विविध-विधा
दिन किन हुन्छ अनि, रात किन हुन्छ
देश वेच्ने जन्मेपछि
देश वेच्ने जन्मेपछि मेची दुख्छ काली दुख्छ,
नेताको त्यो भाषणमा हात दुख्छ ताली दुख्छ ।
सुन्दर यो फूलबारी सबै जात सबै भाषा धर्मको,
फूलपात चुँडेपछि फूलको रित्तो डाली दुख्छ ।
रेमिट्यान्स हैन अब रोजगारी बढाउनु पर्छ,
अरवमा मालिकको जुँगे बुर्के गाली दुख्छ ।
नेपालमा खाना खान अर्को घरमा सोध्नुपर्दा,
छिमेकीको आदेशले दुवै कानको जाली दुख्छ ।
सप्तकोशी चर्किदिँदा मुटु अझ चर्किदिन्छ,
दशगजा मिचिइँदा गोर्खेको ‘गोर्खाली’ दुख्छ ।
म त मात्र सानो जिल्ला
म त मात्र सानो जिल्ला तिमी ठूला राजधानी,
आज छु मोफसलमै भोली पुगुँला राजधानी ।
पखेरोको पाखे भएँ तिम्रो सामु आजसम्म,
मोफसलकै भरमा चल्ने लुला राजधानी ।
सबैलाई लोभ्याउँदै आँपैm तिर तान्ने गर्छौ,
तिम्रो छेउ आए देख्छन् धुलैधुला राजधानी ।
भू–मण्डली करण छ उठेर हिँड अनि पुग,
मेरो लागि तिम्रो लागि सँधै खुला राजधानी ।
गोल छ दुनियाँ पुरै गोल भनी सम्झे हुन्छ,
कुनै दिन तिमी प्रदेश म हुँला राजधानी ।
के को हल्ला हुँदै थियो
के को हल्ला हुँदै थियो पल्लो घ’राँ राती फेरी,
क्रिडास्थल भयो क्यारे कसैको त छाती फेरी ।
पिडाका नै आवाजहरु सुनिनमा आ’का थिए,
चल्यो कि त वज्य्रो कि त कसैको त लाठी फेरी ।
यस्तै गर्थे, यस्तै भन्थे हिजो पनि अस्ति पनि,
बौलाएर उफ्रे क्यारे आजपनि साथी फेरी ।
साह्रै गाह्रो भा’को स्वर सुनियाथ्यो सास फेर्न,
समातियो कि कसैबाट कसैको त घाँटी फेरी ।
आवाज पुरै सुनसान भयो अचानक किन,
कोही कतै गएनन् कि स्वर्गैभन्दा माथी फेरी ।
मायामा मनको चाहना बेहिसाब हुन्छ
गरौँ मीठा बात साथी
मस्की मस्की किन देखाउछौ दारा
यात्राको पाइलैपिच्छे खिइँदै जाने, जुत्ता जस्तै जिन्दगी
आफ्नै आँशु पिएर बाँच्दैछु
लुकी लुकी नजर उतै लगाउनु को मज्जाउठेर नि हिड्नु नै छ
उठेर नि हिड्नु नै छ लडेको मान्छे,
उही लड्छ जो छ अघि बढेको मान्छे ।
खोई केको कमी हुँदा हिड्ने बाटोमा,
भूईँ झर्छ धेरै माथि चढेको मान्छे,
सोचेजस्तो खोजेजस्तो हुँदैन केही,
कसो गरी हुनु हिरा जडेको मान्छे ।
बीस पल्ट फेरी चढ्ने कमिला जस्तै
आफ्नै आँट अडानमा अडेको मान्छे ।
अनुभव ठूलो मान्ने हाम्रो चलन,
काम लाग्छ परेको र पढेको मान्छे ।