विविध-विधा
चिसो चिसो मौसममा मिठो प्याला गजलको
मरुभूमि माझ पुगे पनि रुँदिन म अबदेखि
(१)
दुखेन यो मन कहिल्यै पहिले दुख्यो आज जति
मुटुभित्र असह्य चोट पर्नु परे जिन्दगीमा
सबै ओर्लन्छन शहर, गाउँ म चढ्ने भएँ
हात खुट्टा सग्लो भए गरिब हुन्न कोही
मेरै यादले सपनीमा कराउँछ्यौ रे अचेल
(१)क्रोध
मलाई ऐले अत्यन्त नै रिस उठिरहेछ । मगज तातिएको छ, शिरमा रहेका शूक्ष्म कोशिकाहरु फुत्त – फुत्त उफ्री रहेछन । शिरका नशा अत्यन्तै जटिलविधि फडफडाईरहेछन । म चिसो पानी खाने गर्दछु रिस उठ्या बेला । ऐले मौसम तेसै चिसो छ, चिसो पानीले झन -झन कष्ट दिने छ । त्यसकारण म चिसो पानी पिउँदिन । क्रोधित अवस्थामा म बौलाहा हुन पुग्दछु । बौलाहे पछी म मानव रहदिँन । मेरो शरिरबाट मानवता मर्दछ, मेरो शिरमा अदृश्य सिंग पलाउँदछन । म उद्घोश गर्दछु चहुदिशामा आफ्नो क्रोधका स-साना ज्वाल । बारीको भित्तामा प्रहार गरिरहेको- जुध्न न पाएर मुर्मुरिएको कुनै गोरु झैं, म कोठामा भित्ताहरुलाई ताकेर मुठ्ठी कस्दछु र जबरन प्रहार गर्दछु । तब,
(१)
हेर्दा यतै भए पनि कता कता हुन्छु अचेल
यति छिटै जिन्दगीका पाटाहरू फेरिएछन
झट्पट आट्दिन काम, भुल हुन्छ कि !