गद्य कविता

मेरो देश मेरो देश भन्दै उफ्रिन्थेँ हिजो
मैले मेरो देश भन्न नपाउने रे ! अब
बिना पहिचानको मान्छे रे ! म
त्यसैले
मेरो कुनै पहिचान छैन रे !
मेरो कुनै देश छैन रे !

सपनाहरू बुनेर निरन्तर
भविष्यको खोजीमा
विविध जिजिविषाहरू माझ
आज यो बिक्षिप्त जिन्दगीको
अनवरत लेखिरहेछ इतिहासहरू
धरोहरहरूको रक्षार्थ आफूलाई
पटक पटक अन्न बिचको घुन बनाइरहें

म
आज, आफनो
जन्मदिन मनाउदैछु
अहिलेका औपचारिकता–
मैन, केक इत्यादि
अनि
एक दुई आफन्तहरू
जम्मा पारेर ।

तिमी आकाशमा
उड्दा उड्दै तिम्रा आँखाहरू
पक्कै पनि ठोक्किए,
ती हिमालका धारीला धारीला चट्टानहरूमा
छरपष्टै भए जता ततै
पोखिए तिम्रा नजर ,
अनगिन्ती सुरम्य सुन्दर
हिमालका ताँतीहरूमा,

सेसेलुङ जस्तै अग्लो
सुदुर ईतिहासलाई
तिम्मुको ढाका टोपी ओडेर,
तल कावेली, तमर हुँदै
सप्तकोशीबाट समुन्द्रसम्म
साम्राज्य फैलाएको ईँवा,
बस्तीहरूलाई ब्यूँझाउँदै
युग बोकेर बाँसी रहन्छ..

धेरै बर्षअघि तिमी आयौ मेरो आँगनमा
बास माग्यौ बस्नलाई बास दिए
दुई छाक खान गहारो थियो मलाई
त्यही बाडेर भाग लगाएँ
युद्ध लड्नु पर्छ मुक्तिको लागि भनेर
कति कति रातहरू सँगै लग्यौ
मुक्तिको लागि भन्दै मेरा छिमेकीहरू
यी हाम्रा दुश्मन भन्दै मार्न लगायौ

ऊ अरूलाई चिन्दैन
ऊ अरूलाई मान्दैन
ऊ कसैको गल्ती पनि जान्दैन
(अरूको गल्ती जाने पनि बताउदैन)
फेसबुक वालमा एउटा मान्छे

अरू उसको तारिफ गर्छन्
अरू उसको प्रसंशा गर्छन्
लाइक गर्छन
कम्मेन्ट गर्छन्

धन्य छौ भगवान तिमी
आभारी छु तिमीप्रति
तिमीले
हासो नदिएर के भयो त ?
पेटभरि रुने आशु त दियौ
सुख नदिएर के भयो
पीडा सहने शक्ति त दियौ

यी कविता रगत पच्छे छन्
यी कविताहरू दम र पक्षघातले पीडित छन्

यी कविताहरू अस्पतालको बेडमा भर्ना गरिएका छन्
तर डाक्टर छैनन्
डाक्टरहरू आन्दोलनमा छन् या त
बेतलबी बिदामा छन्

सुखमा हाँस्न जाने पनि
दुःखमा रुन भुलिसकेँ
हाँसो सधैँ रुन्चे हाँसो बन्छ
यो मनले दुःखमा रुनु पर्दैन भन्छ