ks

जन्म दिने माता जननी
फलदिने धर्ती जननी,
भाषा दिने नेपाल जननी
खुशी भराउने प्रेम जननी ।

एक तोला होइन दश तोला सुन किन्नु आमा,
पाँच लाखको जग्गा होइन पचास लाखको घर किन्नु बाबा,
बिदेशमा छु म,
मैले केही खानु लाउनु पर्दैन,
जति पनि पैसाको माग गरे हुन्छ

कहिले शहरमा डुलायौ मलाई
कहिले बगरमा भुलायौ मलाई ।

मोहनी लगायौ प्यासी बनायौ
प्रेमकै जहरमा झुलायौ मलाई ।

नसम्झेको हैन मैले मेरी काली उनीलाई
नलाएको हैन माया हाम्रो जुनीभरिलाई !
नगाएको हैन गीत उनको याद आइदिँदा
नगरेको हैन प्रीत उनी टाढा भइदिँदा !!

के पिउनु जब एक्लै तिम्रो साथ हुन्न
नशा त्यो नशा होइन जसमा मात हुन्न

सुनसान छ मौसम त्यहाँ हामी दुई
के मज्जा भो पिउनुको जब रात हुन्न

रबिलाल गाउको एउटा अर्धबैसे मान्छे थियो । उ अरुसित सरोकार राख्दैनथ्यो । बेकारमा के हिम चिम बढाउनु, अरूको के नै खाइएको छ र ! ऊ यस्तै सोच्थ्यो । फल त उस्ले आफ्ना स्वास्नी र छोरा छोरीहरूलाई इस्ट मित्र, छिमेकीहरूसित त्यति बोल्न दिदैनथ्यो। यतिसम्म कि बोलेको चाल पाएमा किन गएको भन्दै केरकार गर्ने गर्दथ्यो।

गाउमा अर्को एउटा उस्को साथी पनि थियो दिलप्रसाद । दिलप्रसाद उस्को स्कूलदेखिकै साथी हो। दिलप्रसाद पहाडबाट बसाइ सरेर अहिले रबिलालकै छिमेकीको रूपमा बस्न थालेको छ।

मुटु माग्यौ बस्नलाई दिएँ जाना-जानी
धुजा धुजा भयो मुटु सिएँ जाना-जानी ।

मेरो चोखो मायालाई स्वार्थि नाम दियौ
दुखे अनि एकान्तमा खिएँ जाना-जानी ।

आजभोलि आफ्नै जिउको ब्यपार तिमी गर्दै छौ रे
महिनाभरको आय ब्याय हिसाब किताब भर्दै छौ रे ।

नत भाउँ गट्ला नै छ न त ब्यपार बन्द होला
दुई तीन ईन्चको सटर खोली पुरुषार्थ हर्दै छौ रे ।

जिन्दगीमा सुकर्म गरी जाउँ !
चेतनाको रोशनी छरी जाउँ !

गरीबको निराश झोपडीमा
आशाहरू खुशीको भरी जाउँ !

नूतन र पुरातन युगको संक्रमणमा उभिएर
मैले बिजयको हात हल्लाएको त्यो दिन
तिमी आफैं भन्नेछौ
हाम्री छोरी महान छे !!!

ऊ अश्वासनका बिटाहरू बोकाएर
गएको ५ बर्ष भयो
ऊ अझै फर्केन ।
ऊ गाउँलेलाई
बिजुली दिन्छु भन्थ्यो
ऊ गाउँमा बिकास छर्छु भन्थ्यो
तर अझै ऊ फर्केन।

नियतिले मेरो सिउदो नपुछेको भए
म पनि तीजमा नाच्न पाउथे
स्वामीजीको दिर्घायुको कामना गर्दै
चखेवाको जोडी बनी बाँच्न पाउथे

धन पैसा कमाउदा आनन्दै छ जिन्दगी
सँग-सँगै रमाउदा आनन्दै छ जिन्दगी

जङ्घारमा साथ दिने मेरी यौटी प्रियसी
उन्ले हात समाउँदा आनन्दै छ जिन्दगी

फूल सम्झी टिप्न खोजें ओइलिएको पात रैछ
आफ्नो भनी साथ दिएँ कुल्ची हिंड्ने लात रैछ

सोचिरहें जीवनभरि होला एउटै मुटु भनी
तिमीलाई आफ्नो ठान्नु मात्र ठूलो घात रैछ

(१)
जिन्दगी संघर्ष हो, धेरै हरेश नहोऊ ‘काली’
बितेका ती पलहरु, सम्झेर अव नरोऊ ‘काली’
हार पछि जीत पनि पछ्याउँदै आउँछन् अरे,
नया सपना संगालेर, लड्न तयार होऊ ‘काली’