विविध-विधा

भुलेर आत्मीयता, मुटु किन्छन् रे शहरमा
आफ्नाले आफ्नैलाई धोका, दिन्छन् रे शहरमा

हुँदैन भर कसैको, हुन्छन रे जाली सबै त्यहाँ
एकले अर्कोको खुशी जति, छिन्छन् रे शहरमा

मनमा ठुलो आश थियो मार्यौं फेरि
बैठककोठाभित्रै अलपत्र पार्यौं फेरि

पक्कै आउँछ भनी जनतालाई फुलायौ
संविधान आउने दिन पनि सार्यौ फेरि

ओइलिएर फूल जस्तै झरेझैं भाको छ,
दु:खी जीवन जिउदा जिउदै मरेझैं भाको छ

बाचुन्जेल संघर्षको खेती गर्दा गर्दै,
भाग्य आज आन्दोलनमा परेझैं भाको छ

कहिलेकाहीं मन नहुदाँ नहुदै रिसाउन मन लाग्छ
आफनै मान्छेको मन दुखाउन मन लाग्छ
अपसोच कति समय सकिन्छ र ? नबोली बस्न
रिसाएको मान्छेलाई फकाउन मन लाग्छ

सधैं नयाँ सपनी आउँछन्, सपनीमै हराउँदै जान्छन्
रमाइलो यही दुनियाँ भन्दै, हाँस्दै कराउँदै जान्छन्

कोशिस गर्छु ल्याऊँ कि तिन्लाई, दिनहरू भित्र कतै
हुँदैनन् कुनै पनि पुरा भन्दै, मलाई डराउँदै जान्छन्

सुर्ति जस्तो कोक्याउने तिम्रो कुरा त
अरुलाई साह्रै होच्याउने तिम्रो कुरा त
ताग परे तिवारी नत्र गोतामे भन्या झै
आफ्रनो दुनो सो झ्रयाउने तिम्रो कुरा त ।।१।।

म क्षितिजपारी देख्ने भाछु
बोतलको पानीलाई आधा भरिएको भन्ने भाछु
थुम्का थुम्की को त के कुरा गर्नु !
म त अचेल पहाड् लाई पनि नाघ्ने भाछु ।।

त्यो मुटुको धड्कनकी रानी नभन
नभन भो जिस्काएर सानी नभन

दुई आत्माको इजलासले पास नगरी
माया मेरि, मेरि जिन्दगानी नभन

बिरहले पिरोल्दा मन खडेरीझैं आभास भो,
न निल्नु न ऒकल्नुं जिन्दगी एकै गाँस भो,

ममतानै धरातल भो कठोरर्ताले बास गर्दा,
सुन्दर बस्ती ऊडाईलाने त्यही हुरी बतास भो,

एक

छलियाको चिप्लो बोली खतरनाक
ए के ४७ को सिसाको गोली खतरनाक
अँझै त्योभन्दा धेरै गुणा बढी
खलनायिकाको निलो चोली खतरनाक ।

जगैबाट हल्लिएको घरभित्र शान्ति हुँदैन
पर्खाल मात्र ठडिएको घरभित्र शान्ति हुदैन

हत्या हिंशा, द्वेष राग, कलह छ आपसमा
रुवाबासी मच्चिएको घरभित्र शान्ति हुँदैन

आफ्नै धुरी भत्काउँन छिमेकीको साथ माग्छौं
परायबाट हेपिएको घरभित्र शान्ति हुँदैन

एक
ऋणै – ऋणले टेकिइने अँझ कतिन्जेल
सस्तो भाउमा बेचिइने अँझ कतिन्जेल
छातीभित्र देश बोकेर हिँड्नेहरू हो, ए
आफ्नै देशमा हेपिइने अँझ कतिन्जेल

एक्लै जिउन गाह्रो भयो, सघाउन आऊ न प्रिय
मेरै हात्को सिन्दुर टीका,लगाउन आऊ न प्रिय

पिरतीको खडेरीले, सुकेको मेरो मनलाई
बाढी बनी मायाको, बगाउन आऊ न प्रिय

जसै अल्झिन्छ प्रेममा माया चल्छ बिस्तारै
तिमीलाई भेट्ने चाहना अरू बढ्छ बिस्तारै

जहाँ गए पनि तिम्रै यादले सताउँछ नै
र त तिमीलाई भेट्ने उपाए बन्छ बिस्तारै

उदण्ड छन् माननिय कानुनको बार छैन
यो देशमा नैतिक्ता र कुनै शिष्टचार छैन

जहाँबाट मर्यादाको उदाहरण दिनु पर्थ्यो
त्यहिभित्र ताण्डव छ यस्तो त संसार छैन

ईतिहास बनाउँने जिम्मेवारी सुम्पेका थ्यौं
कर्तव्य बोध हुन्न छोड बस्ने अधिकार छैन ।

‘मेरो गोरु बाह्रै टक्का’ कतिदिन गर्छौ भन?
बर्षौं भयो देश लुट्या अझै वार-पार छैन ।

‘घायल’झैं दुनियाँले यहि प्रश्न सोधेका छन्
जनताप्रति नेताहरु किन जिम्मेवार छैन?

दलबीर सिंह बराइली ‘घायल’
गुप्तेश्वर-३,रामेछाप
हाल:अलऐन,युएई
सर्वाधिकार©घायल

तिर्खाएर जिउनु पर्यो जतिमुख सुके पनि
बाँचिर’छु जन तन पीडाले मन दु:खे पनि,

जति भुलूँ भने पनि तिम्रै यादमा टोलाइरहे
सत्रु ठानी मार्न मलाई दोबाटोमा ढुके पनि

लाखौं पर्ने घडी लाउँ समय हातमा हुन्न
यो धर्तिमा कति बस्ने निर्णय हातमा हुन्न

कतिखेर बदलिन्छ यो मनै त हो आखिर
दुनियाँ झैं मेरै पनि हृदय हातमा हुन्न ।

छलकपटका बाजी जित्दा घमण्ड के गर्नु
एकदिन हार्छौं जिवन बिजय हातमा हुन्न ।

हिजो सानो चिनजान्ले सधैं साथ दिन्छु भन्यौ
संसारको सबै माया मेरै लागि किन्छु भन्यौ

म हावा हुँ, पागल हुँ, के नै भर छ र? भन्दा
पागल मेरै लागि भको म नै तिम्लाई लिन्छु भन्यौ