ks

तिम्रो थोत्रे विचार
जनताद्धारा तिरस्कृत भइसक्यो
र पनि तिमी कसैको बैशाखी टेकेर
अझ हुटिट्याउँले सगर थाम्छ भन्दै छौ ।
अझ जनाघात कदम चाल्दै छौ ।
यसबाट
तिम्रो बाँकी बचेखुचेको छवि पनि पानी पानी भइरहेछ ।
इतिहासमा यत्तिबेला जनता ठग्ने काम मात्र भइरहेछ ।

जिन्दगीको हरेक यात्रा तिमीसँगै गर्न पाएँ
तिम्रै निम्ति फुलें अनि तिम्रै निम्ति झर्न पाएँ

तिमी थियौ शून्यतामा पूर्णताको खोजी गर्दै
आफूलाई रित्याएर माया मेरो भर्न पाएँ

कपाल आधाउदी फुलिसकेको । झट्ट हेर्दा साठ्ठी वटा हिउँद त काटे बुढाले जस्तो लाग्ने । पूर्वको झापाली बुढा । सानैमा आमा बुवा बितेपछि ईन्डियामा ट्रकको खलासी बसेछन् । नेपालमा जनयुद्ध सुरु भएपछि बाँकी उमेर नेपाल र नेपालीको लागि अर्पण गर्ने भन्दै बुढा होमिए जनयुद्धमा । जनयुद्धमा साहिँला दाइको उपनाम पाए । घरको कुन चाहिँ भाइ हो उनै जानुन् । तर सबैले उनलाई साहिँला दाइ भनेर बोलाउँन थाले । यहाँसम्मकी उनीभन्दा दश बर्ष जेठो उमेरका साथीहरूले पनि उनलाई साहिँला दाइ भनेर बोलाउन थाले । जनमुक्ति सेनाको ब्यवस्थापकिय जिम्मेवारी समाल्थे बुढा ।

नमिठो त्यो जिन्दगीको कथा सुन्दैछु
कथाभित्रको रुवाउने व्यथा सुन्दैछु

सिंगमर्मरको महल देख्थें उस्को जिन्दगी
बनिबुतो गरेर साँच्या ज्याथा सुन्दैछु

मेरो गीत मेरै प्रतिविम्ब हैन
यो टुटी जाने हैन, जो फुटी जाने हैन

मायाको आधारमा सम्झौता नै हुन्छ
लिनु पर्ने जे छ, दिनु पर्ने के छ
त्यो बराबर हुन्छ, अनुरोध हुन्छ

यो मौसम यो हरियाली रंगीबिरंगी फूलहरू
निरस निरस लाग्छ मलाई तिमीबिना हर चिजहरू

बिर्सेर जाऊँ कसरी आज माटो यो
भिजिसकेको छ मेरो आँशु यही नै माटोमा

बिहान नभई बतासले शीत किन सुकाइदिन्छ
जस्तै मेरा पीरहरूले गीत सबै लुकाइदिन्छ

भो भो नसोध अब केही मलाई
रुकेमा छ बुझ तिम्रै भलाई लौ है

सेरो र फेरो मेरो अँध्यारो पारी गयौ
सुकाई मूल, फूल निमोठी फाली गयौ

बादलका बुट्टाहरू गजलसङ्ग्रहका रचनाकार हुनुहुन्छ गजलकार कैलाशकुमार पाण्डे । पाण्डेजीको जन्म बि.सं. २०३० साल बैशाख २८ गते शीर्ष ५, थपला डडेलधुरामा भएको थियो । उहाँको पिताको नाम महेन्द्रदत्त पाण्डे र माताको नाम मनुदेबी पाण्डे हो । पाण्डेजीले राजनीति शास्त्र र समाज शास्त्रमा स्नातकोत्तरको डिग्री हाँसिल गर्नु भएको छ । उहाँको जीवन राजनीति, समाजसेवा, गजल, गीत, कविता, मुक्तक लेखनको साथसाथै विभिन्न पत्र पत्रिका सम्पादनमा समेत समर्पित भएको पाइन्छ । उहाँ विभिन्न संघ–संस्थाहरूमा राजनीति र समाज सेवामा आवद्ध हुनुको साथै साहित्य प्रतिष्ठान डडेलधुरा, समैजी युवा परिचालन केन्द्र डडेलधुरा र जोगबुडा जनपुस्तकालयको अध्यक्ष, प्यास गजल पत्रिकाको आजीवन सदस्य हुनुको साथसाथै आँकलन सप्ताहिक, डडेलधुरा, सौरभ मासिक २०५२, धनगढी, अमरगढी एक्प्रेस सप्ताहिक–२०५५, डडेलधुराको सम्पादन समेत गर्नु भएको छ ।

हो … !
यात्रा मेरो लामो छ र जटिल पनि
तर …
कोही नडराऊ कोही नतर्स
यो यात्रा मेरो मात्रा होइन
हामी सबैको हो,
तिनै धुर्त स्याल र ब्वासाहरूबाट
शिकार हुनुपर्दा,

एक निमेष मै आस्थाहरू ढल्दा थाहा पाएँ
अत्यासमा भित्री मुटु जल्दा थाहा पाएँ

बालापन र बिगत मात्र पर्याप्त हुन्न रैछ
धर्मराउदो गन्तब्यले छल्दा थाहा पाएँ

अग्लिएर चुच्चिएको धूपीको बोटमुनी बसेर एकतमासले गाडीको दोहोरी लत्तो हुइँक्याई नियालिरहेछ मोहन । गाडी त के भन्नु सबै चिल्ला कारैकारको ताँती । सफा फराकिला काला चिल्ला सडकमा धुवाँको नामोनिशाना बिनै मन्द आवाजमा सुलुत्त सुलुत्त चिप्लिरहेका कारहरूको ताँती हेर्दा उसलाई आफ्नै जीवनको अतित र वर्तमान फ्ल्यास्ब्याक भएझैँ लाग्छ । हिसाब गर्छ, परदेशिएको पनि आज ३ बर्ष पूरा भएछ । मोहन एक होनहार विद्यार्थी थियो । एक लायक छोरा थियो र एक जेहेन्दार अनि भद्र आफन्त थियो भलै गरिबीको खास्टो ओढेरै हुर्किएको थियो ।

गीत मानव सभ्यताको प्रयाय हो । भाषाको लिपिबद्ध अवतरण हुनु पूर्वदेखि नै यसको अस्तित्व र स्वतन्त्र पहिचान रहदै आएको देखिन्छ । यसलाई समाजको विषिष्ट दर्पण, भाषाको आनन र अभिव्यक्तिको सुकोमल तर जवर्जस्त माध्यमपनि भन्नसकिन्छ । गीतलाई मान्छेको इतिहास पनि भन्नसक्छौँ हामी एक अर्थमा, तसर्थपनि यसलाई बिर्सन सक्तैनौ हामी । गीतमा हृदयको आवाज अभिगुञ्जितहुने भएकाले नै यो स्वप्नहरूको विम्व बनेर बाचिरहेको हुन्छ नाचिरहेको हुन्छ ।