विविध-विधा

छुरा झैं छुरिला धारले दुखायो
कोप्यो लौ तिखा तारले दुखायो

बढ्दैछन् शहरमा आतंकै आतंक
दुखायो यहाँ अत्याचारले दुखायो

देखाउँछन काम, लेखाउन नाम कस्तो यो रहर भो ।
स्तरीयता विना बरियता खोज्ने, अचम्मको लहर भो ।।

लेखनीमा भन्दा देखनीमा जोड दिने यहाँ साहित्यकार भो ।
बाली सुक्दा नि, पानी नबग्ने कुलो, सिंचाईको नहर भो ।।

रमाएँ जसै तस्विर, तिम्रो पाएँ मैले
छातीमाथी टासेँ लाख, म्वाई खाएँ मैले

तिमी साथ हुँदा खेरी, सुस्त छुँदा खेरी
भई पागल खुशीले, गुन्नुनाएँ मैले

म आँखामा बस्ता तिम्ले बिझायो भन्यौ रे
बिझाएरै आँसुले जिउ भिजायो भन्यौ रे ।

होला जातै नमिलेर अनेक कुरा काटेको सुने
मैले त प्रशंसा गर्दा आखिर गिजायो भन्यौ रे ।

मायाको चिनो
लु तिमीलाई मेरो
नयन जल ।

आउँछौ तिमी
हर रात अचेल
शिरानी रुझ्न ।

विश्वास गरें असीमित बदलामा घात दियौ
बिहानीलाई चुम्न खोज्दा सूर्य छेकी रात दियौ

सुकिसकेको घाउहरू कोट्याएर नून छर्क्यौ
बिर्सिसकेको दुखाईको खातमाथि खात दियौ

आयो रे महान तीज सून खोज्दै नरुनु प्रिय
धर्ती बसी नभेट्ने जून खोज्दै नरुनु प्रिय

टाढिएँ म गरीबीले तिम्रो न्यानो साथ् छाडी
आउँछु छिट्टै मिलनको धुन खोज्दै नरुनु प्रिय

जे छ आफ्नो खोले-फाटो मन बुझाई खानु बरु
स्वार्थी छ यो दुनियाँ गुण खोज्दै नरुनु प्रिय

रगत-पसिना चुस्छ्न यहाँ गरीब दुखीको
घोट्दा हड्डी दुख्दा मुटु खुन खोज्दै नरुनु प्रिय

आयो रे महान तीज सून खोज्दै नरुनु प्रिय
धर्ती बसी नभेट्ने जून खोज्दै नरुनु प्रिय

राजेश रुम्बा लामा “अतृप्त”
२६-०८-२०११

मन्दिरमा धुप बत्ती डढाई के हुन्छ र ?
जन्तु मारी रगत बलि चढाई के हुन्छ र ?

शुद्ध छैन भित्री मन मन्दिर सिंगार्नेको
ध्वजा पत्ता देव लिङ्गो ठड्याई के हुन्छ र ?

जब दुख ओइरिएर जोवन ढाक्न थाल्यो
सुख सबै तर्किएर पर पर भाग्न थाल्यो

दुख पनि यति धेरै घरदेखि यहाँ परसम्म
संघर्ष गर्दागर्दै पनि सीमा नाघ्न थाल्यो

“गजल” आखिरीमा दुई किनारा.हाम्रो जोबन आफै माथि संका लाग्छ,मान्दैन योमन / ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ आफ्नै मुटु आफै… Read More »आखिरीमा दुई किनारा.हाम्रो जोबन

आफैंभित्र तिमीलाई लुकाउन मन लाग्यो
तिमीतिर हेर्दै नजर झुकाउन मन लाग्यो!

पोको पारी राखेको थें’ मुटुभित्र तिम्रो मायाँ
तिम्रैअघि त्यो पोको आज फुकाउन मन लाग्यो!

यस्तो लागेको छ, ६०१ सबैका बंगारा झरीदिउँ जस्तो,
सेतो घरमा बम हानी, एक-एकलाई मारीदिउँ जस्तो!!

कस्तो कस्तो सपना देखें जोश चड्याछ एकाबिहानै देखि,
मारेर सबलाई बरु डेरा, नख्खु तिरै सारीदिउं जस्तो!!

नेपाल आमालाई चुस्न पल्केका , बिदेसिका दलालहरु,
छप्काएर सालेहरुलाई एकै चिहान पारीदिउं जस्तो !!

लुछ्नु लुछेउ , चुस्नु चुसेउ, अब सकिए तिमार्का दिन,
चारपाटा मुडी, आँखा निकाली, महाकाली तारीदिउं जस्तो !!

यस्तो लागेको छ, ६०१ सबैका बंगारा झरीदिउँ जस्तो,
सेतो घरमा बम हानी, एक-एकलाई मारीदिउँ जस्तो!!

२/२/२०६८ “सुमन काले”

नभन्नु कहिल्यै पिएर गयो फाटेको मुटु सिएर गयो
सिएको मुटु बाँकी रहेछ त्यही पनि उनलाई दिएर गयो

सबै हुँदा त घाम र जुन हाँसो र खुसी उज्यालो थियो
उनी नहुदा हजार लाख पीडा र आँसु लिएर गयो

चाहना थिए सपना थिए सँग-सँगै यात्रा भन्थ्यो
खुसी र चिन्ता मन भुलाउने साथीहरू ती थिए गयो

आकासबाट बर्सियो झरी हिम्मत कसको तगारो हाल्ने
मायाको पहाड उनले जोगाइनन् अखिरमा भत्किएर गयो

खहरे सुके केको भो चिन्ता सगर सुके भयो हाहाकार
मनको सागर सुकेछ क्यारे पिउदा पिउदै रित्तिएर गयो

syanghasahitaya.wordpress.com

हली दाइ फालेको लुगा किन ?
कामी दाइ बालेको लुगा किन ?

सिउँदा सिउँदै जीवन गयो तिम्रो
दमै दाइ टालेको लुगा किन ?

गजलमै पिरती यो उन्न फुर्सद छ कि तिम्लाई ?
मेरा पनि दुई शेर सुन्न फुर्सद छ कि तिम्लाई ?

देखें तिमी लट्ठ परें भेल उर्लियो यौवनको यो,
बाँधै टुट्यो बैंशको लौ थुन्न फुर्सद छ कि तिम्लाई ?

मैले नै दिएका उपहारमा रमाऊ
आफ्नै सुखको संसारमा रमाऊ

मलाई खुसीको आशा मात्र देखाई
तिमी फूलैफूलको बहारमा रमाऊ

एउटा कुरा भन नेता सहमति कहिले हुन्छ
सहमतिको सुगाँ रटाई बिमति नै जहिले हुन्छ
किन जनता ढाँट्छौ भन चिप्ला कुरा गरी सधैँ
भन्छौ अरे छिमेकीले चाह्यो भने अहिले हुन्छ

जसले आँशु पिएर, जिउन सिकायो
उसैले आज मलाई, पिउन सिकायो

उध्रिईदा जिन्दगीको, स्वप्न विपनामा
जतनले सम्हालेर, सिउन सिकायो

रात ढल्दै गयो म गल्दै छु
तिम्रो यादमा फेरि जल्दै छु

तिमी बदली सकेकी छ्यौ
म किन मनलाई छल्दै छु

तिमी बिना गन्तब्य कहाँ
बेहोशीमै कताकता चल्दै छु