kbs

छोड्यौ हात तिम्ले मेरो सँगै यात्रा गर्दागर्दै
मलाई बिर्सी गयौ मायाको रङ्ग छर्दाछर्दै

तिमी बिना सोच्या छैन कुनै पल मैले
एकहोरो माया गरेँ गरिन छल कहिले
आफ्नै सुख छाडी तिम्रो दु:ख हर्दाहर्दै
मलाई बिर्सी गयौ मायाको रङ्ग छर्दाछर्दै

यसपाली नि त्यस्तै भयो मुख हेर्न आइन बुबा
आउँछु भनी भनेको थिए तर छुट्टी पाइन बुबा ।

फोन गरे नेट वोर्कले साथ दिन्न चाड पर्वमा
तपाइको एक बचन नसुनी केही खाइन बुबा ।

अचानक हुन्छ सबै थोक यहाँ थाहा पाऊँ कसो गरी,
फैलिएको विवशता छ छातीभरि पोखुँ यहाँ कसो गरी ।
थाहै नपाई संवेदना आइपुग्छ जिन्दगीमा जसो गरी,
अचानक हुन्छ सबै थोक यहाँ थाहा पाऊँ कसो गरी ।।
फैलिएको विवशता छ छातीभरि पोखुँ यहाँ कसो गरी ।।

जमरा र रातो टिका बनाएर राख आमा
एक्लै बस्न सक्दिन म स्वदेशमै डाक आमा ।

रुदै आँसु बगाउँदिहुन, मलाई पनि फर्कुँ लग्छ
बिदेशको महलभन्दा तिम्रो प्यारो काख आमा ।

प्यारे!
सपनाको खेती गर्दा गदै थाकिसकेँ
घाममा काम गर्दा गर्दै डढिसकेँ
यो मरुभूमिमा ।

प्राणेश!
न मायाको साख छ यहाँ
न प्रियजनको काख छ यहाँ
दिनभर हिँड्दा हिँड्दै गलिसके
यो मरुभूमिमा ।

जन्म दियौं आमाको गर्भद्वारा, तिम्रो उपकारको प्रतिफल थियो
जिन्दगीको दुःख सुखमा साहारा बनी, ओत लगायौ तिम्रो माया थियो
अवहेलना गरे अरुले कही भने रिसाइ उसलाई हर्कान पछि परेनौ
मुख हेर्ने दिन हो आज बुबा तिमी किन स्वर्गबाट तल झरेनौ ।।

थाहा छैन केको खुसीमा हो
जिन्दगीको मेला सदाबहार लागिरहेछ
मेलाको खुसी सकिएर फर्किदाँको समय
पाउनु र गुमाउनुको हिसाबकिताबहरू
कुनै बहिखातामा लेखाजोखा गरिदैंन

सानीको चञ्चले बानीले मार्यो लौ
मार्यो लौ तिम्रो जवानीले मार्यो लौ

भिजायौ झरीमा यो साँझभरिमा
बैशालु असिना पानीले मार्यो लौ

समय ! अचम्मको छ यो समय
होम्मिएको छ यो समय
भोलि हिजो हुन्छ आघौं यसपाली हुन्छ
पोहर परार हुन्छ
यसै गरी बतासिन्छ समय
सृजना, बिकास र विनाश गर्छ
पदार्थ, जीवको जन्म मृत्यु
जानी नसक्नुको भद्रगोल छ समय

अखण्डता मेचीदेखि काली हुनुपर्छ
सम्बृद्ध सब नेपालीको टाली हुनुपर्छ।

छिमेकीको बिस्तारवादी नीति कति सहने
सीमानाको दसगजा खाली हुनुपर्छ ।

मन भत्केपछि के गर्छौ ?
गल्छौ कि फेरि मुद्धा हाल्छौ?

रित्तिएको छ यहाँ पेट
केही नखाई झारा टार्छौ?

आजको धर्मी
राम जप्दैछ मुख
छुरा तेर्स्याई

डिनरको स्वाद लिँदा लाली चढ्यो हरमा हजुर
प्रिय डिस्को-डान्सतिर छोरो रोयो घरमा हजुर

तिमीले गर्दा सबै छुटे संगी फुटे मलाई नछेक
नाता हाम्रो लोग्ने-स्वास्नी कायम छ दरमा हजुर

हरित पत्रहरूको
एउटा बिशाल बृक्ष
पातहरू झाँगिँदै
हाँगाहरू हाँगिँदै
गाठाहरू कसिँदै
जराहरू धसिँदै
र म
ती प्रत्रहरूको बिस्तारामा

मधुर रसले नकस भो मदहोसी यो रात ढल्न सक्छ
इसाराले नडाक भो कसम, मनमा आँधी चल्न सक्छ

सुन्दरताकी खानी तिमी घप्प मुहार बल्दा कसम
नलेख्नेले गजल लेख्छन् यादैयादले ईश्वर ढल्न सक्छ

बेला बेलाको कुरा हो,
कहिले तिमी रिसाउँछ्यौ,
कहिले म रिसाउँछु ।
पर्खाइको बोझ हो,
कहिले तिमी बिसाउँछ्यौ,
कहिले म बिसाउँछु ।।

किन होला फूलले पनि बिझाउँछ आजभोलि
अतीतका यादहरूले रुवाउँछ आजभोलि

भुल्न खोजें, ती मिलनका सम्झना पो गडिदिने
सपनीले आधारातमा ब्युझाउँछ आजभोलि

स्वच्छ थियो शान्त थियो यो हृदयको जलाशय
कसैले यो शान्त तलाउ चलाउँछ आजभोलि

मौन दियो बलिरहन्थ्यो हिजो मन मन्दिरमा
त्यो मन्दिरको घण्ट किन बजाउँछ आजभोलि

जीवनमा शितलताको खडेरी नै परे जस्तो
कोही कोही जिन्दगीलाई जलाउँछ आजभोलि

बिना तामाङ
काठमाण्डौं

सपनामा कहाँ हो कहाँ उड्दै थिएँ
कताकता खुसी लाग्दै थियो
विपनामा जस्तै लाग्दै थियो
कल्पनाको विरानो आकाश
आँखाले नभ्याउने धर्तीको विशालता
टाढा सेता नदीकिनाराहरू
हरिया वनजंगलहरू
गुच्मुच्च बस्तीहरू
चाँदीको महल झै टल्किएको हिमाल
नागबेली नदीहरू
सेता फिंज काटिरहेका झरनाहरू
कतै बाली पाकिरहेका फाँटहरू
कतै वस्तु चरिरहेका चौरहरू
आफ्नै धुनमा मस्त चराचुरुङ्गीका बथान
जीवन कता हो कता सुन्दर लाग्दै थियो

क्षणमै शरीरको संतुलन गुमाएर
खस्न पुग्छु म
झल्याँस्स हुन्छु म
मुटु चिसो हुन्छ,भक्कानिन्छ

रारा आज छाल्किरहेछ उनीलाई सम्झँदा
हराउँछु बिदाइमा रुनीलाई सम्झँदा ।

किन भिज्छ अनायासै शिरानी यो रातमा
मन मेरो तोडी जाने बैगुनीलाई सम्झँदा ।