kbs
मैले च्यात्न नसकेको मेरो बुढो डायरी
धेरै बर्ष अघिदेखि मैले यो डायरीलाई सुरक्षितसँग सम्हालेर राखेकी छु । मानौं यो डायरी मेरो निम्ति जनम जनमको साथी हो। हर स्वास्नीमान्छेहरू विवाहपश्चात सुन, चाँदीका गर-गहनाहरू सुरक्षित साथ राख्दछन् । राम्रा राम्रा लुगा कपडाहरू जतन गरेर राख्दछन् । घर जग्गा जोढ्ने र भएकालाई पनि बडो संचित गरेर राख्दछन् । तर म भने यही डायरीलाई जिन्दगीको सेरोफेरो मानेर जता बसाईँ गए पनि आफूसँग सँगै लैजाने गर्दथेँ र अहिले पनि यो सात समुद्रपारिको देशमा उक्त डायरी मेरो अचुक सम्पत्ति बनेर मसँग नै लेप्सिएर बसेको छ । चाहे छोटै गन्तब्यको बाटोमा होस् वा अहिलेको लामो दुरीको बसाईमा होस् ।
ब्याट्रि फेर्ने काम
(भोजपुरे स्रष्टासम्मान, प्रतिभा पुरस्कारवितरण एवं काङ्माङ नरेशको कविताकृति ‘अनुहारमा लुकाइएका चोटहरू’ लोकार्पण)
विप्लव ढकालले सम्मानित स्रष्टाहरूबारे र पुरस्कृत स्रष्टाबारे उजाले, ”पूर्णप्रकाश नेपाल ‘यात्री’ ले ३ दर्जन जत्ति अनुसन्धमात्मक कृति दिए । नेपाली भाषामा सबभन्दा ठूलो महाकाव्य ‘सिजापतिवाला’ उहाँले नै रचना गरे । परशु प्रधानले आख्यान साहित्यमा २ दर्जन जत्ति कृतिहरू रचना गरी मूर्धन्य स्रष्टा बन्न सके । ७ सालपछि साहित्यलाई उहाँले सशक्त ढङ्गले बढाए । नयाँ धारको लेखनलाई स्थापना गर्न सक्षम परशु प्रधानलाई सम्मानित गरी उक्त संस्था आफै सम्मानित भएको छ । श्रवण मुकारुङ (भोजपुरे स्रष्टाप्रतिभा पुरस्कारबाट पुरस्कृत स्रष्टा) जो वर्तमान नेपाली साहित्यमा अति चर्चित, लोकप्रिय हुनु हुन्छ । जसले ‘बिसे नगर्चीको बयान’ लेखी जनआन्दोलनलाई थप उर्जा थपे, । जसबाट कविताको शक्ति प्रदर्शन भएको छ । उहाँले जागिर खानु भएन अर्थात आफ्नो स्वाभिमानलाई झुकाएर आफ्नो प्रमाणपत्र कसैको जुत्तामा राखी बिन्ती गर्नु भएन, व्यापार गर्नु भएन । उहाँजस्तो साहित्यमा केन्द्रित भएको स्रष्टालाई राज्यले हेर्नु पर्छ कि पर्दैन ? उहाँजस्तो व्यक्तित्व राज्यलाई चाहिन्छ कि चाहिँदैन ? यी आजका जल्दोबल्दो सवालहरू हुन् ।”
इजरायलमा “रहर भो जिन्दगी” को रहरै लाग्दो बिमोचन
इजरायली भूमि नेपाली कलमकर्मीहरूको लागि साहित्यिक उर्बर भूमि रहेको तथ्य फेरि एकपटक “रहर भो जिन्दगी”ले उजागर गर्यो गत शनिबार सेप्टेम्बर ३ तारिखका दिन ।
Read More »इजरायलमा “रहर भो जिन्दगी” को रहरै लाग्दो बिमोचनफर्क अब
ए बैनी तिम्रो जोवन ढल्यो परदेशमा पसेर
घरमा तिम्रा बाउआमा रुन्छन् डिलमा बसेर
फर्कन फर्क नबस मुग्लान सुन्दैछु नराम्रो
परिवार साथमा बसेर बाचौं चाहना छ हाम्रो (१)
न भनी गयौ परदेश जान्छु न खबर पठायौ
भनेर भन्छन् बुढा बा आमा साह्रै नै सतायौ
खान र लाउन पुगेकै थियो मेला र पातले
यो छाती बैनी फुटे झैँ दुख्छ शत्रुको बातले (२)
भित्तेका उद्घाटन माला
आमालाई क्यान्सर भएछ।
खानै छोड्नुभो। ठाडै सुकेर जानुभो।
सबैलाई ख्वाइसकेर उब्रियो भने खानुहुन्थ्यो। उब्रेन भने ‘आज मेरो बर्त’ भन्नुहुन्थ्यो। आइतबार सूर्यको। सोमबार शिवको। मंगलबार गणेशको। हरेक बारका इष्टदेव छन्। तेसमाथि कैले एकादशी। कैले प्रदोष। भँडारमा सर्दाम र भान्सामा खाने नभएपछि आमाको बर्त हुन्थ्यो। भन्नुहुन्थ्यो, ‘अर्को जुनी यस्तो नहोस्।’
म भन्थेँ, ‘आमा, नयाँ नेपालमा त्यस्तो हुँदैन।’
पश्चिमा प्रभाव
सोमनाथ जी, टोलकै ईज्जतदार अनि धनसम्पत्तिले सुसम्पन्न व्यक्ति थिए । सात पुस्तालाई पुग्ने सम्पत्ति उनले छोटो समयमै कमाए तर कसरी कमाए त्यसको खोजिनिति गर्ने वा चासो लिने कसैको आवश्यकता पनि त थिएन । देख्नमा एउटा किराना पसल मात्र । उनको काठमाडौँमा दुईवटा घर थियो, कुन कमाईले बनेको घर हो त्यो थाहाँ छैन । जे होस् उनले ईज्जत कमाएका थिए अनि टोल सुधार समितिको अध्यक्ष पनि उनलाई नै स्विकारेका थिए सबैले । एकजना दुःख पाएकी वेश्यालाई आफ्नै घरमा संरक्षण दिई न्याय पनि गरे उनले र सबैको नजरमा महान बने ।

मेरो प्रिय हिजोको दिनहरूमा
बाटो हेरी आँसु झार्छिन यादले मुटु जलाएर
मलाई
चाँदनीको अगाडि परूँ कसरी म
जीवन के हो सोचेर हेरे