विविध-विधा

अबेरसम्म तिमीलाई, पर्खिएर आएँ
कुर्दा कुर्दै साँझ पर्यो, फर्किएर आएँ

काँडाहरु मेरो बाटो, छेक्थे चारैतिर
सम्हालिदै कसो–कसो, तर्किएर आएँ

दिन, हप्ता, कयौं महिना बिते, तीन वर्ष पनि बिते
लेखिएन संविधानका धारा न त हारे न त जिते
गुरु नै गतिला नभएपछि चेला के गतिलो होला
दशक पनि यसरी बिताउन भावी पुस्ताले सिके

उनी बिना जिन्दगी बेकार लाग्छ !
सधैं एक्लै जिउनु दिक्दार लाग्छ !

आज फेरि आकाश गर्ज्यो बन्दुक पड्कियो कि
कोलाहल छ गाँउ घर शान्ति भड्कियो कि

चौध गते भित्र हामी शान्ति छर्छौँ भन्थे
छर्न भूली हलो फाली कतै अड्कियो कि

सपना यी महलका अलिकति सिउन लाछु
टुक्रिएको जिन्दगीलाई सम्हालेर जिउन लाछु
थाहा छैन हिजआज किन धेरै पिउन लाछु

कोमल यो मुटुलाई पथ्थर बनाई जिउन लाछु
बल्ल आज थाहा भयो आफैलाई चिन्न लाछु
थाहा छैन हिजआज किन धेरै पिउन लाछु

आखिरीमा मर्नुपर्ने, जिन्दगीको चोला कस्तो ?
दु:खै मात्र गर्नुपर्ने, जिन्दगीको चोला कस्तो ?

चाहे जस्तो हुन्न रैछ, जिन्दगीको गोरेटोमा
सयौं खोला तर्नुपर्ने, जिन्दगीको चोला कस्तो ?

मै मरूँला बरु तिमी जिएर गए हुन्छ
मेरो साथले पीडा भए तर्किएर गए हुन्छ

सम्बन्ध नै तोडेपछि प्रेमका सौगातहरू
अब केलाई चाहियो र लिएर गए हुन्छ

देख्नु छैन भेट्नु छैन साह्रै बस्यो पिरती,
नहुनलाई हो कि त अपारै बस्यो पिरती

आजभोलि जसको पनि नजर खराब छ
खुले आम गर्छन यहाँ सहर खराब छ

इज्जत र प्रतिष्ठाको कुनै कदर छैन्
अनेक मान्छे छन् सारा रहर खराब छ

पवित्र ती फूलहरूले बोलेनौ केही कुरा
मन मनै सोच्यौ तिम्ले खोलेनौ केही कुरा
जब समीपबाट टाडा भए रिसाउँछौ किन
सँगसँगै हुँदा पनि घोलेनौ केही कुरा

बेहोस भन्दा जाओस् बरू सातो अलिकित
चाहिएको छ सिरेटोमा तातो अलिकित

कति गर्नु आराधाना ब्रत बसी-बसी
माग वरु शिवजीसँग बाटो अलिकित

सोच्थें नाता गाडा छ, बिरानो भैसकेछु म,
आऊ – जाऊ टाडा छ, पुरानो भैसकेछु म

भर पारी मलाइ, अर्कैसँग गाँस्यौ नाता,
सम्बन्ध यो छाडा छ, फलानो भैसकेछु म

कलेजीमा रोपियो, बचन रुपी छुरा यो,
बोलीमा त्यो काँडा छ, अचानो भैसकेछु म

आफ्नो पाथी भर्यौ नि, मेरा भकारी भत्काई,
मात्र रित्तो भाँडा छ, खलानो भैसकेछु म

तिमी उच्च म निम्न, भाग्यै मेरो खोटो र’छ ,
बिचमा ठुलो डाँडा छ, स-सानो भैसकेछु म

२१/०४/२०६/ “सुमन काले”

ओईलिएको, ओठमाथि, मुस्कान, छरिदेऊ तिमी,
मेरा गजल, गीतहरू, मिठास, भरिदेऊ तिमी

उदायो जुन, घाम ढल्यो, मनको, आगो निभेन खै?
मेरो मनमा, शीत बनी, सितल, झरिदेऊ तिमी

एक्लो बिहान, एक्लै रात, हिउँदे, सिरेटोहरूमा,
जाडोले म त, काम्न थालें, नजिक, सरिदेऊ तिमी

तिमी हौ मेरी, मैना चरी, तिमी नै, मेरी गौंथली हौ,
तिम्रै निम्ति हो, माया को यो, जालमा, परिदेऊ तिमी

उथल्पुथल, जवानी यो, गाह्रो छ, भेल एक्लै काट्न,
मेरै बाहुमा, अटाएर, जङ्घार, तरिदेऊ तिमी

रहर साँचें, तिम्रै लागी, हठात्, बाँचें तिम्रै लागी,

छ बोतल पिएपछि बल्ल भुलेँ तिमीलाई,
झनै कडा लिएपछि बल्ल भुलेँ तिमीलाई

आकाशमा ऊँडे झैँ भो बादलमा डुले झैँ भो,
दुई सर्को दिएपछि बल्ल भुलेँ तिमीलाई

आफ्ना गए, पैसा गयो तिम्रै याद जान गाह्रो,
नशा सँगै जिएपछि बल्ल भुलेँ तिमीलाई

भरिदिएँ ओखती यो त्यै पुरानो सिरिन्जमा,
अंग अंग सिएपछि बल्ल भुलेँ तिमीलाई

कैयौं दिन लाग्यो हेर अब त खै ढिला भयो,
ईज्जत यो खिएपछि बल्ल भुलेँ तिमीलाई

१७/०४/२०६८ “सुमन काले”

म तिमीलाई नभेटी मरेँ भने त
अर्कैको दुनियाँमा सरेँ भने त

अकेली तिमी के गछौ विलौना
सुन्दिन कि स्वर्ग तरेँ भने त

चिहाउँछु नजर तिम्रा नयनमा
आत्मा यो शान्त गरेँ भने त

मिठो सुवास छर्ने फूल बन्नु साथी
आँत शितल पार्ने मूल बन्नु साथी

एक्लो जीवन बाँच्नेहरू अत्यासिन्छ
सहयोगका एक हूल बन्नु साथी

दुई दिनको रमाइलोमा रित्ती जाने मेल होइन
मैले गर्ने माया तिम्लाई सावनको भेल होइन

मैदानमा उत्रिएर प्रतियोगी बीच बाजी थापी
हार जीतको मोल लगाई खेलिने खेल होइन
मैले गर्ने माया तिम्लाई सावनको भेल होइन

खुसी नै खुसीका खात सल्बलाए
झनझन मनभर बात सल्बलाए

प्रियाका संगमा म रमेँ रंगरंगमा
साँच्चि कै अनिँदा रात सल्बलाए

सुनसान छ शहरमा रहरै रहरमा
हातमाथि उनका हात सल्बलाए

मैले अब गजल् लेखी भाव रस हाली दिन्छु
ढुङाको मन भएँ पनि गजलले गाली दिन्छु

गाउँ बस्तीभित्र पसी दुखी मनका ब्यथा लेखी
ठुला बडा शोसकको बस्ती आगो बाली दिन्छु