अन्तिम अवस्थामा हुनाले गोजीमा दामको खोजीमा घुन दौडिँदैको अवस्था पनि थियो । किनकि चलचित्र हेर्नका निम्ति एउटा टिकट बराबर ५० रियल (नेपाली १ हजार) चाहिन्थ्यो । त्यसो त ५० रियल जोहो गर्न नसक्ने मान्छे त म कहाँ हुँ र ? पहिल्यै देखि चलचित्र हेर्ने मनस्थिति नभए पछी सबै पैसो खर्च गरी भ्याइसकेको थिएँ ।
साथ भई देऊ समय, सँग चल्न सकुँ
सबको आँखा छल्दै पनि आउँथे म रातमाबोल बमको महत्वसँगै भित्रीएको कुरीति
श्रावणको महिनासँगै सुरु हुने यो शुद्ध र शान्त मनले विशेष पर्वको रुपमा मनाइने “बोल बम बोल बम”ले हिन्दु राष्ट्रहरूलाई एकसुत्रमा बाँधी भाइचारा र धर्म संरक्षणको विशेष ज्ञान दिएको छ । यो श्रावण महिनाको सोमबारलाई विशेष गरी शिवजीको पूजा आराधना गरेर महिला तथा पुरुषहरूले आफ्ना पति तथा पत्नी अनि घरपरिवारमा सुख शान्तिको लागि बरदान मागेर वेलपत्र अनि अरु पुष्प गुच्छाहरूले पूजा गर्ने चलन छ ।
यो हामी हिन्दुहरूको लागि खुसीको कुरा हो कि यस पर्वको माध्यमले नेपालका विभिन्न ठाउँमा छरिएर रहेका नेपालीहरू भेट भई मित्रत्व र वन्धुत्वको संदेशहरू आदान प्रदान गरेर एकसुत्रमा बाँध्ने काम गरेको पाइन्छ । तर विस्तारै विस्तारै यो पावन पर्वलाई कतिपयले फेशन, रवाफ, धाक, धन र ठूल्याँई प्रस्तुति गर्ने माध्यम पनि बनाउन थालेकोले यसलाई रोक्नको लागि हिन्दु धर्मावलम्बीका प्रमुख पण्डित तथा संचालकहरूबाट कुनै ठोस नीति अपनाउनु पर्ने र अनैतीक तरिकाबाट पूजापाठको नाममा भिडभाड मात्रै गराउन आउनेहरू, फेशन तथा अन्य कुनै पनि आफ्नोपनलाई ठूल्याँई देखाउनेहरूलाई र गरिब, दीन, दुःखी र सच्चा हृदयले पूजा गर्न आउनेहरूको एउटै भेषभुषा अनि साधारण तरिकाले हृदयदेखीनै भगवान शिवको पूजा गर्नुपर्ने मान्यताहरूलाई सर्वसाधारण माझ राखेर जानकारी गराउनु पर्ने कुराहरू पनि यथाशिघ्र लागु गरिनु पर्ने देखिएको छ ।
कानुनको आँखा
हतारमा निर्णय गरेर फुर्सदमा पछुताउँछ भन्छन् पुरुषलाई । ठ्याक्कै दुई वर्षसम्मको प्रेम–चक्करपछि उनीहरूबीच निकट भविष्यमै बिवाह हुने कुरा पक्कापक्की भयो । कर्ताद्धय पुरुष र स्त्रीबाहेक अरु साक्षी कोही थिएनन्–मात्र प्रकृति ।
पुरुष हतारियो । स्त्रीले मौन स्वीकार गरी । उनीहरूबीच गोप्य कार्य भयो–सार्वजनिक स्वीकृतिपूर्व नै र यो कार्यको पनि साक्षी–प्रमाण हुने कुरै भएन–केवल नबोल्ने टहटह जून मात्र ।
तिमीसँगको भेटले उमंग छायो
मनलाई सिउँदै सिउँदै तिम्रो नजिक जान चाहेँ
घरी घरी मनसँगै सोधी मन मनै माया लाएँ
भेट्छु होला भन्ने थिएन सहज तिमीले बनायौ
मेरो अल्झेको मनलाई तिमी आई अथाह प्रेम खनायौ
मेरो निम्तोको स्वीकार तिमीले निःसंकोच मनमा लिई
तपस्यापछि ईश्वरले जस्तै मलाई तिम्रो रुपको दर्शन दिई
शीतल तुल्यायौ त्यो चर्को धूपमा पनि पसिना हराए
तिम्रो नजर अनि मुस्कानले त फेरि केही गरुँ भन्ने गराए
समयले कुन रुप लिन थाल्यो अचेल
किन होला संसारमा यस्तै यस्तै मात्र देखेँ
१) घरको भाग 
बगरमा हिडिरहेँ शितलता आफ्नो खोज्दा खोज्दै