विविध-विधा
तड्पेर बाँचेका, टन्न छन् धर्तीमा
न त रोकेर बाटो उन्लाई छेक्न सकें
बग्दछ कसरी त्यो शुन्दर छहरालाई हेर
कसैको यादमा सलबलाएँ त के बिराएँ मैले,
कहिले दुःख हेरेर कहिले पिर हेरेरदिल खुश भैहाल्छ
कुहरोभित्र पारीलाई हेर दिल खुश भैहाल्छ,
पहाडमुनी झरीलाई हेर दिल खुश भैहाल्छ ।
आवाजभित्र अशान्त छ मन धुलोभित्र धुलाम्मै,
चुपचाप नगरीलाई हेर दिल खुश भैहाल्छ ।
नजरबन्द लगाइरा’छौ आफूमाथि आफैँले नै,
उडीररेको चरीलाई हेर दिल खुश भैहाल्छ ।
झरनामुनी इन्द्रेणीको सातै रंग एक भएर,
नुहाइराख्या छडीलाई हेर दिल खुश भैहाल्छ ।
प्रकृतिलाई कुल्चिई हिडेको धेरै भयो अव त,
आज नयन भरीलाई हेर दिल खुश भैहाल्छ ।
लेखिएको गजलै हो
लेखिएको गजलै हो रहरमा लेखेँहुँला,
ठानीराथेँ आफूले त बहरमा लेखेँहुँला ।
ठूलै मान्छे हुनलाई गाउँबाट हिँडेको म,
लेख्नेजति सबैकुरा शहरमा लेखेँहुँला ।
शब्दहरु खडेरीमा लेख्नुपर्ने हुँदाखेरी,
गजल नै ठीक भन्ने ठहरमा लेखेँहुँला ।
कोहीले त कसैसँग प्रेम पर्दा लेख्छन् रे,
विनासित्तै मैले कुन कहरमा लेखेँहुँला ।
लेखिएको गाइएको खुब देखे सुनेपछि,
मैल पनि सोही लाम लहरमा लेखेँहुँला ।
हुने खानेहरूको यात्रा विमान अनि कारमा छ
मलाई नै चुनेर, माया सार्यौ नशा नशा
१)
म तिम्रै वरिपरि हेर बग्दो बतासमा छु
हारजीतको कथा, यही नै जिन्दगानी
अविश्वासले सीमाना नाघेपछि हारेँ
मन छैन थीरमा केको गजल फुर्थ्यो,
कसैसँग कसैको त्यो संस्कार मिल्ने हैन